Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Troost’ Category

Deze maand in de Etalage van de Stad in het Goudse stadhuis vind je werken van Abdelouahid El Mesnani ….. Krachtig beeldende werken. “Verloren gezichten” Even een aanrader!

Bij één van zijn werken schreef ik onderstaand gedicht….

 

Het linnen ademt

-verhalen

als kwaststreken kleuren

even zichtbaar onzichtbaar

neemt het je

bij de hand

 .

in vele tinten van talen

een land te ontdekken

als voorbijganger

reiziger in jezelf

 .

een hemel tekort

een verloren

gezicht

 .

licht wint het doek

-wit van gemis en gevonden

het blad fluistert

verbinding

zeemijlen afstand en dichtbij

zeg jij

 .

de verre hoop,

,

,

,

 

Read Full Post »

Een gedicht dat zijn doek vindt….

Een doek van Dietske van Winkelhoff (waarbij ik graag schrijf).

En het gedicht,  een kladje van hoop?

 

Ik ben de hoop die rafelt in jouw worsteling

en ik vang de klappen, blauwe plekken

strijd om te mogen

overleven

 .

Ik ben die ongekende die jou voelt

en besta

uit jouw onbegrip (of erin)

 .

IK BEN EEN VOELEND ONGEKENDE

 .

niet de lachend sturende Derde

(die eerste -altijd eerste is)

 

Ik voel!

 .

En ik wil jou dat voelen geven

 .

Voel je rijk met de ander – schenk

hem je ogen , hart en hand

 .

En droom maar – durf

je onbegrip en je hoop te omarmen

 .

Durf

te zijn wie je bent – te voelen

te zien wie zij zijn – te voelen

troost te zien en te zijn

 .

Want zo ben ik hoop

die de pijn voelt en verlangen

.

zo word ik gekend:

ik heb enkel jouw armen,

,

,

,

 

 

Read Full Post »

Een foto en de mooie stem en ballade van Nathalie Merchant… en mijn woorden werden geboren…

Zijn stem was een belofte
van eikenhouten dek en mast
zijn arm getijden getekend
een boei tussen de golven
zijn lach

,

Hij ging de zeven zeeën
voor dromen die we
onuitgesproken deelden
nog hoor ik
in het ruis van de kade
hoe luid hij destijds zweeg

,

Met de tijd in de zeilen
nam het tij hem ons af
en kerfde zonder genade
een eikenhouten dek
en mast

,

Op vloed en vergaan
wiegt zacht een belofte
ik kom storm en wind
en blijf op ons wachten
,

Ik staar naar de morgen
het schip is in zicht,

 

Read Full Post »

4 mei vandaag. Dodenherdenking….
En ik herdenk het leven mee…. (met klaprozen van Gerald Schuil)

Altijd blijven zij

zonen en dochters

 

In de tijd stolden de stemmen

ze losten op in vloeibare dagen

ontwende tranen -de aarde

staat

geen ogenblik stil

 

diep van binnen echter

is er geen zwijgen

vrijheid is van hun leven vol

die luistert

die hun spreken herkent

 

niemand is zonder naam

altijd blijven zij

gekend,

,

,

,

,

 

Read Full Post »

naar de zon

die gemoed en bloesem oplicht

gedachten en pleinen vult

kinderspel en merelzang zingt

en de hoop voorzichtig wekt

 .

naar de zon

die opgaat over wanhoop

de doodsangst het afscheid

van thuis – harde slagen

blauwe plekken- verlaten pijn

 .

naar de zon

die mijn plaats in het heelal

doet aarden – die oplicht

tot adem – geborgen omarmen

die mij vraagt te leven te leven

 .

troost en zonlicht te zijn,

,

,

,

Read Full Post »

Bij een veelbelovende foto (speenkruid) van Gerard Oostermeijer….

Zeg mij dat ze weer

zeg mij dat ze komt

niet alle afscheid

is voor eeuwig -duister

dat licht omwond

Aarzelend voorzichtig

proeft zij het tere schijnen

haar fijnmazig bloemblad

kleurt zich aan tijd

en warmte –belofte

 .

dat zij zich uitstrekt

in de armen van mijn ogen

zie haar

zeg mij dat ze komt,

,

,

 

Read Full Post »

Bij drie foto’s van de ontwikkeling van een werk van de Goudse Sonja Hopmans “In the meantime”….. De geboorte van een schilderij en meer…

,

 

Voordat het licht opging

was er op linnen

gespannen verlangen

resonanties verleden

en fata morgana’s morgen

-contouren van een uiteindelijk

zwijgen van tijd-

 Tijd is

sterven en opstaan

in een oogopslag

De hand zette de aanslag

en kijk: het was er!

een vloed van kleuren

licht over stromen

nu over toen

morgen overmorgen

 

IntheMeantime_1_SonjaHopmans

 

Zien is

aan het licht brengen

in een ogenblik

En het coloriet ging bestaan

nam zijn nuances en scherpte

vond uitweg na uitweg

paradijs,

parel en pijn

 IntheMeantime_2_SonjaHopmans

Kijk: het was af-

maar nooit meer klaar

stenen vatten vlam

en bloed versteent

-Chavah die om

haar kinderen weent

IntheMeantime_3_SonjaHopmans 

Licht is

de trilling die weerkaatst

in een oogwenk

en een traan

-ondertussen

worden wij

Liefde is

mogen worden,

 

,

,

,

,

Read Full Post »

Older Posts »