Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Zee’ Category

(woorden aan jezelf)

Bij een schilderij van Marloes van Zoelen…. (en het verpakte verdriet)


Mijn tranen verlangen
als rivieren naar ruimte
van zee en gemis
mijn ziel hunkert
naar huid -wiegt
ademloos mee
op strelende wind
.
schenk mij het stromen
de vrijheid van verdriet
overwin mijn dijken en
stuwen
zonder ontwijken
onontkoombaar
verlies
.
in mijn tranen
kan ik liefhebben
koesteren
wiens hart ik draag
.
sta mij toe
te huilen
om te onthouden
-om het vergeten
van verdriet,

,

,

,

 

Read Full Post »

(met een Noordzee foto van @deZeeKust)

Zij kuste mij

oneindig blauw

haar ritme

sprak tot rust

in bruisend wilde

worsteling

van grijpen

laten gaan

 .

in getijden ingebed

verzand ik en

zij kust

 .

zacht

mijn lippen

het bitter

uit mijn denken

en even golft

een zilte stilte

diepte diep van binnenin

 .

zee is de liefde

die woedt voedt omarmt

en altijd weer

begint,

,

,

,

 

Read Full Post »

(met een foto van René Perdok)
.

.

.

.

 

 

Read Full Post »

Bij een fraaie foto van de kust van Breskens, uit de hand van Patrick Braat
En een Ierse harp….

,

,

Afscheid in bruisende kus

de zon strijkt zijn klank

als een arm om jou heen

onzichtbaar lonkt de maan

en ik laat je langzaam

los,

,

,

,

,

Read Full Post »

Een foto van Ed van Pelt. Een moment tussen de momenten…

Aan de oever van de tijd

wachten wij, verwachten wij

aan de rafels van de verte

verwachten wij elkaar

,

Aan de golven van de zee

wachten wij, verwachten wij

aan het strand van zout en zonlicht

wachten wij elkaar

,

Aan de rand van ruis en ruimte

wachten wij, verwachten wij

aan de wilde slaande baren

rusten wij elkaar,

,

,

 

 

Read Full Post »

Bij weer een werk van de Zomer Expo in Museum de Fundatie… een lastige foto van de visual artist Francine Claassen

,

Zij stak

nog een arm uit

maar we dachten het is

een paspop

in een mozaïek

van weggeworpen tijd

Ze floot nog

om te worden gezien

maar we dachten het is

het huilen

van wind in open flessen

en voort

gingen wij

 ,

Zee zij sterft

onder onze ogen

zee wij sterven

traag met haar

in deze zeezaïek

van verwerping

verdrinken we

in elkaar,

,

,

,

 

 

Read Full Post »

Gezien op de website van Museum de FundatieZomer water Expo 2017“).
Het kleinste object, met een onschatbare waarde…(een foto van Agnes Laan en kunstenaar Christine van der Ree)

Dat raakt mijn liefde voor Zeeland!koraal-6185-95x70

nimmer

stilstaande werveling

van verleden getijden

drager van het zilveren

geduld

,

zwijgend koraal

verweven verhalen

tot één geworden

zucht

in zeeën zin

,

Westerschelde

sieraad

weerloze torsers

van toekomst

,

sprekend zijn zij,

,

,

 

 

Read Full Post »

Older Posts »