De ezels (waarop mijn linnen klankkleur vindt)

(Paul Cezanne)

Waarop mijn linnen klankkleur vindt

in de echoput van verlangens

is Uw stem een ademtocht langszij

het koloriet van eigen hand overweldigt

Uw fluisterende stem voorbij

,

Het waterverf van mijn dromen

(slaapliedje voor de meester’s hand)

overkwast de dragende streken

schrijft eigen namen in de rand

,

durf ik mezelf uit handen geven

te penselen in het groot geheel?

mijn balken klinkt en splinteren

als ik mijn god in woorden speel

,

als uiteen gespat in wens en waan

ik met beeld van god de bodem raak

de waterverf uitloopt en aarzelend als kind

door de stem met verve ontwaak

,

penseel en Schilder rest

en ik de tinten ben en strijk

gesigneerd word en bemind

.

Angst verhuld in gekte (psalmoïek 34)

Psalm 34 noemt zijn eigen achtergrond, een gebeurtenis in het leven van David, die vragen oproept maar ook verrijkend is (na even erop te kauwen). Lees eerst maar: 1 Samuel 21: 11-16. Deze psalmoïek houdt meer vast aan deze achtergrond dan aan de psalmtekst…
,

Angst verhuld in gekte

waanzin speelde met mijn lot

mijn hart bonsde een hand vol leven

van buiten sterven troef

was dat vertrouwen

dat ik deed wie ik niet was?

het speeksel in mijn baard

de spasmen van mijn vrees

at ik als eerste gras?

,

Onbestorven wees

wacht ik in de abri

van de geoliede belofte

beschut voor striemen de  regen

beschut voor de slag

die steeds weer woedt

om de vervulling te vinden

coördinaten te ontwaren

waar ik ben die ik wezen

waar ik weer mijn zin ontmoet

De dienstregeling onleesbaar

deed ik wat mijn denken lichtte

zag ik in mijn handelen

dat God mijn stappen richtte

,

En Hij luistert

naar mijn zwijgen in de druk

naar de vrees midden in het vrezen

naar de kreten van het recht`

dat ik nu weer klanken vind

weer woord en stem gekregen

voor wat mij op zoveel wegen

verstomt, de spraak ontzegt

,

Gebroken antenne

Geschreven gesproken

vloeien woorden in golven lucht

hemels hoopvol, gezucht en gezongen

onverstaanbaar elektromagnifiek

verwaaien ze naar metalen bomen

wier takken de fluistering verstaan

vertalend wekt het stromen woorden op

en het verhaal zal onverholen verder gaan

Verbind mijn gebroken antenne

maak de flarden woorden zinvol heel

dat ik afstemmend zoek en vind ontmoet

ontvangen vergeving die mij door

wolken, wijdte, ether draagt

het uwe verlangend spreekt en vraagt

en open woord en daden zenden doet

.

(Naar aanleiding van een blogpost bij Gerard en Rebeca Adriaanse,  uitzendelingen in Australië)

Woordvlinderaar

In het zwiepend vangnet

vang ik heel secuur

de fragiele vleugels van het woord

het lijfje letters in dartel puur

vlindervrijheid teer gestoord

Wat eens als logge rups

schuivend kroop en

vrat het bladergroen

omvat door cocon van taal

bevlogen zinnen mijn gevoel

,

Verendons getrippel, kriebelt

weifelend op mijn palm

waaiert kwetsbaar kleur en pracht

veel subtieler tekening

dan ik woorden dacht

vliegt weer op, laat zich zien

laat zijn vlucht in jou vertalen

flierefladdert letters

zeggingskracht

amper voelbaar

komt het jou onthalen

,

Na ooit eerder geschreven te zijn, nu gerijpt én wat bijgestuurd via het vriendelijke forum van de poëzie-leestafel, dacht ik dit gedicht maar weer te plaatsen. Want het gefladder van woorden is er nog….

Haar arm

Haar arm steekt gestrekt

uit het puin dat haar begroef

levenloze getuige van de val

tillen sterke armen het plafond

die het leven vloerde

tillen sterke armen haar lijf

dat aarde naar de hemel voerde

en de harten zoeken

naar de ongevallen hemel

,

Een grote kuil in diezelfde aarde

omvat de namen, verhalen, gestolde tranen

omvat geliefden gekenden, kapitalen

omvat de schatten van ongekende waarde

en de harten zoeken

naar de ongevallen hemel

,

Wat omviel recht ik met

latten die mij resten…

Mag ik u dit meisje bieden

voor uw plezier, genoegen?

