Vers geschreven

05-04-2019: De bloesem om binnen te komen.  Een werk van Vladimir  Danilyuk uit mei 1945…

,

terwijl de bloesem

versneeuwt

op tuin en trottoir

-verwaait over stenen

en oplost in tijd
,

kom binnen, mijn liefste

stille belofte

omhul met jouw kleur

het grijs van de dag

,

achter de bloesem

fluistert de vrucht

kom binnen, mijn liefste

onze warmte wacht

,

om ons te verwaaien

in het heldere licht,

,

,

29-3-2017: Als reactie op het verhaal van het Goudse gezin Trooster-Kosto. En meer.
(bij een gouden zon, onder de verf, van Jacob van Campen)

Dit is een verhaal van

lief hebben en lief

houden

dit is werkelijkheid

tussen de regels

van hoop

.

dit is liefde

van pijn en

volhouden

wonder van bloesem

dat groeit op schroot

.

dit is samen

hoe alleen dan ook

dit zijn wij

waardevol en broos,

,

,

,

,

,

1-11-2016: Een kleine samenwerking tussen Heleen Janssens en mij…

Waterland (Haastrechtse Bos)

haastrechtsebos_heleenjanssens

Grond waarin het verleden rust
aarde die kleurrijk het heden draagt
mozaïek van seizoen en wind
waarop onze morgen bodem vindt
en kroos zich sierlijk
met slootjes verbindt,

,

,

18-10-2016: Bij een foto die langs getwitterd kwam…

avontuurinkoffie

De storm in onze kop

,

Alle zeilen bij. Alle hens uit ruim

krom vangen de masten de vlagen

van de losgeslagen woeste wind

hout kreunt op de witte koppen

van de golven bruinblauw schuim

,

Wilde wolken verhullen de verte

roer en kompas draaien zich dol

er is slechts alleen een hier en nu

het zout beukt op ons vel en toch

houden we stand en ons staande

,

Wij worstelen wind en nijdig water

worstelen om ooit weer thuis te zijn

samen zweten we tot de onrust stilt

de storm in onze kop te overwinnen

tot het leven weer zijn lading vindt,

,

,

,

 

22-8-2016: Bij een Goudse foto van Heleen Janssen…

WitteEendenInHetKroos_HeleenJanssen

Ommekeer

.

Witte wolken waggelen

op het groene firmament

het leven spat van lucht

en warme volligheid

en burp!

we verorberen al smakkend

de hemel

wat rest is het diepe

blauw

dat luchtbellen sterren

en veren wolken draagt,

,

,

,,

11-8-2016: Bij een zomers werk van Hans Versfelt … gele accenten in het groene land…

HansVerfeldt_GelebloemenMetVlinder

Boterzacht ze wiegen

tussen pluimen gras

ze dansen op licht

en een bries surplace

ze zingen met kleuren

als klinkende zonnen

verleiden de stralen

verzilverd hun schat

.

ze schilderen oevers

ze lispelen lucht

we glimlachen samen

en ik vlinder ze terug,

.

.

.

 

 

13-7-2016 Bij een foto van vandaag. Van Patrick Middelkoop. Gouda.

Dat moment

Zonsopkomst_20160713_5.46_Patrick Middelkoop

Dat moment van glinstering

van even

zonder woorden

dat moment van deel te zijn

zonder te weten

waarvan

dat moment van overrompeling

waarop je niets

en alles gelooft

als je het onuitsprekelijke

even ziet

en alle argwaan dooft,

,

,

,

15-6-2016: Stortbui op linnen. Vandaag las ik het bericht dat de “Stortbui nabij Gouda” van Willem Roelofs (1866?) sinds deze week in het Museum Gouda hangt.
Het schilderij (en de momentele wolken) inspireren tot een klein plaatselijk woordenbuitje..

Stortbui nabij Gouda_Willem Roelofs

Donkergrijze streken

  water plenst op water

    en verdonkerde aarde

      opluchtende wolken

        de polder ontvangt

          gretig gulzig met

            zompige dank en

              overschotten stromen

                naar tiende,

                  wetering en vliet

.

                      de koeien grazen voort

                        herkauwen de regen

                          en ongestoord

                            het Goudse groen

                              de stad blijft slechts in leven

                                door windvlagen seizoen,

,

,

,

–00–

7-6-2016: Bij een schets van Maja Etman (ook Gouda!) Lijnoverschrijdende liefde…..

schets_MajaEtman

Word maar deel van mijn lijnen
omarm me met jouw streek
laat mijn lippen jouw lijnen
voelen. Wees met mij schets
van liefde
die leven
ziel en adem geeft
 voel de woorden in mijn mond
jouw naam staat in de warmte
van mijn hart
geëtst,

,

,

,

,

31-5-2016 Het zonlicht dat achter de wolken schuilt… Jij mag er zijn!

LichtDoordeWolken

Vandaag

schijnt de zon

achter de wolken

te zitten en zo

blijkt hij op ons

te stralen

.

en in de kieren

van het grijs

wacht het breken

van de schijn

sijpelt licht

op lome plassen

en spiegelt

jou

die er mag zijn!

,

,

,

,

19-5-2016: Zittend op een bankje bij de Mallegatsluis in Gouda, een smal gedichtje….

Gouwekerk_haven

Ik strek mij gapend uit

in wolkengrijs niet-weten

en voel de weerstand

wringen in mijn stenen

 .

mijn zacht leien daken

vangen etmalen licht

‘n zwijgende haan wijst

de dwingende wind

Maak mijn zuilen zeil

en laat de luchtstroom

mij tot golven maken

niet alleen diepte te hopen

maar diepte te zijn. Enkel

varend word ik haven,

,

,

,

22-4-2016: De stilte, pijn, onrust en licht meegemaakt in de uitvoering van de Tiende symphonie van Mahler door het Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. Yannick Nézet-Séquin. Acht jaar geleden schreef ik ook al over de Tiende. Nog even verwonderd.
Kwestbaar en beschadigd, maar daarin majestueus en ontroerend….  De gedempte tromslagen “Du, du allein weisst was es bedeutet…”

mahler_symf10_2

Er bestaan amper woorden

die niet op stilte gesproken zijn

het wit van de partituur

draagt de taal, vraagt om luister

vijf lijnen klank, violen gefluister

het afscheid van alles

de laatste adem

van het gedicht

 .

doffe slag van sluiten.

Op de grond van stilte

zijn wij een tulp na het duister

die opent als de tonen

weerklinken

als licht,

,

,

,

 

3-4-2016: Gezichten van dementie.
Het einde van een (door mij ongeziene) expositie in Pulchri studios in Den Haag. Maar het boek blijft. En de verhalen eindigen niet. Boek, foto’s van de schilderwerken en enkele blogs erover intrigeren mij. Mooi werk van Herman van Hoogdalem met diepte en meer verleden dan de betrokkenen zich weten.

,

GezichtenVanDementie_Herman-Van_Hoogdalem_geknipt

Jij kent mijn verleden

ik word jouw verhaal

omarm me in het heden

herinner mij aan vandaag

 .

Wat doe ik op die foto?

ik vergeet mezelf nog eens

mijn vader zal me zoeken

wie was jij ook al weer?

 .

Jou ben ik vergeten

ikzelf wordt flinterdun

mijn littekens doen

steeds minder pijn

maar waarom toch

huil jij?

,

,

,

,

22-3-2016 Vermalen zekerheid

Als de explosies in Brussel klinken….(en ik zachtjes tril) ..Grind

smelt het asfalt van angst

ademen vleugels vrees

even maar, trilt de lucht

-voor altijd splijt de tijd

 .

over de klinkers van

ons roepen en menen

hollen, huilen en haten

verstenen de woorden

 .

vallen de dichters

stil

 .

maar worden gewekt

door onterecht zwijgen

hoop en troost schrijden

en schrijven in grint,

,

,

,

9-3-2016: Een kruispunt. (Bij een foto van Amy – die ik enkel twittermatig, maar al enkele jaren ken 🙂 ) De foto kan je terugvinden op haar blog.

Kruispunt_Amy

 

Rendez-vous

van doorgang, straal en schaduw

even stilstaan

waar het licht danst

op plavei en vensters

contrapunt

van zon en wenteling

pirouette -weerschijn

bespeelt de muren

van mijn ontwaren:

alle nauwte is ruimte

voor danspassen rust

en zonnestralen,

,

,

,

,

 

4-3-2016:  Een verjaardag ( en meer)..

