Heuvels als dagen

,

Op deze heuvels die dagen heten

zwoegt de aarde de zon te vangen

welvende kleuren echoën licht

.

Deze heuvels die dagen heten

verlangen handen om de morgen te planten

onstuitbare lente in elk ogenblik

.

wij zijn de adem van zon – en de handen

bloesem -de heuvels die dagen heten

dragen het land waar ons leven ligt,

,

De voetafdruk draagt een naam

Ze kriebelen op je huid

minuscule vlokken wolken

die aarde kleuren als hemel

het overweldigend zwakke wit

dat roept om te gaan en

om toch te blijven

een blanco blad

wordt over ons gespreid

kleur wordt alle kleuren

bomen schaduwen zacht

en even lezen wij elkaar

een vers- waar

onze voetstappen schrijven
,

naamloos ligt de tijd

onze naam te dragen,

 

 

 

,

,

,

 

Het water

Een gedicht dat ik schreef voor een lang niet geziene vriend (en zijn vrouw).  Het water verbindt ons ook…

Het water

stroomt – en tintelt

langs mijn vingertop

wervelende golfjes

zij aan zij

lijnen van herinnering

en lossen op

 ,

Het water

leeft – en ik hervind

monding tot bron

van de dagen

die jij en wij

in liefde dragen

waar het ons begon

Het water

verwondt en verbindt

tijd aan tijd

oevers en dijken

hart aan hart

waar het blauw leeft

en toekomst zingt,

,

,

Ontmoet mij

Deze weken in de Goudse expositieruimte van de Firma van Drie (achter de kerk)
…. de vrouwen van de Firma van Drie met een boeiende expositie. “Inspiratie door fotografie”. Van foto naar beeld.
Een expositie met veel variatie van materialen en kleurrijke interpretaties. Onderling goed op elkaar afgestemd in een rustige ruimte verdeling.
In een hoek aan de muur hangt een fraai werk van Frances van Gool.

De ruimte en onder andere dát werk gaf op zich weer inspiratie…

Ontmoet mij

in de tinten van het groen

wees de bloesem van belofte

wees het blad dat in mij valt

Ontmoet mij

in deze ruimte

waar de vormen verhalen schrijven

en het beeld tot beeld

vergroeit

 ,

Ontmoet mij

in het aquarelle blauw

van bladerdek en firmament

wees de muur waaraan ik hang

het ogenblik dat mij herkent

Ontmoet ons

in de ruimte

van kunst en onvoorwaardelijk

mogen zijn,

,

,

 

Te vergeten blad

Ik schrijf mijn tekens

op gevallen blad

woorden verwaaien immers

zo onverdiept snel

in massa’s

flinterdunne fluisteringen

-doof worden wij

en gehaast HD vlak

,

Kunnen woorden blijven drijven

op het stromen van de tijd

als er geen macht aan kleeft

slechts ontreddering?

,

Ik draag deze dag op

als dit blad vol tekens

om zich te vlijen

op wat rest van de aarde

en te vergaan

,

om op te lossen in hoop

-in morgen

als dit vers is vergeten

,(en ik,)

,

,

Speel maar

Bij een werk van de Deense schilder Carl Vilhelm Holsøe ….

Kom wind, kom

kom met me spelen

dans de vitrage

om mij heen

waai in mijn haren

draai om mijn oren

kriebel mijn nek

kom wind, kom

het is zo stil

 ,

Kom licht, kom

kom mij maar halen

om met de bomen

herfst te spelen

om dan te vallen

wiegen op lucht

landen op gras

kom licht, kom

het is zo stil

Kom buiten, binnen

kom om mij heen

dartel met zingen

mijn stilte voorbij

kijk wat ik heb!

vleugels zo klein

kleuren van jou

kom binnen, buiten

speel maar met mij,

,

,

,