Statie -13-

,

(van het kruis gehaald
en in de armen van zijn moeder, een pièta)

,

Doof

voor mijn troosten

onbereikbaar nabij

kind -die mij

het leven hoorde

en tussen de regels

woorden vond

.

Leeg ben ik

moeder van mens

en meer. Van

gedoofde kracht en

dood vol leven

.

van herinnering

.

Kan hij mij

de morgen baren?

zo

ontzagwekkend ver,

,

,

,

 

Statie -4-

 

 

 ,

Kan een moeder geboren worden in haar zoon?

,

Wie de stem baarde

die het onuitgesprokene sprak

was zelf ooit kind

een vader een moeder -gezin

,

zij leerde praten – luisteren

voelen en huilen

en alledaags zoeken naar liefde

-van begin naar begin

,

daar strompelde haar bloed-

eigen weerkaatsing van leven

en sneed haar het heden

in woordloze pijn

,

Wat hij ook zegt, doe dat dan maar

Hun huid en hun harten

raken elkaar even 

-van begin tot begin

,

Kunnen deze tranen ooit worden tot wijn?

,

,

,

 

 

Vierde kaars –

Ik steek je aan

op de drempels van het donker

waar voetstappen en woorden

uiteen gelopen

een mist in gaan

-daar schijnt de hoop een kleine vlam

die duister breekt

in ontelbaar stralen

verwachten eindigt met wachten

geboorte enkel een bladzij

in eindeloze verhalen

 .

Geborgen

mogen we zijn

ontmoeten om te laten gaan

gevonden

mogen we zijn

vrij om weer rechtop te staan

Een vierde kaars die brandt

om wat omwonden in het zwart

in klein licht weer te vinden

dorre aarde te ontginnen

de hemel te laten ontkiemen

en elkaar,

,

,

,

We zingen de lichtjes aan

Kaarjesavond in Gouda…. dichterbij de hoop.

kaarsen

Als de kaarsen doven

is de stilte nog iets stiller

als het licht weer uitgaat

ben jij

nog steeds ver weg

als de vlammen

niet meer dansen

dans ik de tango

met wat er van mij rest

pirouette van een afscheid

einde van de herfst

De boom zwijgt

-zijn stem

ligt als bladeren op de grond

 .

Vogels vliegen bomen

zuidwaartse lijnen in de lucht

Troost reikt verder

dan enige kaars ooit

We zingen de lampjes

en voelen de weeën

zo dichtbij de geboorte

zo dichtbij

,

,

,

 

Piëta -3

De Piëta van Michelangelo…. en kleine woorden van mij…

'La Pietà', Michelangelo Buonarroti, Rome, photo by Aurelio Amendola

Doof

voor mijn troosten

onbereikbaar nabij

kind -die mij

het leven hoorde

en tussen de regels

woorden vond

.

Leeg ben ik

moeder van mens

en meer. Van

gedoofde kracht en

dood vol leven

.

van herinnering

.

Kan hij mij

de morgen baren?

zo

ontzagwekkend ver,

,

,

,

 

Piëta -2

De Piëta van Kees Verkade (en mijn woorden erbij)….

KeesVerkade-pieta_1979

wij

.

vóór en verder

dan de horizon

verdriet

 .

de mond van het woord

gesloten

de lippen droog

gebarsten

beloften hangen

onbegrepen

nog aan hout

in het hart

en levenloos

in handen

. 

verloren

.

is de stilte

uitgesproken?

,

,

,

 

Piëta -1

Enkele kleine gedichten geschreven bij de gecomprimeerde smart van de veelvormige “piëta” .

Piëta (Italiaans: pietà, wat ‘compassie’ of ‘piëteit’ betekent) is in de kunst de benaming voor een afbeelding of uitbeelding van de dode Christus vergezeld door Maria of engelen. Het kan een schilderij of een beeld zijn.

De meest voorkomende vorm is die van de dode Christus op schoot bij Maria.

Bij de Piëta van Vincent van Gogh (geschilderd naar een werk van Delacroix)…

Vincent-van-Gogh’s-Pietà_Florence

De oogleden gesloten

ontvaderd en ontzoond

de tijd blind en ongezien

wellen tranen

tussen doffe randen

het vergeelde avondrood

.

zien doet pijn

niet de nagels

maar al die handen

en de werkelijkheid

proeft als afstand

-zout,

,

,

,