Verfrommeld-gevouwen gedicht_v2,

,

 

15-2-2016… En toch,

Met dank aan degene die me aanmoedigden..

,

In weerwil

van wens en droom

van mijzelf en menigeen

voel ik toch de schroom

mee te dingen naar

de eer van stadse poëet

 .

Kán ik mij wel

aan stadse plicht binden?

de kraan openen en dan

poëzie vinden?

Wellicht dat dat blijkt,

maar ik laat toch passeren

en wens de stad een dichter

die met bevlogen pen en veren

Gouda waarlijk vleugels schrijft,

,

,

,

9-2-2016: Bij een verjaardag….

ADO blokkendoos

Ze koestert de kleuren

van aaneengesloten dagen

schakering van nuances

die de tijd aan tinten geeft

Ze omarmt de warmte van

de mens die in zijn maaksel

vanonder verweerde huid

steeds zijn wezen

woorden geeft,

,

,

,

 

31-1-2016: Zelf heb ik een vast contract. Op onze afdeling vertrok deze week een tijdelijk ingevlogen “kracht” na anderhalf jaar een goede bijdrage geleverd te hebben. Bij zijn vertrek schreef ik en droeg ik het volgende gedicht voor… (een ver- en dichtbij gezicht met een schilderwerk van de vorig jaar overleden Gerard Koster)

Gerard-Koster_-Meeuwen-op-het-Wad

Tijdelijk

zijn we stuk

voor stuk

allemaal even

en altijd zijn we één

voor één

oneindig onbetaalbaar

heel

soms en steeds

kruisen onze wegen

herkennen we elkaar

en doen we wat we doen

zijn we voor

de ander en onszelf

.

de toegevoegde waarde,

,

,

,

29-11-2015: Even stil staan bij een woord…

TegenWoordig

.

Woordig zijn we

samen en tegen

woordeloos

slechts het slapen

dat in zijn wezen

ook een spreken is

(hoewel de dromen)

Staat tegen-woordig

tegenover woord?

Is tegen-woordig

van het zelfde zijn

als antwoord

of vraag?

.

Tegenhanger

van wat ooit was

representant

van het moment?

de roep om

aan het wezen te zijn

aan het

woord en dadelijk

vandaag,

,

,

 

10-11-2015: Om een mooie documentaire te promoten voor een internationale waardering. ….

EN MET SUCCES! (update 29-11-2015): Van water de druppels heeft deze internationale prijs gewonnen. Mé dank!

Daarom zette ik hier even de  tekst en de link van Jeannice Adriaansens.  Van water de druppels, over de “lekkende” watertoren bij Oostburg en Johnny Beerens.

OPROEP: UW STEM TELT VOOR ONZE REGIO.

De korte documentaire Van Water De Druppels bekijkt U tot 23 November 2015 -GRATIS- online. Een unieke kans om deze mini-documentaire over de watertoren van Oostburg en het kunstwerk van Johnny Beerens op uw eigen scherm te zien. Alleen al door te kijken helpt u actief mee deze getalenteerde Zeeuws-Vlaamse maker dit festival te winnen.

Een kleine moeite maar een grote daad. En u helpt de Zeeuws-Vlaamse regisseuse Jeannice Adriaansens. Van Water de Druppels, een bijzonder mooie film over het herschilderen van de watertoren in Oostburg door onze eigen Johnny Beerens.

De watertoren van Oostburg, met het beeldbepalende kunstwerk De Levensbron van kunstenaar Johnny Beerens

De watertoren van Oostburg, met het beeldbepalende kunstwerk De Levensbron van kunstenaar Johnny Beerens

,

,,

 12-10-2015: Het was een filmpje van een vissende ijsvogel in de tuin van Nadine (zie je hier). Maar het groen en het water waren mij aquarel. En schonken woorden…

IJsvogel_NadinedeGraeve

tijd

hij heeft de tijd

en wacht

in aquarel van dag

 .

de stroomlijn

draagt de glans

hij wacht

op de rimpels

van gebroken licht

leven viert leven

en hij wacht

gespannen stilte

beweging van blauw

hij wacht

hij duikt

en vangt

in aquarel

van dag en heeft

de tijd,

,

,

9-10-2015: Bij een ochtemdfoto van Anton Verweij (zie hier zijn fotoblog!) .

Ochtend_land_hetdorp in de verte_AntonVerweij

Een woord rust

.

Een woord rust

op het land als gras

dat donkere aarde ontsnapt

en steeds weer daglicht vindt
.

verleden van ontelbare oogsten

gelittekende handen die

telkens ‘t wonder omvatten

vruchtbaar de bodem

waar het gesprokene landt

Naderend licht

van onthulling en kleur

de weide ontwaakt

en opent de deur

voor dorp en adem

waar vee en vogels

het leven volgen

en zichtbaar woorden

worden gewekt,

,

,

,

25-9-2015:  Verdonkeremaand

Komend weekend (in de nacht van zondag 27 op maandag 28 september) zal er aan het firmament een “bloedmaan” te zien zijn. Deze keer een totale maansverduistering, die gepaard gaat met het verschijnsel ‘supermaan’ – de maan is dan dichterbij de aarde dan gemiddeld en lijkt groter. Was de vorige keer dat dit plaatsvond in 2011, de volgende zal zijn in 2018. De moeite waard dus.
De totale verduistering duurt van 04.11 uur tot 05.24 uur
Een paar woorden erbij…

VIETNAM LUNAR ECLIPSE

Verdonkeremaand

.

En even in de nacht

als de zon is afgedraaid

en nog de sterrenhemel

over ons de wake wacht,

wordt onze hemelspiegel

een wijle verdonkeremaand

even zullen getijden groeien

de maan ‘t nachtrood bloeien

en verwondert ons bestaan,

,

.

(mag nu het licht weer aan?)

,

,

,

18-9-2015:Om even stil te staan bij de sterftdag van Jimi Hendrix. Een akoestisch bluesnummer van hem. En woorden om uit de blues de hoop te vinden. Om te zijn. (met een werk van H.N. Werkman)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De wolken trekken flinterdunne streepjes op het blauw

een knipoog van zon die zich ontworstelt aan nacht

weerkaatst tussen torsende takken en zomermoe blad

de wentelende wereld kreunt, over waarop het wacht

zij golft ‘t seizoenen ritme, even in altijd en hoop in jou

 .

om daglicht te spreken

om meerpaal te zijn

om kou te verdrijven

om het even om

wie je bent

te zijn,

, ,

,

,

8-9-2015: Voor mijn werk heen en weer van Gouda naar Middelburg met de trein. Mooie reis. Mooie beelden en.. veel peren…

(foto: ZieZeeland)

Peren_Zeeland

Peren, heel veel peren

perenboompjes

het groene aquarel

kisten, lege kisten

met maar één gevuld

met peren

dát dan toch weer wel

 .

stenen, heel veel stenen

hagel slagen

op ‘t tere perenvel

kisten, nog meer kisten

voorzichtig alle peren

door de handen

dát dan toch weer wel

Krabbendijke klinkt

als Westerschelde dijken

populieren horizon

hemels, wolken hemels

wijde luchten groots!

peren, nog eens peren

gestapeld en gekist

de zon alsnog geoogst,

,

,

2-9-2015: En de tweede mijmering bij Heschel’s

… Er zijn uren die vergaan en uren die opgaan in onvergankelijkheid

heeft de ondertitel ’t strange  (het strand) en wordt vergezeld van een werk van Vincent van Gogh “Vissersboten op het strand van Les saintes maries-de-la-mer”  (1888)

vissersboten_op_het_strand_van_les_saintes-maries-de-la-mer_Vincent_van_Gogh_1888

(2, ’t strange)

De zilverzachte glinstering van

het kristallijne zand

glijdt over eelt en groeven

uitgesleten lijnen van

een uitgestoken hand

.

sijpelt door de vingers

van opgepakt en aangeraakt

waaiert neerwaarts in de wind

die naar zilt en onversneden

vrijheid smaakt

.

vult even lucht met sterrenstof

valt dan neer

en maakt het strand waarop

voeten staan en boten liggen

het zilverzachte slijpsel van

ontmoetende elementen

eeuwigheid in elk ogenblik

.

en de getijden vragen

de visser vaart uit,

,

,

25-8-2015: Ik lees A.J. Heschel (“In  het licht van zijn aangezicht”) en mijmer over de regel

… Er zijn uren die vergaan en uren die opgaan in onvergankelijkheid

Twee strofen komen in mij op. Dit was de eerste, die ik vergezel van een schilderij van Ismay Kaiser.

schilderij_zandloperKlein_Ismay Kaiser

(1)

Onafgebroken zacht en glinsterend

glijden de zandkorrels de

ogenblikken langs het

spiegelgladde glas

zij worstelen niet

zij bewegen

stromen

zijaanzij

tot

zij

,

in

vrije val

-tijd in tijd-

vallen op wat was

gevallen en wachten

op het weerloos keren

van het tij rimpelende cirkels

komen, gaan, geduldig wachten

onafgebroken zacht en glinsterend

 op het breken van het glas,

,

,

27-7-2015: Een kleine poging om een Nederlands gedicht te vertalen… (Hier het Nederlands) en hier de Engelse versie bij werk van Iena Redeker.

