Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Vluchteling’ Category

Verlangen is een richtingaanwijzer naar alle kanten…

Met op de achtergrond het zand van een woestijn, op de voorgrond een werk van Wassili Kadinsky en woorden van mij…

Kallmünz - Wassily Kandinsky, 1903

Zijn veelkleurige rugzak

bevat tijd

de trolley op wieltjes draagt

een netjes opgevouwen leven

zijn camera is verlangen

de trein komt zo. Nog even

 ,

Hun ogen zwijgend gericht

op het eind

van de straat, nog stil

blijft het kruispunt leeg

hun reis is verlangen

de bus brengt hen een week

Haar ogen parelen zilver

in zwart

en kleuren van haar kleden

zij is de wereld een vlucht

haar vrijheid is verlangen

ontvaderd ontsnapt een zucht

Zijn hart slaat nog tegen

zijn slaap

morgen blijft altijd ver weg

het zweet kleeft op zijn huid

zijn gaan is verlangen

hij stapt de boot uit,

,

,

,

Read Full Post »

Dwars door alle drukte van het dagelijks werk, gezinsbewegingen, een dichtersavond, stadsgedichten, harde regens, warme dagen en korte nachten, gaat het er van komen. Mijn eerste dichtbundel “Daar ben je” .

Poëzie bij kunst van alle tijden. Zowel oude meesters als kunstenaars van nu. Een serie namen, waar ik fier op ben, dat ik werken van hen mag publiceren met een gedicht van mij ernaast: Claudia Huft, Kees van de Ven, Cécille Hessels, Dietske van Winkelhoff, Wouter Stips, Paul Abspoel, Lotta Blokker, Jook Verschoor, Maaike Hoonhout, Lotte Teusink, Ismay Kaiser, Heleen Janssens, Hester Nijhoff en Marleen B. Berg.

De proefdruk (via Jongboek) zag er goed uit. 🙂 Nog even dus…. maar zó ziet hij eruit!

Daarbenje_cover

Metgezel

.

Woorden zijn mij metgezel

ze dromen mij

              de wegen wakker

ze wekken mij

              de dag voorbij

ze lopen mee

op spoor van luister

vederlicht

in stralend duister

een ongehoord gesprek ….

 

.

.

.

.

 

 

Read Full Post »

Bij de Kaarsjesavond 11 december in Gouda…. (en Rothko)

Rothkopaarszwart

Ik sluit kort

en open even

het gordijn van

moeilijk vinden

 .

Ik vind even

verstop hem snel

scherpe spiegel die

barsten toont

 .

even toont altijd

-de kaarsjes tranen

en hoop vat

zwijgend vlam

.

Gouda licht even

met ontelbaar flakkeren

en ik

kijk even op,

.

,

 

,

 

 

 

Read Full Post »

Een foto van Peter Bouckaert (Human Right Watch)  (onder dit gedicht) deed me denken aan een foto van een tijd geleden alweer, in Aleppo (Syrië). Waarvoor zou je vluchten?
(vandaag 12-9-2015 heb ik “Hey Hey Habibi” van Gharib – een Syrisch muzikant in Nederland- toegevoegd, luister en lees hem ook….)

Aleppo2013

Here I made tea

and listened to father

on a creaking stool

imprinting the carpet

with colourful circles

while fragrances mint

softly perfuming all air

and dancing to grasp

I only grabbed air

 ,

Here words fell apart

sounds as sharp as shatters

I didn’t understand but

they imprinted my heart

with painful circles

I covered my ears

and mother comforted

we shared silent words

of disbelief and fears

 ,

Here I made tea

and the scent turned gray,

,

,

o-o-o-

Hier zette ik thee

en luisterde naar vader

op een krukje dat kraakte

en putjes maakte in het tapijt

de mint hing in de lucht

ik kon de geur niet pakken

mijn handen grepen in het niets

.

Hier vielen woorden in brokken

klanken zo scherp als scherven

begrijpen deed ik ze niet maar

ze maakten putjes in mijn hart

mijn handen over mijn oren

en moeder troostte

we deelden zachte woorden

en tranen

van onbegrip en angst

.

Hier zette ik thee

en de geur werd grijs,

,

,

SyrischeVluchtelingen_Hongarije_Peter Bouckaert

Read Full Post »

De eerste regel van onderstaand gedicht heb ik maar “gecopyright” aan de documentaire van Jeannice Adriaansens over Johnny Beerens. Die titel heeft mij geïnspireerd. De documentaire is in première gegaan op festival Film by the Sea.

VanwaterdeDruppels_docu

De watertoren van Oostburg draagt de druppels. De druppels dragen leven, mens en zee.

De watertoren van Oostburg, met het beeldbepalende kunstwerk De Levensbron van kunstenaar Johnny Beerens

De watertoren van Oostburg, met het beeldbepalende kunstwerk De Levensbron van kunstenaar Johnny Beerens

.

van water de druppels©

van beweging de golf

van hout de brekers

van luchtstroom de storm

 .

van zout de tranen

van verlangen de zee

van basalt de dijken

van dromen het idee

 .

van horizon de schepen

van getij het kraal

van water de mensen

van verhalen de taal

 .

van herkenning verschillen

van heimwee de vlucht

van dromen de schilder

van wij

allemaal,

,

,

Read Full Post »

Puzzelstukjes

Hoe lang

blijft een beeld branden

in onze ogen, in ons lijf

als nabeeld van het felle licht

als echo van sprekend gezwijg

.

wakker

worden we telkens maar even

het dagelijks leven

lost ons op

in steeds weer nu

later dan toen

en vroeger dan dadelijk

een ogenblik ziet de blinde

en schrikt zijn ogen dicht

de zee stroomt door

de beelden

hoeveel daadkracht zit er

in het zicht?

,

,

Read Full Post »

Ik lees de kranten, zie het nieuws. Hoor de angst sijpelen uit de woedende kreten. Zo veel! Te veel…..en ik voel schaamte en pijn. (met een foto van Saxmo – NatGeographic)

prikkeldraad-Saxmo

Te neergeslagen door de beelden

van vluchtige mensen en de angst

van vrees tot vrees het leven sjouwen

steeds het wolvengehuil dat hen ontvangt

.

Een spiegel is het, mij voorgehouden

ook ik klamp mij vast aan het boeket

muren die wij om kwetsbaarheid bouwen

ons hart wordt enkel door onszelf ontzet

.

Ik brak door het glas en voelde vlees

werd geraakt door een zwart verleden

geen traan meer over, van roepen hees

messcherp kerft morgen in het heden

.

Pijn in mijn benen, ik zwalk verzwakt

met angstzweet op mijn andere huid

macht verwoest, mijn leven afgepakt

slechts in mijn verlangen ben ik thuis

.

Doof ben ik voor de vreemde stemmen

afhankelijk van de golven waarin ik drijf

uitgeput ben ik wrakhout uit het verre

in de massa vluchtelingen maar één lijf

.

Aangespoeld, waar men mij niet wenst

voel ik hun angst dat ik hun ontneem

wat zo diep vanzelfsprekend eigen is

lijkt het of ik de mensen gevangen neem

.

Verliezen ze iets dat ook ik verloor

waardigheid, mens te mogen wezen

is prikkeldraad wat ik boven angst verkoos?

weer de haat in de ogen gekeken

.

Terug achter de barsten in het glas

herken ik wanhoop op het gezicht ik

loop daar in de splinters van de macht

en voel de gaten zo moeilijk gedicht,

,

,

Read Full Post »

Older Posts »