Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Liefde’ Category

Een fotograaf, waar ik nog veel te weinig aandacht heb gegeven, maar die zo dicht bij mijn hart ligt. Patrice Troost, kijk even naar zijn website en je begrijpt me.
Uit zijn serie van Zeeuws-Vlaamse foto’s, een foto van de Otheense Kreek. De kreek waarbij ik ben opgegroeid (Terneuzen) en zo veel ontdekte….

De kreek ademt nog

brakke rust

fluisterende echo

van de Schelde

die hij in zijn rimpels draagt

,

hij sijpelt de klei in

waar de horizon breekt

en weidsheid een thuis werd

op het erf nu steen

oever van steen

litteken van zout

door tij en mens verwond

meeuwgekrijs van

verleden en heden

waar ik de liefde

in meervoud vond,

,,

,

 

 

Read Full Post »

Bij een prachtige impressie van Auguste Renoir….

,

Ieder moment draagt rijkdom

naast een vleugje gemis

de zinderende lucht drijft op het water

en samen zijn wij – seizoenen

zomer – ogenblik rust

adem tot later – de wilgen tasten

naar hemel en zon

ze delen het water met ons

,

de stroom is leven -de sloep overleven

de golven troost

onze vingers in het water

best nog wel fris,

,

,

 

Read Full Post »

Toch nog één van Jaap van den Berg…..omdat de foto zo intiem en subliem is…

,

Drager van heimwee

herinnering aan samen

droger dan tranen,

,

,

,

 

Read Full Post »

Een klein herschrijven van een wat ouder gedicht… bij een werk van de Amerikaanse impressionist Childe Hassam

 

De mooiste zin is al geschreven

het volste leven al geleefd

de mooiste boeken al gelezen

onder de ogen weggebladerd

als de herfst van schrijvershand

,

Het nobelst lied is al gezongen

zinloosheid worstelt in elke zin

de mooiste liefde al bedreven

onder ’t loof, tussen de regels

toch altijd weer een klein begin

,

De mooiste zonsopgang

is een oogopslag

de diepste stilte – liefde

is weerloos dichtbij,

,

,

,


 

Read Full Post »

Troost. Een arm op je schouder. En mogen zijn, na het scharnierpunt van de tijd…

(met een schilderij van Dietske van Winkelhoff)

op deze oever van tijd

 ,

het licht gaat op en 

onder – een stapeltje verkreukte

bloesemblaadjes

van een te gauw vergeten 

seizoen

een handje gedeukte

dromen  -hunkering

naar wat was

en ooit zou komen

 ,

licht is wrakhout, wiegend

op eb en vloed

(de duinen kalven

langzaam af)

 ,

ik klamp me vast

aan tijd en hoop

Ik sprokkel kristallen

tussen mijn tranen

en bind mijn hart

aan liefde en leven

aan jou

op deze oever van mogen-zijn

lopen we samen, 

(hoop duldt de tijd)

,

,

 

Read Full Post »

Bij een mooi aquarel van Herman van Hoogdalem (nu exposerend in Hooghalen 🙂 )

…tot rust gestreken in strijklicht…..

Jij vond mij

staand in het verleden

hangend aan het heden

in het licht dat komt

van ver

 ,

ruimte schilderde jij

mij tot adem

even het windstil

-beschut

met het licht

van boven

streek jij mij

op het linnen

tot rust,

,

,

 

 

Read Full Post »

kwetsbaarheid van onmacht
kracht van het inzien van zwakte
het wonderlijk gewone….

,

Goed komen

snijdt soms diep

tijd verzinkt

in traag geduld

 ,

Laten wiegen op

de golven – wind

te vangen in

gelittekende zeilen

 ,

Goed is,

wat al is vervuld

goed gelast -de

stalen hoop

blijft drijven,

,

,

 

Read Full Post »

Older Posts »