Camille Clifford, the Gibson Girl_IenaRedeker

Alighted statue

of temporal beauty

a soft sigh rests

open eyes lost time

 ,

The future is vague

for ink incarnate

for on frail skin time

etches together alone

Who will love me

when too far the hourhand

stretches

young again eyes glance

away – having forgotten my name,

,

,

,,

,

3-7-2015 Een open brief. Over de relativiteit en kwetsbaarheid van het schrijven

2-tekens-uit-gescheurd-papier-1024x685

Ik schrijf eigenhandig een gat

in het papier

,

,

ik schrijf mijn tijden -schrijf

mijzelf

de zinnen die mijn woorden vormden

de woorden die mijn letters grepen

leestekens geheimtaal, ik

schrijf vissen op de bedding

zon en zonnebloem geknakt

schrijven is gehakt -doorbreken

van de stilte van papier

muurbloem in de massa

het weten vloeibaar zwak

 .

Ik schrijf en word geschreven

in een onverteld verhaal

ik dicht mijzelf open

struikel over spaties

en loop in alle gaten

die ik zelf graaf,

,

,

,

,

13-6-2015 Een dagje Nijkerk leverde o.a. dit gedichtje op..

(Vergezeld van een foto van het kunstwerk “Zes eeuwen Nijkerk” van Jan Carel Koster.)

ZesEeuwenNijkerk_JCKoster

De fontein spuit een bol

van water

Na de regen

ontluikt de stad

 De stilte van het park

is verpakt in geruis

.

Windstromen tekenen

het vijverwater

Klokken zingen

Those were the days

en de tijd glijdt

als een zachte bries

langs de wijzers

-streelt de rimpels

van de stad,

,NijkerkseVijver

,

22-4-2015:  De kogel is door de kerk (DNA onbekend)

Bij het moment van het Goudse nu en een werk van Vincent van Gogh….

VanGogh_Nuenen

-opening-

.

Het sijpelde tussen de stoelen

en druppelde zwijgend binnen

schijnbaar onafwendbaar

onzichtbaar resistent

uitlopende inktvlek

DNA onbekend

.

-scene 1- .

.

Op toneel trachtte kunstlicht

het zicht nog te bieden

waar zieltogend vlam

en nooduitgang dooft

Klonk “Caesar, waarom jij?

“te dichtbij, te diep de kloof

. 

De voorstelling oogstte muren

koude woorden etsende echo

we verwaaiden als graan

en aardden met moeite

de werkelijkheid verhult

een verterende schuld?

.

-scene 2-

.

De ontmaskering geeft adem

en is verstikkend tegelijk

verontwaardiging en pijn

antwoord op ons hopen?

de mantel afgedaan

een zenuw ligt nu open

. 

Waarheid is een mooi idee

maar snijdt soms dieper

dan wij wensen

wat resteert als de werkelijkheid blijkt

weg is de steen, maar hoe

waar zijn de mensen?

.

-het gordijn sluit (of opent het zich?)-

gordijnen_whistler.png,

15-4-2015: Bij een foto van Mark de Boer (c)

(zeker even op klikken om het groter te zien!)

MistigOphetWater_MarkdeBoer

Vertel mij

wanneer de wind is gaan liggen

en ik luister in tranen

de stilte voorbij,

,

,

,

Met Für Alina van Arvo Pärt

16-3-2015 Vorige week is de Happietaria Utrecht geopend. Een initiatief van studentenverenigingen voor een goed doel, dit keer een project van TEAR. Absoluut de moeite waard om even te overwegen!

Sponsoren zorgen voor materiaal, ruimte en aankleding. Vele vrijwilligers koken, bedienen en wassen af in het Utrechtse pop-up restaurant waar een goede driegangen maaltijd is te bestellen met een lekkere keus.

In het gastenboek opende ik als volgt..

Gastenboekgedicht_Happietaria2015

8-3-2015 Onderstaand gedicht schreef ik eerder bij een foto van ander werk van Liesbeth Labeur . Maar sinds haar werk in het voormalige stadhuis van Middelburg, denk ik dat het juist daarbij ook zijn plaats heeft…

LiesbethLabeur_Nachthutje_Inde_Komkommerhof

Mijn binnenkamer is het zwijgen

de donkere stilte van onwetendheid

mijn kleren zijn de bloemen

van het behang

-opgewit ben ik voor jou

ongezien leeg

.

open mij met jouw luisteren

ontsluit mij jouw liefde!

kwetsbaar mijn kamer het binnenste

dat prevelend krijst

herken mij:  ik ben jij

die zwijgt,

,

30-10-2014: Zeilen van aangemeerd denken. En nog een foto van Claudia Huft. (bij de Kleischuur te Gouda)

Kleischuur_zwartwit_ClaudiaHuft

De kade ligt onbewogen

laat zich strelen door jouw blik

schaduw en licht

en zachtgolvend spiegelt

het water de dag

draagt het drijvend verlangen

naar zonlicht in de zeilen

van aangemeerd denken,

,

,

29-10-2014: Waar we ontwaren, zijn we gezien. Bij een foto van Claudia Huft.

Dag2_inzwartwit_ClaudiaHuft

Verblind

door het zien

als de donkerstralen doven

en ze breken in ontmoeting

in de ruimte

voor verdriet

dat als een vlies

van de pijn afglijdt

voor blijdschap

die als een vogel

nest en weidsheid zoekt

– waar we ontwaren

zijn we gezien,

,

,

23-9-2014: Om de oproep van Jos Douma te bekrachtigen, voor aandacht voor de “Bijbel in gewone taal” zoals die vers van de pers uitgekomen is.

BijbelInGewoneTaal

Jij sprak mij aan met heldere woorden

die ik herkende maar onder stof

weggemoffeld op houten planken

zwijgend deel van meubilair en mij

 .

Jij sprak gewoon en zonder afstand

eeuwen taal werden overbrugd

één van ooit nu één van ons, ik zag je

oude woorden, tijdloze waarden in nu

 .

Jij spreekt met liefde mij tot leven

veegt het stof van het dagelijks bestaan

jij vraagt mij te luisteren te spreken

in vertrouwen verstaanbaar volgen en gaan,

,

,

15-9-2014: Bij tien jaar open en dicht doen (vieren van 10 jaar PKN) en de opening van een kerkelijk jaar….

SAMSUNG CAMERA PICTURES

knarsend piepend

(seizoenen zomerzon en zomerregen

doen scharnieren geen goed)

de deur van een kerkelijk jaar

wordt met gebruinde handen geopend

terug van vakantie mag de Eeuwige

even

volgens het boekje

maar eerst even niets

geoorloofd zwijgen

een knikje van de koning

een glimlach van zijn vrouw

de deur wordt ontsloten

.

was er ooit chaos en leegte

de woorden

komen weer boven water

wat ooit was is weer nou

de klusjesman

die komt later,

,

,

9-9-2014: Op een pakkende foto van een naakte kastanje ergens in Gouda. (foto: Heleen

Janssens)

Kastanje_HeleenJanssens

De harde schil voorbij

-felle stekels verleden

Losgekomen van de wortel

de toekomst zo dichtbij

 .

Wie laat mij aarden

-mijzelf zijn en worden

Naakt ben ik weerloos

maar in de kracht van morgen

 .

Gebaande paden grenzen

snijden mij de dromen af

‘t wordt geen graf maar leven

geef mij grond te sterven,

,

,

1-9-2014: Bij leven, breken en helen… bij een werk van Margreet Ledelay.

