Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Gedichten’ Category

Bij een fraaie foto van de kust van Breskens, uit de hand van Patrick Braat
En een Ierse harp….

,

,

Afscheid in bruisende kus

de zon strijkt zijn klank

als een arm om jou heen

onzichtbaar lonkt de maan

en ik laat je langzaam

los,

,

,

,

,

Read Full Post »

Een wat ouder gedicht bij een foto van Paul Abspoel.

Pijpenstelen applaus

hoe danken voor de stilte

die de pracht omlijst?

voor een glimlach licht

in druppels

in klaterend korte klanken

ontvankelijk vocht

.

bruisend aardwaartse hemel

in mozaïeken ritme ons

steeds weer dopend

met voeten in de klei

-wat van boven komt

was ons al dichtbij,

,

,

,

Read Full Post »

Bij een foto van @ErikdePay een opgefleurd ouder gedichtje…

Keizerlijk op purper

vorstelijk het wit

vlinderboom kust vlinder

parels van het licht

.

Toekomstreikend paars

en goud

broos de vleugelslag

in seizoenen zijn wij beide

parels van de dag,

,

,

 

Read Full Post »

Een kerkje in de Vogezen. Gestapelde stenen rondom hoop…

.

De aarde voorbij

voelden zij de handen

die hen in verbanden brachten

zichzelf gebleven -de specie

sloot hen naadloos aan elkaar

.

Om de vroomheden te dragen

de klanken te weerklinken

om de stormen te doorstaan

.

Hoe dood zijn stenen

als het zoveel kan verhalen

zoveel leven heeft omvat?

.

Zij slijten de adem

maar dragen de dromen en

vragen

verlangens- de koelte

van oneindig

bestemde onbestemdheid,

,

,

 

Read Full Post »

En nu

En nu

de stekker
er even uittrekken
om op te laden

Op adem en
op kleur te komen
geaard en gewekt,

Read Full Post »

Een fotograaf, waar ik nog veel te weinig aandacht heb gegeven, maar die zo dicht bij mijn hart ligt. Patrice Troost, kijk even naar zijn website en je begrijpt me.
Uit zijn serie van Zeeuws-Vlaamse foto’s, een foto van de Otheense Kreek. De kreek waarbij ik ben opgegroeid (Terneuzen) en zo veel ontdekte….

De kreek ademt nog

brakke rust

fluisterende echo

van de Schelde

die hij in zijn rimpels draagt

,

hij sijpelt de klei in

waar de horizon breekt

en weidsheid een thuis werd

op het erf nu steen

oever van steen

litteken van zout

door tij en mens verwond

meeuwgekrijs van

verleden en heden

waar ik de liefde

in meervoud vond,

,,

,

 

 

Read Full Post »

Een foto van Ed van Pelt. Een moment tussen de momenten…

Aan de oever van de tijd

wachten wij, verwachten wij

aan de rafels van de verte

verwachten wij elkaar

,

Aan de golven van de zee

wachten wij, verwachten wij

aan het strand van zout en zonlicht

wachten wij elkaar

,

Aan de rand van ruis en ruimte

wachten wij, verwachten wij

aan de wilde slaande baren

rusten wij elkaar,

,

,

 

 

Read Full Post »

Older Posts »