Het is goed

Stilte doet er het zwijgen toe,

sprak de wind,

als mijn onzichtbaarheid

jou adem geeft –

zie in mij maar

een leeg A4- windstilte poëzie

in het niets

Adem gun ik jou

het liefst – dat jouw storm

langzaam luwt –

het schuurt – maar het is goed,

Dit fluisteren

van ragfijne lijntjes flinterdunne letters als laddertjes licht
die bijna ongezien vlinderzacht op je wangen landen
kuiltjes graven parels verzamelen spiegeltjes zijn van
zoveel harten sprankjes genade zonnestralen
kleine steuntjes in het mogen zijn van je eigen jij,