MargreetLedelay

De zon gaat ook op

over al het ruw

scheert over spiegelvlakke levens

maar breekt zijn licht

op de scheuren en barsten

weerkaatst in ruimte en dagen

vindt in verbinding een huis

genade in zeer

licht in zwakte

toch bijeen en gedragen

de zon gaat ook op

over dagen als gruis,

,

,

26-8-2014:  Een schilderij “God is a bird” van Claudia Huft (“vogelbouwer” te Gouda!) deed me denken aan een enigszins onaf gedicht van mij van enkele jaren geleden. Heb ik bij deze nieuw leven ingeblazen 🙂 En dan maar op haar verjaardag gepubliceerd..

GodisaBird_ClaudiaHuft

Die niet bestaat

uit stof van denken

Die niet begrensd

door ons beperken is

Die niet te volgen

ondoorgrondelijk maker

die in ons zijn maaksel mist

.

Die niet bestaat

uit woorden

Die niet het mooiste

wat gewenst wordt is

Die -ooit gestorven-

het leven zo dichtbij

zoet en zout van onze

wangen weet en wist,

,

,

23-7-2014: De mallemolen in Gouda staat in rouwstand. Het leven van zo veel doden te herdenken. Het leven van zoveel levenden te dragen en te troosten. Halfstok vangt de vlag evenveel wind….. de molen rust….

 mallemolen in rouw

De dag dooft zijn laatste schijnsel

gesprek walmt langzaam

in de stilte. Omarmen

blijft slechts verlangen

daglicht glipt tussen mijn vingers

op de bodem van wat was

en traag word ik bevangen

in heimwee naar de dag,
,
,
,

Lees dan ook even het gedicht “Mij rest…“. Over stilte en troost te zijn.

29-6-2014 Een prachtig samenvloeien van vrouwen in de schilderkunst gaf me enkele woorden.  Lees maar eens, maar vooral kijk ook even naar de knap in elkaar gezette video van Philip Scott Johnson!

WomenInArt_Philip Scott Johnson

Ze voedt de nieuwe morgen

in pracht van dag

en schoonheid

-die haar uit huid en handen glipt

maar rust

in hart en zien

 

liefde schrijft over tijden heen

haar gelaat spreekt stil

een dochter van verleden

gezwegen

in vers en doek geborgen

oorsprong en meander

voedt zij het zijn

van nieuwe morgen,

,

(ook op Facebook te vinden, met mooie muziek )

.

.

5-6-2014 Eind april verscheen de bundel “Oorlogspoëzie in Beeld“. Leden van de Dichterskring Nederland beschrijven daarin aan de hand van 25 voorwerpen van het Verzetsmuseum in Gouda hun bijzondere gedichten. Van mij staat ook een gedicht in die bundel. De voorwerpen voor mijn bijdrage waren een verzameling stempels…
De bundel is in alle boekwinkels en via de bekende internetkanalen in Nederland en België te koop voor € 12,50

Mijn gedicht:

Stempels_Oorlogspoëzie

De kracht en de kwetsbaarheid

De kracht en de kwetsbaarheid

-de waarde van de woorden

judaskussen kleuren stempels

als onuitwisbaar litteken

ONGELDIG uitverkoren

Op kreukels van papier en huid

stempelt traanvast de inkt

-we wegen dunne waarheden

gebrandmerkt, door en door

een hand die oordeel vindt

 .

En steeds de koude woorden

in te sluiten, uit te sluiten

onverjaarde beelden van venijn

Nog steeds onze hand en stem

macht, weerloosheid en de pijn

Onbetaalbaar zijn wij metgezel

open zegel, elkaars teken

onvoorwaardelijk geliefd en eigen

dwars door inktzwart vrijgepleit

in de kracht van kwetsbaarheid,

,

,

——————

21-5-2014  Een #nachtgebed tweet van Jacobine bracht bij mij iets in beweging. De tweet:

Mijn ziel verlangt naar de Heer, meer dan wachters naar de morgen, meer dan wachters uitzien naar de morgen.

(een tekst uit Psalm 130) En samen met een schilderij van Dietske van Winkelhoff (“Kom uit de rotskloof, mijn gelliefde”) werd een gedicht geboren.

DvanWinkelhoff_Kom-uit-de-rotskloof-mijn-geliefde

Heimwee naar de dag

.

De dag dooft zijn laatste schijnsel

gesprek walmt langzaam

in de stilte. Omarmen

blijft slechts verlangen

Daglicht glipt tussen mijn vingers

op de bodem van wat was

en traag wordt ik bevangen

door heimwee naar de dag

.

Waar is hij die brak en heelde

die liefde sprak en zelf was

die de stormen stilde. Vrede

en vergeving sprak.

Ik hunker gekend te worden. Jij,

kom uit de eenzame nacht!

Spreek mij geliefd te zijn, meer

dan de morgen waarop ik wacht,

.

.

.

10-5-2014  Bij een frisse foto van Janneke Nijboer. En hagelbui in mei. En een vraag om poëzie, daaraan geef ik graag gehoor…

hagel_jannekenijboer.jpg

Als kleuren niet meer raken

en woorden blijven kleven

Als uren geen dag meer maken

en jaren niet meer een leven

Hoe breed is dan de kloof

tussen regels en de zin

die beide zijden raken

rustend tegen kleuren

en tegen herinnering.

 .

Blijven we onvertelde verhalen

gapende wonden,

ongeschreven gedicht.

Misschien wel

voor elkaar het hart

dat even tussen kieren

van de leegtes licht.

.

Een glinsterende regenboog

over de kloof en in een traan.

Soms

moet blijkbaar een storm woeden

wil de hemel opengaan,

,

,

——————-

5-5-2014: Een gave foto van een mooi werk van ItsaJook!

SchaalOpHetstrand_ItsaJook

De zee te vangen

.

De zee te vangen in schaduwen van blauw

strek ik mij uit op het drooggevallen strand.

Weerklank van licht en golven. Ik

vang de hemel in het grijze zand. Ik

echo het krijsen van de meeuwen. Ik

schilder de eeuwen verlangen met reikende hand

vol van leegte, te vullen met jou,

,

,

————————

24-2-2014: Wat een mooi gebeuren om te zien hoe iemand zijn “thuis” vindt. Enkele woorden met een enkel beeld. En een verhaal als een ijsberg… Dank je wel, Ineke.

Maria_kerk_InekeW

Ontvangen door een woord

vleugellam op verwonde aarde

sprak het onuitsprekelijke nieuw leven

enkel te zijn en toe te behoren

haar naam hervindt haar waarde

.

Aanvaard en gevonden

dienstbaar gerust en bereid

strekken tranen en handen

zich uit tussen vragen

vinden harten elkaar en

vader

.

