Kom zee

Een gedicht op een sublieme foto van Jaap van den Berg gemaakt van de kustlijn bij het Zeeuwse Vrouwenpolder/Oranjezon. (klik er even op om de golvend dansende details te zien) …..

Jouw getijden strelen
de naaktheid van
mijn kristallen huid

jouw lijnen omvangen
mijn heuvels en dalen
en open stromen -zout

verlangen – beweeg
om mij – in ritmisch ruisen
ik tintel de weerklank

waar jij mij raakte
ik koester het leven
dat jij mij reikt

kom zee -en vloed mij
de rimpels verwaaien
golven wij samen

in ons omarmen
verzanden wij -in
elkaar

de duinen dromen ons,
,

,


,

,

 

 

Uit het grijs

Bij werk van Anselm Kiefer ….
(een inleiding tot vrij zijn)

Ik loop door het grijs
blote voeten met eelt
de aarde dichtbij -mij
toch nog zo vreemd

de dromen dartelen
de cijfers drijven -op
dag en dauw en ik
verdrink traag

in haastige leegte-

als een eenvoudig ontmoeten
mij wekt -jouw glimlach-
en ik mijn wezen
in jouw diepte weer vind

langzame kleuren
ontvouwen in tijd
ontluiken ontvangen
terwijl licht ons verbindt,
,

,

,

,

 

Zij leest de wereld open

Op een boeiend werk van Hans Versfelt
(zijn lezende dochter)

Ik zie haar haren dansen 
in stormwind tegenlicht
zij sjort aan ruwe kabels
mast en zeil waarin zij klimt

Ik zie haar het onbekende land 
betreden – blote voeten op het mos
haar ogen glinsteren -tijdloos
de ongewisse toekomst tegemoet

Ik zie haar de wereld groeien
en zij groeit bladzijden mee
ieder blad een expeditie
de boom draagt er zo veel

Eindeloos 
herbergt de taal verhalen
waarin zij leeft - beleeft
Het papier heeft een stem
en zij luistert de stilte mee,