Open vensters

Een gedicht van een jaar geleden.
Een tijdloos werk van de Goudse Mieke de Haan.
Ze horen bij elkaar.
Zie het – als een soort welkom …..
,

In mijn kleine blinde letters

wonen grote dromen

en wind -die hen misschien

nooit wekt

,

In mijn kleine kapitalen

staan mijn armoede

en rijkdom zij aan zij

ze zwijgen

,

totdat jij -die mij leest-

ze laat spreken -je eigen

luiken opent

adem en leven schept

,

in vensters en letters

de stilte verscholen

heet ik jouw ogen

welkom, we zien elkaar nu

,

oneindig dichtbij,

,

,

,

 

Gaan wij

Bij een intrigerend mooie foto van de Goudse Jaap van den Berg (“één meter Ameland”)

hij sprak mij
in de sporen van wind en getijde
hij liet mij zijn hartafdruk
achter in levenslijnen van zand

en ik ontmoette

verte en nabijheid
het onbereikbaar en onmisbaar
en mijn sporen -zielsafdruk
liet ik aan water en wind

waar de kust mij kostbaar was

laat mij jouw welvingen strelen
tintel fluisterend op mijn huid
woel door mijn haren
proeven wij zout

zonder te gaan zijn wij onvindbaar
zonder – vloed en verhalen
ongekust,

 

Zicht op samen

Een plein in Gouda. Een bank van samenwerking.
Ontwerp: Mieke de Haan,  Vormgeving: Wolkenvanger
Realisatie: Vele handen,  Foto: Willem Schouten

Waar wij reizigers zijn

Steentjes zijn wij
puzzelstukjes dag en dauw
wil jij
het heelal met mij delen?
Samen uitzien naar schaduw en licht
van licht dat de jaren onthoudt
en takken dichtbij

De stenen van de stad
zijn gemaakt van adem en tijd
kom – rust met mij
even – zijn wij deel van schaduw
en delen ons licht en verhaal
de tijd verbindt
-vertakt zich in ons samen

en reist mee,

,

,

,

Zon in de zeilen

Bij gedichtendag. Vandaag “geschonken” aan mijn collega’s en bij deze … aan jou.

Op een werk van Arno Overdevest, dat bij ons in het trappenhuis hangt.

,

Met de zon in de zeilen

en het zout op je huid

met regenbogen kleuren

op donkerbruis blauw

,

Stormen waarin je rust

en uitzicht kan zijn

om de golven te trotseren

aan dek en in touw

,

Jij bent schip en haven

voortvarend, veilige boei

de wind draagt jouw zonlicht

naar het onzekere toe,

,

,

 

Salon 2019 -Museum Gouda-

Ik spreek vlinders

en luister wind

kleurenwaaiers zijn mijn ogen

en mijn handen

geven zwijgend

vormen aan mijn kwetsbaarheid

.

Ken mij

aan de lijnen

van mijn handen

uit perzik, littekens, eelt

de parel van mijn dagen

.
dit zijn de vleugels

die mij dragen

geboren uit coconnen tijd

.

Hier strijk ik -zwijg ik

op jouw huid,

,

(poster en gedicht op werk van Dindi van der Hoek)