vindt in haar zijn aarde,

,.

~~~~~~~

13-2-2014: Gouda 2014. Het jaar waarin Anna Barbara van Meerten-Schilperoort na al die eeuwen even weer tot leven wordt geroepen… Gouda zet even zijn “kroon” weer op.

AnnaBarberavanMeertenSchilperoort

Ingemetseld in het huidig verleden

staat als graffiti mijn naam op de wand

tussen alle verhalen en specie

en kruisende lijnen van gaan en vergaan

-weet ik mij herinnerd door velen

door wie mij niet herinneren kan

-lezen de tijden mijn letters en leven:

eigenheid fier, dienstbaar niet slaafs

Voor wie mij zoekt tussen de regels

ben ik meer dan een naam tussen stenen

geschreven op grijs epitaaf,

,

,

11-2-2014: Als je maar verder durft te kijken! Met dank aan @Kunstvandedag een werk van Morris Louis “Bellatrix“.

Morris Louis, Bellatrix, 1961

Ze is meer dan haar kleuren

staat het scheppen dichtbij

haar coloriet ademt

strijdbaar kwetsbare kracht

ze staat voor de eeuwen

die de morgen verwacht

,

Ze is meer dan haar vormen

voedt het leven zichzelf

haar vlijmscherpe pijlen

schittert sterren een streling

ze is mooi door de liefde

die verbondenheid vraagt,

,

,

6-2-2014: Bij een mooi werk van Kazimir Malevich, die Niels van

Donselaar mij meegaf om meer kunst op Facebook te krijgen.. “Het binnen halen van de oogst”

taking-in-the-harvest-1911_Malevich

Mijn handen openen

het boek van de aarde

-gegeven ontgonnen

 Ze lezen het koren

in aanschijn van zweet

Ik sla de granen

bladzijden open

vermaal mijn dagen

tot zemel en brood

,

tot zemel en brood

dat ik morgen eet,

,

============

31-1-2014: 28 februari opent de Goudse bibliotheek (met enkele andere initiatieven) in de Chocoladefabriek. Een oude locatie van het stadhuis, maar met name de oude locatie van de chocoladefabriek van Steenland. Er wordt hard gewerkt!!

En de historie biedt een keur aan inspiratie…

SteenlandChocolade

Wij smelten de letters en roeren

het mengsel tot een soepel geheel

wij gieten onszelf in regels en zinnen

met kronkels versiering dubbele lagen

roomzachte sferen, knisperend speels

 

Wij rijpen de dagen en wachten

tot ze stollen, behapbaar geworden

in gebonden bonbons, pagina’s praliné

hoofdstukken flikken en bundels van truffels

gaan zo in de tassen van liefhebbers mee

 

Verhalen van voorheen tot ongekende verten

zoetgevooisde zinnen, zinderend gespannen

odes aan alledagen en eeltige romantiek

de bibliotheek biedt alle kleuren en smaken

en is niet voor niets de chocoladefabriek,

,

Chocoladefabriek_trap

24-1-2014: Wat een inspiratie deze weken! Nu weer een werk van Emil Nolde (heb ik hier eerder wat bij geschreven). Met dank aan Sophie van Steenderen.

Emil Nolde, Stilleven met maskers III, 1911

Onder het mom

.

Het blad waarop we schrijven

spreekt meer dan onze woorden

de achtergrond veelzeggender

dan wat in de spotlights staat

De groengele schrijn van pijn

blauwe vlagen onzekere wrok

Wij zijn niet zelf onze maskers

maar zetten die samen elkaar op

2.

Schelle kleuren klinken

in schreeuwende stillevens

mijn gezichten hangen

aan roestige spijkers

vermommingen gevang

De vlinder wil zijn hulsel uit

-sla het boek maar open

zie de kleur van mijn huid,

,

,

—————–

18-1-2014: Gouda ten voete uit! Met de Sint-Jan, het stadhuis, de Kleiweg en….het licht!

GoudaCentrum_20140105_1144

Webcam zonlicht, buienradar rust.

Terwijl wij allen

van binnen en buiten gekleurd gevlekt

is ieders schaduw glansarm grijs

-die we werpen op wat ons toevalt

waarover we struikelen, die ons sust

Enkel het van buiten schijnend licht

schept het schijnbaar levend silhouet

WIJ wij

of de Sint-Jan die groots clownesk

stadhuis en markt beloopt

soms biedt schaduw een helder zicht

vaak dichtbij en ongezien

is schijnsel meer dan hoop,

.

.===========================================================================

14-1-2014: Ik word stil bij het zien van dit kunstwerk van Frederic Edwin Church, Jamaica 1865 (!), dat door @Kunstvandedag mijn dag kleurde . Zowel de schilderkunst als de perspectiefrijke natuur spreken mij aan.
En ik herschrijf oudere woorden als kleine heuveltjes op papier of op het witte scherm..

Frederic Edwin Church, Scene in the Blue Mountains, Jamaica, 1865

De eeuwigheid onthullend

tekenen groengrijze lijnen de

buigende vlakken die

mens en hemel schampen

schijnbaar onaangeroerd

staat het levend steen

vragend naar tijd

en mijn verlangen

wolken schuiven schaduwen

eindige ogen vermoeden

een eindeloos begin

,

.

.

.

9-1-2014: Zo koud (in Amerika). Bij de vandaag bevroren Niagara watervallen…

FrozenNiagaraFalls_20140109

Bevroren zwaartekracht

macht door macht gestild

onstopbare stromen zwijgen

het onuitsprekelijke spreekt

grandeur

maakt ons klein en

maakt ons groot

zwijgen is de stem

warmte het verlangen,

,

—–

7-1-2014: Bij een nieuwe start en vele handdrukken…

Boeket_JanvanderSmissen

.

Ik heb een bundeltje beste wensen

waaruit ik steeds weer schenk

ballonnen vluchtige gedachten

-aandacht maakt ons kwetsbaar sterk

 .

Mooie woorden met een strikje

strooi ik bij het begin van weer een even

lichter wordt de bundel bij elke wens

-door ontvangen of door het geven?

.

~~~~

30-12-2013: Bij een werk van Chaim Soutine (waarvan ik bij een ander werk ook een gedicht schreef). “Praying man”. En ik schrijf mijn persoonlijke psalm er bij….

Praying Man - Chaim Soutine Paintings

Spreek mijn ziel de vreugde

die al zolang is gedoofd

-het gezamenlijk  plezier

en onbedaarlijk lachen

Ergens sloot de schelp

in het wazig zoute water

Spreek mijn ziel het leven

dat al zolang is versleurd

-beweging in ontmoeting

flarden ritme, tijd en spanning

Ergens liep de kotter vast

in het wazig zoute water

 .

Spreek mijn ziel het samen

dat al zolang is verdampt

-scherpen in de openheid

tot kleine uren vragen

Ergens liep de veerpont leeg

in het wazig zoute water

Spreek mijn ziel vertrouwen

dat al zolang is gebroken

-onbevangen kinderlijk

één leven één woord één hart

Ergens zonk het vlot

in het wazig zoute water,

.

.

=======

17-12-2013: Een bronswerk van Auguste Rodin (van de Denker) dat me deed blozen. Maar een kundig hand dat het (haar) maakte. En impressies van een beschouwer… Met dank aan @Kunstvandedag!

 

Kan ik het wervelend blad weerstaan

dat zich warm om mijn voeten bindt

het opengeslagen boek, dat om lezen

en herlezen vraagt?

Kan ik de twijgen bloesem plukken

die mij lokt met regenbogen geur

levende woorden, mij aan mij?

Soms is wat zich hunkerend opent

mij de schoonheid gesloten deur

Het blad wacht de toekomst

zijden verhalen voor andermans zicht,

bloembladen ontvouwen

in verre seizoenen licht,

,

,

————-

15-12-2013: Ietwat donkere kunst voor mij, maar toch boeiend. Combineer foto en gedicht. Met dank aan de Twitteraars Mark Nijman en MarcoLXIX (for an English rewriting, see here)

Connessioni_MarcoLXIX

Barsten in het dragend steen, die eeuwen heeft getorst

die zinnen droeg in wijze woorden -dichtgeslagen dorst

Gespannen snaren zwijgen het trillen van tekst en verband

klankloos  grijze ruimte  mist de strijkstok -mist de hand

Verbonden in het dove, leunend op wat vergankelijk is

dooft de lucht de kaars –als  enig wiegend licht

herinneren grijze walmen aan een schijnbaar stil leven

-verbonden in het duister zijn toon en vlam verheven,

,

———-

10-12-2013: Bij Marcel Duchamps “Naakt daalt de trap af” (met dank aan @Kunstvandedag)….beelden stapelen zich op. Herinnering aan de toekomst…

Marcel Duchamp, Naakt daalt trap af no.2, 1912

Haar. Ieder beeld klamp ik vast

als zand in mijn holle palmen

milliseconde foto’s haarscherpe pijn

ze volgen alle beweging

momenten van liefde, verlangen

even, vastgelegd voor eeuwig

-nabeelden zijn wie ze niet zijn

 

Gouden kwaststreken schreden

geëtst in een vluchtig zien, jou.

Herinnering roert de fragmenten

schildert de glans van mijn dromen

vrij en verbonden

-karaat van kwetsbare trouw,

,

.

———-

2-12-2013 Onwaarheid maakt niet vrij. Dat was de zin die in mij schoot bij het zien van dit werk van Alberto Giacometti (“Nose”, 1947), op de ontbijttafel van @Kunstvandedag…. (kijk voor onze karikatuur ook zeker even hier!)

Alberto Giacometti, Nose, 1947

Omklemd in de kaders van elkaars denken

-kunnen we nog ontsnappen uit ons web?-

lijkt de onwaarheid grenzenloos te bevrijden

verwonden onze wapens weerloosheid

leef ik als karikatuur het beeld dat jij hebt.

.

Ontwaak onze ruimte!

breek de spijlen van onze kluis

zie mij, ken mijn naam

spreek ons waarheid

wij

breng ons muurloos thuis,

.

.

—————-

22-11-2013: Na het lezen van een krantenbericht:

In Rotterdam heeft een vrouw ongeveer tien jaar dood in haar huis gelegen. Agenten ontdekten haar stoffelijk overschot nadat bouwvakkers, die in de straat aan het werk waren, bij haar geen gehoor kregen toen ze aanbelden. Ze waarschuwden daarop de politie.

De politie zegt dat de vrouw op 74-jarige leeftijd is overleden. In de tien jaar heeft niemand haar overlijden opgemerkt. Ze is een natuurlijke dood gestorven.

