Die beloopt de wind

Op een uitdaging van Paul Abspoel een gedicht te schrijven bij een foto (overigens gaaf in dreigende kleuren), ontstond iets wat veel verder gaat….

Loop over mijn stormen

als de golven schuimend slaan

sla meerpalen in de tijd

en bind mij daar dan aan

Loop over mijn worsteling

te gaan waar ik niet wil

graaf het water een oever

waaraan het deinen stilt

.

Betreedt het onbetreden woeden

met zijn, gezag dat

de dreiging trilt

Omarm dan mijn woelen

spreek rust

die beloopt de wind

.

kerk zonder muren

Ik zag hem staan, maar niemand zitten

Karnemelksloot, vrijdagmorgen: de bank

zachtgeel, buitenluchtig gemêleerd

beschadigd, gerukt uit zijn verband

(de geschiedenis verweert)

Doorweekt, de wind verdurend

uit het dagelijks verwijderd

in het dagelijks geplaatst

zag ik daar onthaast

een kerk zonder muren

Het koude klamme samenloze

zoekt een lach, een hitte

verbondenheid in het heen en weer

van dag

Hij stond er, gaan we zitten?

.

Die opstaat (psalmoïek 68)

In de rijkdom van Psalm 68 zit een persoonlijke kern…

.

Lichtjaren verheven, dimensies voorbij

bent U

die reikt, die eenzaamheid doorbreekt

bent U

die omarmt, het gemis begrijpt

.

majestueus zichtbaar, onze blik onttrokken

bent U

vader moeder, waar ze ontvielen, ze nooit waren

bent U

stem, waar onrecht onze tong verlamt

.

groots in kleinheid

blikveld van ons staren

doorkruiste U onze schuld

die vrede en vrijheid ontnam

.

voor hem die ligt

bent U

die opstaat

.

Dichterbij de majesteit

Bij een foto van Anne-Miek Bibber, hier op Flickr te vinden.

Ik dicht de vogels een stem

en open de gesproken ruimte

pluk de woorden die jou spreken

en luister naar de dag

Ik dicht de hemel een glimlach

en open de hoop die weerklinkt

verwachting antwoord                       jij

die door de kieren zingt

Ik poëteer jou in fijne lijnen

symbolen van ons zijn

onomvatbaar in mijn letters

geliefd gekend bevrijd

de bloesem aan mijn hart

de opener mijn blik

de dichterbij de majesteit

.

Opslaand schuim

Zout in de ogen

ongeremd opspattend vaalwit

slaat het schuim

om zich heen

In verwilderd bruisen

spatten zilte wervelingen

uiteen als ontmoetingen

Water en lucht omvatten elkaar

bedansen de wind

in sproeiende pirouette

die wangen tintelt

en regenbogen voedt

spreken ze de eeuwigheid

die ons de aarde zei

en ze staat er

brekend in het licht van hemel

zijn zij de stormstiller’s stem

Neem mijn hand en

wandel wind en water

.

Wrakhouten ark

Een paar jaar geleden geplaatst gedicht, dichterbij gekomen door het vele water en het altijd aanwezige verhaal….

Verweerd en verwaterd

vorm en vastheid verloren

drijft het ooit harde hout

in de zilte baren

.

Zijn verhaal vertellend

in verloren vormen

en verdwaald verband

drijft het ooit gerichte hout

in de zilte baren

.

Wanhopig slaat een hand

het schuim om zich heen

tastend naar houvast

vechtend om lucht

terwijl de ledigheid van het water

hem gestaag uit het leven rukt

Slow motion, de apotheose

Onzichtbaar verdronken vergezicht?

.

Het hout de hand

Wie vond wie?

Gehavende drijfkracht voor de gehavende

diepte roept tot diepte

In de omklemming vindt de hand bestaan

In de omklemming vindt het doelloze nieuwe zin

Het wrakhout is een ark

voor wiens voeten vaste grond is verdwenen

Is verwering het behoud van leven?

.

Twee handen

door slagen

aan het hout gebonden

Eén hart

door overgave

aan dat hout gevonden

.

Het gevuld foyer

Terwijl ik in de Doelen in het foyer op een scherm naar het pianoconcert van Tsjaikovski luister en kijk, omdat ik enkele minuten te laat was… symfonie van een ongewilde pauze.

Het allegro resoneert

als koffiekopjes gestapeld

het foyer voorzichtig gevuld

met non troppo hoge klanken

van lege glazen thee

pizzicato slagorde

omlijst met andantino rinkelen

van lepeltjes op schoteltjes

vaardige handen gedwee

luiden prelude van de pauze

atonaal sissend kokend water

naast het musicerend orkest

ben ik

deelgenoot van symfonie

van het naarstig geklater

.

Mens aan het licht

Hiermee een eerbetoon aan de Verre, die dichtbij kwam en eigenlijk altijd was. Bij de Sterrenhemel van Van Gogh. Alle goeds en veel mens, licht en kind gewenst!

in het kind

werd licht een mens

in de mens

komt mens aan het licht

in het licht

vindt mens het kind

.

De ramen zwaar van lood

Kerst. Het licht wil naar buiten schijnen! Bij een foto van de St.Jan van “Gouda bij kunstlicht”.

(foto: Dave op het Gouda Forum)

omsluiten ontsluiten zo de kerk

dragen kleuren in verhalen

dragen beelden die ons dragen

dragen vakmanshanden werk

.

Lichtstralenarm kleurenblind

blijft binnen muren niet te horen

liefde die ons leven vindt

verlangen naar weer thuis en kind

genade in het hart geboren

 .

Kracht laat zich niet kerkeren

licht en liefde lekt van binnenin

vindt zijn weg tussen loden grenzen

schildert inhoud aan ons mensen

in de ramen spreekt het zin

.

Lopen op de lucht

van perspectief en

van verlangen

zo ver wij kunnen

bogen overbruggen

aan vertrouwen hangen

Het stof van onze voeten

zoveel hemel nog te gaan

zoveel te zijn en zoveel te zien

onbegaanbaar klinken stemmen

vullen ruimte tussen muren

Steken wij al gaand de uren

en de sterren aan, misschien?

.