Scars

On work of Banksy in Bethlehem… and the well-known song from Don McLean …..

starry starry night
this wound hurts
a heaven’ s sake
unheard voices
and grenades
with fear the only answer
to despair
.
flashes of a light
deafening silence
hope unwrappes
in fragile breath
born refugee
who shows the shadows
of a deeper me
.
now I think I feel
what you tried to trouble me
how you suffered from
my apathy
how you fleed
to set me free
,.
and could I love you?
dreaming shepherds and the stars
could I be
a wall-breaker
a fragile shelter
for your scars?
,
,
,

 

Verdronken adem

Woeste zee. Verdronken adem. (een gedicht herschreven) ….

Ik proefde het zout

op donkere lippen

een kus van vaarwel

en opgaande zon

afstand binnen hartbereik

de wind draait ergens

altijd weer om

 .

één van de golven

draagt nu zijn naam

de deinende dromen

-nooit meer gewekt

Ik voeg mijn zout toe

aan het zijne

-het is de zee

waarin wij wonen

.

de vlucht

wordt te duur betaald,

,

,

,

 

Logboek: de zonlichte wind

Een kleine serie gedichten bij werken van Emil Nolde ….
(en de voortvluchtige tijd)

De zonlichte wind duwt mijn zeilen

schuurt langs mast en kluwens touw

van mijn dromen horizon haven

thuis op het blauw van golven thuis

drijft mijn ziel ontheemd

,

Indigo echo’s van eb en vloed

zijn mij nacht en open hemel

de sirenen

die mij zingen – mijn honger

is heimwee – mijn dorst de zee

,

Bevrijd en gevangen

in buiteling van elementen

roerloos verwond

dwaal ik de kust

droom ik wind en zeiler

met in zijn hand

een roer,

,

,

 

En de bloemen van deze week gaan …..

naar de zon

die gemoed en bloesem oplicht

gedachten en pleinen vult

kinderspel en merelzang zingt

en de hoop voorzichtig wekt

 .

naar de zon

die opgaat over wanhoop

de doodsangst het afscheid

van thuis – harde slagen

blauwe plekken- verlaten pijn

 .

naar de zon

die mijn plaats in het heelal

doet aarden – die oplicht

tot adem – geborgen omarmen

die mij vraagt te leven te leven

 .

troost en zonlicht te zijn,

,

,

,

Ontsluierd

Een foto van Rohingya ogen. Een lijden, waar #MeToo te kleine woorden zijn….

Omhuld

maar waarheid

ontsluierd

onthutst

 .

Verhuld

maar doorbroken

de ogen -te veel

gezien

 .

Monddood

maar hun pijn

schreeuwt stilte

ontdroomd

Onafwendbaar

waar hun ogen

vragen – te worden

gehoord,

,

,

 

Derde kaars –

 

Ik steek je aan

mijn vingers schroeien

de lucifer verkoold -zo lang

voor het licht ons vindt

hunkering naar horizon

in het spel geborgenheid

in het schijnsel een vonkje

kind

 .

dat onbevangen

zijn dood-zijn telt

en dan weer stralend

opstaat -zo simpel

als een held?

Een derde kaars die brandt

en weken smelten aaneen

onder het starend wachten

-vluchteling zijn ze

en wij met hen

wij herbergen

sterloze nachten,

 

,

,

,

Gaan

Verlangen is een richtingaanwijzer naar alle kanten…

Met op de achtergrond het zand van een woestijn, op de voorgrond een werk van Wassili Kadinsky en woorden van mij…

Kallmünz - Wassily Kandinsky, 1903

Zijn veelkleurige rugzak

bevat tijd

de trolley op wieltjes draagt

een netjes opgevouwen leven

zijn camera is verlangen

de trein komt zo. Nog even

 ,

Hun ogen zwijgend gericht

op het eind

van de straat, nog stil

blijft het kruispunt leeg

hun reis is verlangen

de bus brengt hen een week

Haar ogen parelen zilver

in zwart

en kleuren van haar kleden

zij is de wereld een vlucht

haar vrijheid is verlangen

ontvaderd ontsnapt een zucht

Zijn hart slaat nog tegen

zijn slaap

morgen blijft altijd ver weg

het zweet kleeft op zijn huid

zijn gaan is verlangen

hij stapt de boot uit,

,

,

,