Ik liep langs uw huis, zoals langs zo vele

struinde door uw straat, een streep in de stad

-de ramen, de stilte, ze waren niet anders

dan duizenden vensters en deuren op slot.

Uw naam zal ik nooit weten, zoals van zo vele

vast waren er mensen ooit deel van uw verhaal

-de muren, de meubels, het plafond nu getuigen

van eenzame dagen en ongehoord gaan.

Ik las een berichtje, zoals er zo vele

berichten van oorlog, ziekte en strijd

-mijn tijd stokte even, bevraagd en beschaamd

meer dan wij gaven hoop ik u liefde en samen

open deuren en ramen in eeuwigheid,

.

.

———

19-11-2013: Bij een verjaardag (in dit geval de mijne ;>) en een schilderij van Guus van Eck (hier zijn kleurrijke verzameling te vinden en te kopen)

LangeVoorhout_GuusVanEck

Terwijl gracieus gewenste verwachtingen flaneren

op de boulevard van gemodelleerde tijd

ontmoet het werkelijke het grillige onverwacht

iedere dag onverdeeld in nevel en pracht

en is slechts één Hand en de jouwe zekerheid,

.

———–

.

.

13-11-2013: Via een vuurtoren van Mondriaan (door @Kunstvandedag) werd ik geleid naar Mondriaans “Grijze boom” (1911). Dit machtig mooie werk -te vinden in het Gemeentemuseum Den Haag– ging even “spreken”… (met Martin Buber in gedachte)…

grijzeboom_mondriaan.jpg

Majestueus

oneindig kruisende golven

wat ik had ben ik kwijt

lucht van ademtochten

hij gaf en ik leef

tijd. Krioelende dwaalwegen naar hemel

verloren kleur

gevangen hersenspinsel

ontdekte draagkracht

de aarde strekt zich uit

de takken zijn mij lijden

mijn beeld ontwart verward

de boom is ademloos jij

omarmt in alle tijden mij

fragmenten zwijgen spreken,

.

.

——

7-11-2013: Ik sta versteld, wat een schilderij langzaam of soms heel snel kan doen in je denken en beleven. Zo makkelijk je er eerst aan voorbijgaat, zo diep het plots binnen kan komen. Ik ben blij met het werk van @kunstvandedag, die  steeds weer kunstwerken aanbiedt om te proeven en te “ontdekken” ….

Zo met deze Symphony in Flesh Coulour and Pink van Whistle… En een kleine symfonie van strofen…
Symphony_in_Flesh_Coulour_and_Pink

Zie mij zonder franje

zie mij zonder stof

zie mij mezelf zijn van binnen

zie mij nevelen in het roze

.

Kleed mij uit. En zie de schoonheid ongezien

het pastel lost op in waterig behang

mijn huid verlangt de open lucht

en jouw ogen

.

Meer dan de bloesem ben ik

als ik mijn bladeren ontvouw

meer dan een schaduw

mijn hart. Een vogel

uitgevlogen

.

Zie mij zonder

ouverture

het voorjaar voorbij,

.

.

—-

Gelezen

GroenMetAppels

.

Ongelezen betrad hij mijn tuin

-de afscheiding slechts zijn kijken-

voetstappen langs braakliggende grond

en afdrukken in het verse gras

zijn hersenspinsels verwaaiden

verenlichte pluizen

.

Hij manoeuvreerde om de struiken

het zinnenstrelend coloriet waar mijn

meeldraden krullend zijn omhuld

zijn hand bevoelde het jonge blad

en zilver klinkend koel druppelde

de dauw

.

Hij las de wuivende aren

en sloot de poort

achter mij,

,

.

.

—-

Met een foto, gemaakt door Marianne. Genoten van elkaar, de zon en wind en het krakend gesuis van getuigde wieken. Kracht!

Molen_2_Marianne

Hij wentelt de winden de stroom

en leidt het water langs geploegde aarde.

Hij vangt de storm in getimmerde wieken

en eeuwen draaiend, trotseert hij tijd.

Hij kantelt om en om

en maakt van weerstand waarde,

,

.

——————–

Sophie (van @Kunstvandedag) zette mij aan het denken, nadat ze ons “Guernica” van Pablo Picasso had voorgeschoteld….

Guernica_Picasso

Doof

is de tijd voor ons schreeuwen

Gesloten

ons hart voor de pijn

splinters van dromen en vrede

klevend bloedstollend de schijn

Hij smeekt

de tijd een halt

Hij smeekt

de macht te wijken

de waarheid aan het hout

geknakt gebroken woord

schuld laat zich niet verzwijgen

,

Just written (4 october 2013) for the 17 year marriage of the Over the Rhine couple, Linford Detweiler and Karin Bergquist.

Beauty, waste and wounds

paints pictures, words and tunes

a future with a promise

a future known by name

 

Love and whirlwinds mingle tears

lashing trees in trembling ground

no day without a past

no day without the waves

 

of swirling ocean running deep

a savior close, so far asleep

still woven hands of faith

still sharing sounds of grace

,

Karin_OtR_17jr

——————————————–

Bij een intrigerend werk van Tony Cragg  “Stack”  (1975)… voorgeschoteld via @Kunstvandedag, die weer terug van vakantie is ;>)

ny Cragg, Stack, 1975, Tate Britain Londen

“en ergens gecomprimeerd

vindt u hierin een consumens

en producentenkwestie samen

efficiënt verdeeld en geplet

onbalans van maken en zijn

een kuub begin en amen”

,

———————————–

Het zal lang doorsudderen en natrillen, het FlavorFestival 2013. Ook door de kunstwerken van vader en dochter motorzaagkunstenaars, die zaterdag behalve mooie kunstwerken als een haas en een adelaar uit een stuk boom zaagden, ook dit bord maakten….

DSC01128

Wie een vogel in een boom ziet

ziet niet altijd een vogel in een boom,

—————————————————

Sabien Hamburger plaatste onderstaande foto (van een werk van Pablo Reinoso) op Facebook. En ik kán bijna niet anders dan een gedicht van mij erbij “plakken” .. zin en betekenis in alle dimensies…

bank_Pablo Reinoso

Schuif een beetje op,

mag ik naast je zitten?

drinken van je woorden,

jouw neuriën van een lied

Mag ik delen

in jouw overkant?

de mijne zie ik niet

      Schuif een beetje op,

      mag ik naast je zitten?

      even in jouw ogen,  je oren,

      misschien je hand?

      ik ben je naaste

      van buiten

      maar van binnen zo klam

                Schuif een beetje op,

                naast jou voel ik

                een vleug van wat ik mis

                                        Sta nou niet op,

                                        ik heb het koud

                                        is er iemand die er is?

,

Bij een goedemorgen foto van Janneke Nijboer…

Goedemorgenindezon_JannekeNijboer

Met opgeheven gelaat

en tinten van vrij en open

stralen zij het licht tegemoet

weten seizoenen waarom de zomer

Wordt het onuitsprekelijke

even gezegd, een gezicht getoond

fluistert licht om recht en fier te staan

in verleden geworteld, geschoond

Waar wind en ritme ons wenken te gaan

met opengevouwen handen en blad

spiegel te zijn van oneindige waarde

onder en met

geheven gelaat

,

——————————————————

And for the English readers the translation of “Met open ogen” (= “With eyes open”)

_PBS6043, Afghanistan, 2008, Hazaras, retouched: 05/27/2013 Kate DaigneaultHe’s got the eyes of his mother
and his days from wordless time
He’s got the hands of his father
and questions risen beyond voice
The calluses of childhood carves
his heart and skin. He
lives a life next to me. In
rythm, which imprisons him with force
He’s got his breath from heaven
horsepower in steel and clay
love and needs lay sweaty streets
till eyes do see, a voice sounds forth
to free from guilt, our hands must reach,

======================================================================

Het verhaal van IJM (International Justice Mission) bij onderstaande foto is: ”

Het was na middernacht. Een agent sprak de groep meisjes toe. “Jullie worden niet langer onderdrukt.” Hij moedigde hen aan te dromen van een nieuw leven. In vrijheid. Die avond waren zij bevrijd uit verschillende bordelen in Phnom Penh, Cambodja. De afgelopen tien jaar heeft IJM veel bereikt in Cambodja. Toen IJM begon, werden meisjes van net 5 jaar jong in het openbaar verkocht voor seks. Maar mede dankzij de inzet van de lokale overheden, is de gemiddelde leeftijd omhoog gegaan en zijn er nauwelijks minderjarige meisjes meer te vinden. “Het is voor de mensenhandelaren een te riskante onderneming geworden,” legt een medewerkster van IJM uit. Eerder dit jaar begon IJM met een onderzoek naar enkele bordelen. Wij ontdekten meisjes van 16 en 17 jaar die werden verkocht. Samen met de politie deed IJM op 24 april een inval. Vier minderjarige meisjes werden samen met enkele andere jonge vrouwen bevrijd. Allen krijgen nu hulp in nazorgtehuizen. IJM begint een zaak tegen twee verdachten en de politie heeft dezelfde nacht nog drie bordelen waar de meisjes uit bevrijd waren voorgoed gesloten.”
En ik voeg mijn woorden toe, bij het op slot gedane bordeel.

