Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Eenzaamheid’ Category

Na de drukkende mist (waarvan altijd flarden blijven hangen)….

(op een foto van Mike Melis , Natuurklik.nl en Els Baars)

,

,

,

 

Read Full Post »

Woeste zee. Verdronken adem. (een gedicht herschreven) ….

Ik proefde het zout

op donkere lippen

een kus van vaarwel

en opgaande zon

afstand binnen hartbereik

de wind draait ergens

altijd weer om

 .

één van de golven

draagt nu zijn naam

de deinende dromen

-nooit meer gewekt

Ik voeg mijn zout toe

aan het zijne

-het is de zee

waarin wij wonen

.

de vlucht

wordt te duur betaald,

,

,

,

 

Read Full Post »

Een foto en de mooie stem en ballade van Nathalie Merchant… en mijn woorden werden geboren…

Zijn stem was een belofte
van eikenhouten dek en mast
zijn arm getijden getekend
een boei tussen de golven
zijn lach

,

Hij ging de zeven zeeën
voor dromen die we
onuitgesproken deelden
nog hoor ik
in het ruis van de kade
hoe luid hij destijds zweeg

,

Met de tijd in de zeilen
nam het tij hem ons af
en kerfde zonder genade
een eikenhouten dek
en mast

,

Op vloed en vergaan
wiegt zacht een belofte
ik kom storm en wind
en blijf op ons wachten
,

Ik staar naar de morgen
het schip is in zicht,

 

Read Full Post »

Bij werk van Andrew Wyeth ….

Aan de andere kant

van omhuld verlangen

-ver het blauw voorbij-

bloeit vast ongezien

klaproos of klaver

op afgelegen terrein

 

Achter de golven

-het gelaat tegenover-

wachten de palen

om aan te meren

kust waaraan stranden

de sloepen keren

en landinwaarts:

onontdekt goud

 

Aan weerszijden

van de ogen

liggen werelden verscholen

wachtend op dat ene

schip,

,

,

 

 

Read Full Post »

Een kleine serie gedichten bij werken van Emil Nolde ….
(en de voortvluchtige tijd)

De zonlichte wind duwt mijn zeilen

schuurt langs mast en kluwens touw

van mijn dromen horizon haven

thuis op het blauw van golven thuis

drijft mijn ziel ontheemd

,

Indigo echo’s van eb en vloed

zijn mij nacht en open hemel

de sirenen

die mij zingen – mijn honger

is heimwee – mijn dorst de zee

,

Bevrijd en gevangen

in buiteling van elementen

roerloos verwond

dwaal ik de kust

droom ik wind en zeiler

met in zijn hand

een roer,

,

,

 

Read Full Post »

naar de zon

die gemoed en bloesem oplicht

gedachten en pleinen vult

kinderspel en merelzang zingt

en de hoop voorzichtig wekt

 .

naar de zon

die opgaat over wanhoop

de doodsangst het afscheid

van thuis – harde slagen

blauwe plekken- verlaten pijn

 .

naar de zon

die mijn plaats in het heelal

doet aarden – die oplicht

tot adem – geborgen omarmen

die mij vraagt te leven te leven

 .

troost en zonlicht te zijn,

,

,

,

Read Full Post »

Na het lezen van Dostojewski’s “Misdaad en straf” …. en met de muziek van Dutilleux nog in mijn oren ( “Timbre, espace, mouvement”).. driedubbel bij van Gogh….

Zij sprak met stem

van vliegerpapier

mag ik de schittering

in jouw ogen zien?

 .

en ben ik dan

zo’n kleine ster

van eeuwen ver zo

onverwacht dichtbij

 .

Haar adem verwaaide

met haar lokken en

woorden mee – zij

droeg het eenzaam

van heelal

 .

En vonken vielen

op het vloerkleed

van zijn zien

verder dieper

dan het netvlies

 .

hem werd de ster

een zon,

,

,

Read Full Post »

Older Posts »