Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Emozaiëk’ Category

Bij een fraaie foto van de kust van Breskens, uit de hand van Patrick Braat
En een Ierse harp….

,

,

Afscheid in bruisende kus

de zon strijkt zijn klank

als een arm om jou heen

onzichtbaar lonkt de maan

en ik laat je langzaam

los,

,

,

,

,

Read Full Post »

Een wat ouder gedicht bij een foto van Paul Abspoel.

Pijpenstelen applaus

hoe danken voor de stilte

die de pracht omlijst?

voor een glimlach licht

in druppels

in klaterend korte klanken

ontvankelijk vocht

.

bruisend aardwaartse hemel

in mozaïeken ritme ons

steeds weer dopend

met voeten in de klei

-wat van boven komt

was ons al dichtbij,

,

,

,

Read Full Post »

Een kerkje in de Vogezen. Gestapelde stenen rondom hoop…

.

De aarde voorbij

voelden zij de handen

die hen in verbanden brachten

zichzelf gebleven -de specie

sloot hen naadloos aan elkaar

.

Om de vroomheden te dragen

de klanken te weerklinken

om de stormen te doorstaan

.

Hoe dood zijn stenen

als het zoveel kan verhalen

zoveel leven heeft omvat?

.

Zij slijten de adem

maar dragen de dromen en

vragen

verlangens- de koelte

van oneindig

bestemde onbestemdheid,

,

,

 

Read Full Post »

Een fotograaf, waar ik nog veel te weinig aandacht heb gegeven, maar die zo dicht bij mijn hart ligt. Patrice Troost, kijk even naar zijn website en je begrijpt me.
Uit zijn serie van Zeeuws-Vlaamse foto’s, een foto van de Otheense Kreek. De kreek waarbij ik ben opgegroeid (Terneuzen) en zo veel ontdekte….

De kreek ademt nog

brakke rust

fluisterende echo

van de Schelde

die hij in zijn rimpels draagt

,

hij sijpelt de klei in

waar de horizon breekt

en weidsheid een thuis werd

op het erf nu steen

oever van steen

litteken van zout

door tij en mens verwond

meeuwgekrijs van

verleden en heden

waar ik de liefde

in meervoud vond,

,,

,

 

 

Read Full Post »

Bij weer een werk van de Zomer Expo in Museum de Fundatie… een lastige foto van de visual artist Francine Claassen

,

Zij stak

nog een arm uit

maar we dachten het is

een paspop

in een mozaïek

van weggeworpen tijd

Ze floot nog

om te worden gezien

maar we dachten het is

het huilen

van wind in open flessen

en voort

gingen wij

 ,

Zee zij sterft

onder onze ogen

zee wij sterven

traag met haar

in deze zeezaïek

van verwerping

verdrinken we

in elkaar,

,

,

,

 

 

Read Full Post »

Gezien op de website van Museum de FundatieZomer water Expo 2017“).
Het kleinste object, met een onschatbare waarde…(een foto van Agnes Laan en kunstenaar Christine van der Ree)

Dat raakt mijn liefde voor Zeeland!koraal-6185-95x70

nimmer

stilstaande werveling

van verleden getijden

drager van het zilveren

geduld

,

zwijgend koraal

verweven verhalen

tot één geworden

zucht

in zeeën zin

,

Westerschelde

sieraad

weerloze torsers

van toekomst

,

sprekend zijn zij,

,

,

 

 

Read Full Post »

Bij een prachtige impressie van Auguste Renoir….

,

Ieder moment draagt rijkdom

naast een vleugje gemis

de zinderende lucht drijft op het water

en samen zijn wij – seizoenen

zomer – ogenblik rust

adem tot later – de wilgen tasten

naar hemel en zon

ze delen het water met ons

,

de stroom is leven -de sloep overleven

de golven troost

onze vingers in het water

best nog wel fris,

,

,

 

Read Full Post »

Older Posts »