Brothel_door_locked_for_good

Zomaar twee kleine slotjes

aan het eind van een zwart verhaal

achter vale kleuren open en toe

waar een mens zich moest laten kennen

leven is soms mens zijn moe

.

Zomaar twee stukken hout

aan het eind van gesplinterde waarheid

onbetaalbaar en toch verkocht

een naam gekregen en ongehoord ongekend

vergeten en toch gezocht

.

Zomaar een kier in de dagen

waar verhalen zo gauw beginnen

in schone schijn, kastelen van lucht

maar recht zoekt mens tussen regels

worstelt, verliest, wint,  juicht en zucht

.

niet zomaar een slot

maar een einde, een begin

en een leven weer terug

,

————————————————————–

Sommige schilderijen zijn anders. Pakkend, Ze tekenen een sfeer die bijna tastbaar is, herkenbaar. Tegelijkertijd wenden we ons soms een beetje af, vanwege de dreiging die er in zit.  Onderstaand schilderij kwam bij mij langs via @Kunsthistorica (klik er maar eens op om het wat dichterbij te laten komen) . Woorden kwamen al gauw. ….

Jan Mankes, Woudsterweg bij Oranjewoud, 1912

Jan Mankes, Woudsterweg bij Oranjewoud, 1912

Mijn ogen zijn van modder

de hemel is bevlekt

en wegen zijn mij bochten

met dreigend waas bedekt

de diepten mij een raadsel

wendingen

in verten en nabij

vage lijnen vragen mij te volgen

de mens

naar een horizon dichtbij

en zo duiken mijn ogen in het canvas

vluchten in de afstand

die ik schuilend stal

ik ben de wolken eender

duister en de druppels

ze vallen al

,

——–

Bij een foto van Harald Doornbos in Aleppo…

Aleppo2013

Hier zette ik thee

en luisterde naar vader

op een krukje dat kraakte

en putjes maakte in het tapijt

de mint hing in de lucht

ik kon de geur niet pakken

mijn handen grepen in het niets

Hier vielen woorden in brokken

klanken zo scherp als scherven

begrijpen deed ik ze niet maar

ze maakten putjes in mijn hart

mijn handen over mijn oren

en moeder troostte

we deelden zachte woorden

en tranen

van onbegrip en angst

Hier zette ik thee

en de geur werd grijs

,

Op een door @Kunstvan deDag voorgeschoteld werk van Titiaan (1511-1512) “Noli me tangere”.

NolimeTangere_Titiaan

Mag ik je ketenen aan mijn tasten

binden aan mijn zien en jou

toegeëigend bergen in mijn ladenblokken tijd

koesteren en voelen

het water overbruggen

Mag ik mijn tentpinnen om jou slaan

verkavelen waar jij loopt

ik klem je vast,  ik wil wie mij vond niet kwijt

raken,  mijn angsten ontwijken

geborgen zijn in het nu

,

—————————————————————————————————————

Waar zijn de mensen…?

Een kinderversje met handspel dat wij met onze kinderen wel eens deden, borrelde in mij op, toen ik de Franciscaner zegenbede zag en las… en dat levert weer wat woorden op.

Het versje ging ongeveer zo:

De handen met de palmen tegen elkaar

De vingers verstrengelen op de bovenkant van de handen

Bij “toren” de twee wijsvingers tegen elkaar leggen

Dit is de kerk en dit is de toren

De handen nu zodanig omdraaien dat een leeg kommetje te zien is

maar waar zijn de mensen die erin horen?

De handen met de palmen tegen elkaar

De vingers verstrengelen binnen de handen

Bij “toren” de twee wijsvingers tegen elkaar leggen

Dit is de kerk en dit is de toren

De handen nu zodanig omdraaien dat er acht vingers te zien zijn

Dáár zijn de mensen die er in horen!

Ik maak er maar van:

Dit is de wereld en dit zijn de woorden

maar waar zijn de mensen die doen wat ze horen?

Wij zijn de wereld en wij zijn de woorden,

hier wachten mensen op daden en oren!

,

(verzin zelf maar passende gebaren )

——————————————————————

Ik ben niet zo van de Cantaten, maar wel van de woorden. Theo wees me op BWV 125 “Mit Fried und Freud geh Ich dahin” de cantate van Bach, die de de woorden bezingt van Simeon die wachtte op de komst van de Verlosser. Zodra zijn ogen zagen, verdween de angst….

Een niet al te poëtische vertaling van deze Cantate:

Met vrede en vreugde ga ik heen

de weg die God mij wil

Getroost is mijn hart en zin

gerust, verzacht en stil

Zoals God mijn stem verhoorde

is de dood mijn slaap geworden

 

Ook wanneer mijn ogen breken

zal ik U, mijn trouwe Heiland, zien

Wanneer het leven vervalt, vergaat

nog valt mijn hart en hopen niet

Mijn Jezus ziet mij in mijn sterven

en laat mij niet door lijden gaan

 

Wonderlijk een hart

niet bang voor het gehate graf

en pijn van dood

Dat maakt Christus waarachtig

zoon van God, de trouwe Heiland

voor wie  op zijn sterfbed reeds

de hemel proeft met gegeven Geest

Omdat U Heer, mij toonde

dat in vervulde tijd , volhard geloof

het heil des Heren is gekomen

En mij heeft laten weten

dat in Hem,  verheven God

en Schepper van alle dingen

wij ontvangen Leven en Heil

de mensen troost en deel

Uw redder van het verderven

in dood en ook in sterven

 

Een onbegrijpelijk licht vervult

de hele aarde

aanhoudend krachtig is te horen

wie gelooft, zal behouden worden.

 

Onverarmde schat van het goede,

zó gaan wij Hem ter harte

Toorn en vloek op Zich op geladen

wordt de  wereld weer genade

Het overwinningsteken verrezen

en ieder gelovig gemoed

wordt in genade welkom geheten

 

Hij is heil en zalig licht

om de heiden die U niet kent

te verlichten en te weiden

Hij is van jou volk Israel

de prijs, de eer,

de vreugde en geluk.

—————————————————————-

Voorgeschotelde @Kunstvandedag. Woorden bij een werk van Henri Rivière ….

Henri Rivière, Dans la tour, plaat 25, Eiffeltoren

Bindingen

Constructies stalen de werkelijkheid

De rondingen werden lijnen

De hoogtes lonkten begaanbaar

en met waarheid als waarachtigheid

spraken dichten vergezichten

,

Moeren bouten realiteit

Het bestaan stroomt langs als

bindingen en  kruisende banen

interpretaties talen de werkelijkheid

en wolken schuiven onverstaan en

,

onuitsprekelijk gedreven

,

—————————————————

Je zei

.

Je zei

ik zie jou

en ik zag mij

in jouw ogen

en schitterend

de klanken hemel

en open

Je zei

Ik hou van je

woordeloos

terug tot leven

ontelbare splinters

een thuis

en gegeven 

,

(5-1-2013)

29-10-2012 Bij het Derde pianoconcert van Rachmaninov, uitgevoerd door Valentina Lisitsa en het Rotterdams Philharmonisch Orkest afgelopen weekend in de Doelen. Dank dat jullie ons mee lieten “lezen”…

foto: Liesbeth Bruyneel

Blind door tijd en ruimte

ponst het partituur de braille die

leidt naar bron en ziel

leer ons de tekens horen voelen

die ongekende getijden ons doen zien

lees zijn dromen visioenen

ontwaak en klink encore

zweef in adagio

oppervlakten artefacten

koel het gras

waar hij ooit liep

en vaderland verloor

,

==================================================================================================

25-10-2012 Bij een foto van Paul Abspoel (dat zal eens niet zo zijn ;>)

Pijpenstelen applaus

hoe danken voor de stilte

die de pracht omlijst?

voor een glimlach licht in druppels

in klaterend korte klanken

ontvankelijk vocht

bruisend aardwaardse hemel

in mozaïeken ritme ons

steeds weer dopend

met voeten in de klei

wat van boven komt

was ons al dichtbij

,

12-10-2012 Op een avond in de Doelen met Yannick Nézet-Séquin en het Rotterdams Philharmonisch Orkest… Beethoven 2 en een majestueuze Mahler 4.