Ik vond haar toch maar in de chaos

niemand is aan het zoeken

Wat omviel ontrecht ik..

en de sneeuw bedekt de arm de kuil

het treinverkeer stokt en kraakt

de sledes voortgetrokken vaders

en erwtensoep gemaakt

vorstverlet de bouwers

schaatsen uit het vet

en ik bewonder de sterke takken

die de zware witte pakken

sneeuw zo tillen kan,

het witte wordt zwart

en de ongevallen hemel

zoekt mijn hart

,

(Ik wil Haïti niet onder laten sneeuwen…)

Verzilverde dank (psalmoïek 33)

Fascinerend, om je even te verdiepen in de muziekinstrumenten uit de bijbelse tijd (tsja, dat is een lange periode!). De tiensnarige harp zou ik graag eens gezien , gehoord hebben zoals hij echt wás.  In Psalm 33 beschrijft David hoe hij zijn God ermee looft. En ik loof mee, met mijn eigen tien snaren…

,

In chromatisch palet gestemd

omspannen de snaren de warmte

verzilveren ze dank in melodie

resonerend op de klankkast van

gegeven dag,  gegeven daad

trillen golven van geloof ontzag

klinkt de harp van mijn belijden

diepte roept tot diepte rode draad

,

—————————————En ik geef me over—————————————–

—————————————in de tonen trouw van Hem——————————

—————————————Zijn woord de pauken van het worden—————-

—————————————vergezichten orkestraal gestemd———————–

—————————————De meester kent zijn spelers handen——————–

—————————————Zijn ogen spreken, doorzien mijn hart en daad——

—————————————En in onuitsprekelijk verwonderen loof ik U———-

—————————————mij toe vertrouwend aan Uw hand——————–

—————————————maak ons de noten van Uw lied————————-

—————————————U die onze snaren spant———————————-

,

Zolang ik zweeg (psalmoïek 32)

Een psalm met verrijkende diepgang en betekenis in de onderlinge relaties en met de Ene. Voor mij een scherpe verwoording, maar ruimtegevend. Met de voorgaande twee gedichten werkte ik naar deze toe.

Lees Psalm 32 en bedenk of je al woorden hebt gevonden of hebt gehoord. Lees deze psalmoïek en laat je ogen je niet misleiden bij de laatste regel!

,

Ziener van het ongehoorde

hoorder van het stil geheim

wat ik onaangeraakt wilde houden

betastte heel mijn wezen

kon voor de onuitsprekelijke

niet ongezegd, niet onbesproken zijn

Mijn hart vertoonde barsten

van wat ik in de spiegels

niet in de ogen wilde zien

van tijd en ingeslagen woorden

bladen met beklemming

verwarde wegen

waarop ik rusteloos de dagen liep

.

Ongezien maar

adembenemend gapend diep

de ravijnen

waarlangs ik zwijgend trek

niet in staat mij te verwoorden

(blik met blinde vlek?)

toen

En wij spraken.

En er was licht. Ik brak

de muur van stilte

van aangezicht tot aangezicht

waar woorden werden gegeven

aan het diep gevoel van schuld

werd bot weer ruggengraat

werd genade verademend onthuld

Schenker van het inzicht

wijzer van de onbegane weg

waar ruimte in de armen sluit

verblijdde heel mijn wezen

is voor de onuitsprekelijke

het erkennend woord de sleutel

vergeven en vergeven

,

Op de bladzijde van gisteren

Het hoofdstuk van vandaag

wordt geschreven

op de bladzijde van gisteren

wordt geschreven met waarden

heden’s beelden woordenschat

Geborgen, geheeld, gescheurd

herinnering ervaring de inkt

die werkelijkheid verwoord verbeeld

waarmee vandaag’s verhaal

het papier van morgen

kleurt

.

Het spel op de vloer van de dag

wordt gespeeld in ongeziene verten

in dichtbije blik bevangenheid

heden’s woorden beeldenschat

Playmobil als vlees en bloed

spelende handen verhalen

van ongespeeld vergane tijd

Til voorzichtig de woorden op

diepten onder spel en taal

raak verleden bladen aan

en voel de diepgang onder

vandaag

het spelende verhaal

,

Ingeslagen woorden

Vandaag de eerste van twee gedichten over woorden en hun achtergrond, hun context en de reikwijdte ervan na het gehoord (ervaren) hebben ervan….

als serpentines cirkelend door de lucht

sierlijk bogen draaiend, krinkelend geland

confetti kleurenpalet dwarrelende vlokken

gesproken gelezen gehoord gezwegen

gedicht gezongen in ongevoegd verband

in woelende stromen verwateren

verwaaien in striemend strelende wind

ontelbaar miljarden letters woorden

ooit gedacht ooit verwacht ooit verblind

ons wezen is maar de stenen bladzijde

waarin ervaren en stille woorden gegrift

niet uit te wissen zonder te breken

pijnlijke graffiti onlosmakelijk spijkerschrift

,

Het Woord van begin liet zich breken

(verfomfaaide prop, in vergetelheid gruis?)

in oneindige flarden frasen vonken liefde

uiteengespat maar ongebroken

heel in geschiedenis, heel ons thuis

in de verbrokkeling van ons beladen gebaar

weet ik omarmend gegraveerde woorden

Zijn verhaal in ons gebeiteld

onze naam in Hem en in elkaar

.

Belegerd Ontzet (psalmoïek 31)

Lees echt eerst Psalm 31!

(1)

(2)

Geen muur kan U weerhouden

U betreedt het ongebaand in mij

breekt cocon van aarzeling en angst

U slecht het leger van weerhouding

van aanklacht spot en lach

bood Uzelf in mensen harten handen

herschept wat lang gebroken was

Doorkruist het cordon van beleg

dat mij mijzelf de ander de bron ontnam

dat alles om mij heen deed spiegelen

in zinloosheid mijn dag niets te zeggen had

U brak mijn leven uit het kader

dood ben ik in Uw dood geweest

opgestaan na sleutelwoorden

die ik pas sprak na U “Vader

in Uw hand leg ik mijn geest”

(en ik geloof)