Bewogen orkestranten op de planken 

bevragen bon vivant de dood

grammatica van universele taal

veelvlakkig diamant

geslepen aan het leven en devoot

vormgegeven

met kundig hand en mond

symfonie uit één stuk

partituur waaruit leven ontbot

zee van solerende samenhang

fenomenale werkelijkheid

en maten stilte na het slot

,

———————

8-10-2012 We delen de kwetsbaarheid en het vermogen te “verparelen”…….

(bij een foto van Natuurfreak)

Pareltjes op de teerheid

perfectie uit wat er niet hoort

geopende ogen geopend verstand

samen

in zwakte weerloos

slechts geborgen

in het woord

gesproken met onze mond

gevormd door onze hand

verpareld

wat was verstoord

,

12-9-2012 Bij het ogenblik van nu. … (en een foto van Liesbeth Bruyneel)

Onze snaren spannen we 

stemmen om harmonie te verkrijgen

om akkoorden te slaan

en te klinken

om in klankkast sprekend te zwijgen

in vakkundige hand is rust 

worden stemmen muziek en getoond 

is het “wij” de sleutel 

om vlakheid te ontstijgen 

 het luisteren loont

,

.
.
.
.
.
.
============================================
Woorden vertalend en verwerkend. zoals ik ze las op Mariamne Baruch haar blog  en die geschreven staan ergens in een Notre Dame de Vie…

Eeuwigheid in een Moeder (Maria)

Stille schaduw in de nacht

verzuchtingen door haar verzacht

zonder het lijden te ontwijken

de Eeuwige haar herder

zorgt ze zachte schemer

zonder het duister te ontwijken

Moeder is zij

uitgesproken moeder

,

—————————————–

Ik poëzie

 

ik poëzie

wat mij onversneden aankijkt

dat wacht

op mijn vingers

om de woorden te pakken

in de baarmoeder van ontmoeten

schrijven mijn ogen

geboren in meer dan

inkt

,

Bij een man, die ik niet gekend heb, maar wiens verhaal een verhaal van doorzetten, hoop en doorvertellen is.

Eindeloze hoop

In de barak van het einde

vond het einde hem niet

op de brits van de haat

stolden woorden en tranen

maar de hoop op seizoenen

macht en onmacht vergaan en

waar samen en eenzaam

klonk begin in gestameld lied

,

Opgestaan uit verwachting

wist leven hem vriend

kreeg geschiedenis stem

waren zijn dagen spreken

over tijden die waren en zijn

macht en onmacht die vergaan en

waar samen en alleen

ademt hoop een eeuwig lied

,

[stilte___________________________________________]

De scherpe randen van het water

Dit gedicht bij de doop staat nu op de voorpagina. Klik even hier!

———————————————————————-

Ankerplaats

Bij een foto van @Instantypo schreef ik:

De kade ligt verankerd

aan wat het water drijft

het nu is vastgebonden

drievoudig aan de eeuwigheid

geslagen touwen leggen

een ongeslagen brug

waarop wij drijven zo onzichtbaar

maar gevonden gebonden

wil ik niet meer terug

,

—————————-

Om de groeiende eenzaamheid in een steeds meer sociaal gemedieerde samenleving…

Waar is de warmte van je stem

je glimlach om onze gedachte?

De argumenten voor en tegen

like vervlakt de diepte

Waar is de taal van je handen

het gelaat dat ons vormt

horen , zien en luisteren

sprekend in de stilte

Jij sleep mij met er-zijn

overwegen moest ik toen

platgeslagen ben jij nu scherm

slechts met muis en klik te “doen”

Ik mis het ons samen

vol enthousiasme over een band

voluit lachend over de gekte

samen vol eerbied, aanvaard en gekend

Waar ben je? Waar ben ik?

Verwijderd van elkaar

in tijden, faceless book, twitter

zo dichtbij en toch veraf

ontbindend digitaal

,

—————————————————————–

Met een foto van Arrêt Facultatif. Een kleinoodje bij een sieraad.

Adem

ademt de nacht zich in en uit

legt de tranen op wat ik spon

droogt het licht het zilte duister

de morgen vindt zijn eigen bron

vindt troost mijn hart en luister

naar waar een liefde mij begon

,

Voor #Theodicht geschreven op Twitter.  Meer informatie alhier: http://socialmissie.blogspot.com/2012/05/theodicht-korte-update-van-dit.html

Geleend

Geleende woorden

rentedragende liquiditeit

onomvatbare armoe

diamantair in mijn eigenheid

kostbare facetten met loep

te vertalen in mens

geleende waarde

behande verwondering

reiken over de grens,

Via Facebook een foto gezien van Cabo Fisterra (het einde van het land, lands end) een Spaanse locatie in de contreien van de Camino (Santiago de Compestella).  En woorden toegevoegd…

Wegstervende  stappen de

wandeling lijkt ten einde

raad

door nuances en avondrood omlijst

wat tijd en terminaal lijkt

zwart-wit bestaat

uit tinten

licht brekend op de ogen

raakt

het lijnenspel binnenin

perspectief

kijkt dieper dan weidsheid

en stilte is stem

begin

,

Goede Vrijdag 2012. Gisterenavond een indrukwekkende Matthäus Passion gehoord in de Doelen o.l.v. Yannick Nézet-Séguin. Richt het hart en maakt stil …. en schenkt een paar woorden.

Op de steen de laatste strofe van de Matthäus (1 keer erop klikken voor een leesbaar beeld).  Zo de stilte in te gaan…

Het verhaal opnieuw verteld

steeds een bittere traan

een steen schuift voor het beeld

droom vervlogen vergaan

machteloos de almacht?

waarheid van glazuur ontdaan

belofte omwikkeld, de kaarspit dooft

zo de stilte in te gaan,

—————————————————————————-

Zaterdagavond 31 maart. In de Doelen speelde het Rotterdams Philharmonisch orkest o.a. de Tallis Fantasia van Ralph Vaughan Williams. Voor mij nog onbekend, maar werkelijk genieten. Een Fantastisch muzikaal schilderij.

Ik schreef het volgende gedicht, en als je een impressie wil hebben van het muziek stuk, klik even op het filmpje.

TALLIS FANTASIA

,

Hij schetste de groene heuvels

grijsblauwe waterlopen

die de dalen begaan

de geschiedenis schrijft tonen

in veelkleurigheid van kostuum

de dichter knielt zijn zinnen

zoekt zijn schepping

in bewegingen van het land

en dromen als vogels

schrijven lijnen in feeëriek tableau

glooiend graan

bloesemende struiken

natie, vlag en mensenhand

ever abiding memory

paraderend op hun verhaal

de oogst is dag en samen

zwoel verwaaide melodie

,


,
,
Niet geschreven. Wel gelezen. En het geeft te denken.

Op deze pagina zal ik af en toe was gedachten, statements, versjes droppen, die nog nat van de verf zijn en nog kunnen afgeven. Die dus ook nog eens een ander likje verf kunnen krijgen. Vers geschreven, maar misschien nog niet eetbaar. Misschien wel al om op te reageren!

Op de blog van Paul Abspoel stond een mooie bast. En ik schreef daarbij:

Het zocht naar ruimte

zoveel water te verstouwen

het blad soms lichtjaren

van de wortel vandaan

blauwgroene monden

geven de stoere bast stem

wie zijn binnenste ademt

heeft nog eeuwen te gaan-3-2016

.

9 gedachtes over “Vers geschreven

  1. Dag Rob, bij Mahler 4 ‘hoor’ ik de klanken bij je dichtregels. Woon nu in Groningen, ben meer dan 200 x in de Doelen geweest – weemoed – dankbaarheid. Dank voor weer dit prachtige gedicht.

  2. Pingback: NAAKT | Geluk op zolder

  3. Pingback: Heschel, zand en ‘t strange | Breekt wat braak ligt open ...

  4. Pingback: 65 | Geluk op zolder

  5. Pingback: 65 winterzon 2 | Geluk op zolder

  6. Pingback: Een uitstrekken | Breekt wat braak ligt open ...

  7. Pingback: Witte eenden in het kroos | Geluk op zolder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.