Opgewaardeerd van “VersGeschreven” naar de voorpagina. Een schilderij van Jan Mankes, “Woudsterweg bij Oranjewoud”. Met een sfeer die -tussen de Pinkstervlammen – heel wat representeert……

Geplaatst in Gedichten, Emozaiëk, Kunst, Eenzaamheid | 1 reactie »
De eerste symfonie van Gustav Mahler was oorspronkelijk gecomponeerd als een muzikaal gedicht. In vijf delen met poëtische namen die iets van de ziel van de muziek raakten en die ik in mijn gedicht Dall’Inferno al Paradiso heb verwerkt. De naam van dát gedicht is overigens de titel die Mahler aan het laatste deel meegaf.
Eén van de delen is uiteindelijk uit het muziekstuk gehaald, de naamgeving van de symfoniedelen is vervangen door muziektermen en het aspect “muzikaal gedicht” werd teruggetrokken – door Mahler zelf. Het eruit gehaalde deel heet “Blumine” .. en past mijns inziens voortreffelijk in het geheel… maar ook… de idee past in mijn eerdere verwoording van de symfonie. Daarom. Dit gedicht. Klik eerst even op de link hieronder en luister dan een kleine tien minuten.. en lees ondertussen mijn bescheiden woorden naast zo’n geniaal gevoelig componist.
Stralend ontloken teneramente
strekt het boeket naar een andere einder
dan de bloem die aan aarde blijft
Eender de kleurrijk naakte momenten
eender het zienderogen andante
Het fonkelend braambos niet plukbaar
zonder de eeuwigheid te breken
Slechts lief te hebben in worden en zijn
slechts liefde die seizoenen schrijft
is bloem genoeg
,
Teneramente = teder / Andante = langzaam gaand
Geplaatst in Gedichten, Emozaiëk, Kunst, Muzaïek, Verwondering, Mahler | 1 reactie »
Bij een werk dat ik op het presenteerblaadje kreeg van @KunstvandeDag (Etude de paysage, 1952 Nicolas de Staël)
Het was dag geworden,
en zie, de mens bouwde zich woorden
zinnen als muren om vragen om ruimte
regels van bakstenen, vrijheid rondom
en zie, de mens schiep zich lijnen
steunbalken houvast van grijpen en grens
blokken verbeelding van afstand dichtbij
en zie, de mens vindt zich vlakken
waarin hij zich hult en heimelijk wacht
zijn zonder worden, geschilderde ramen
en zie, het is nacht
,
Geplaatst in Gedichten, Emozaiëk, Kunst, Eenzaamheid, KunstvandeDag | Reageer »
Vrijdagavond 10 mei: een enerverende avond met een grandioze uitvoering van een grandioze nieuwe compositie van Paul van Bruggen. Daarover schrijf ik later meer. Maar na deze wandeling in tonenvergezichten heb ik genoten van een andere wandeling. Het oorspronkelijk symfonische gedicht van de eerste symfonie van Mahler. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. James Gaffigan in de Doelen. Bij die wandeling schreef ik in “symfonievorm” mijn vierdelig gedicht. Klik even op de link hieronder, luister en lees…
De ochtendnevel onthult in flarden
de steeds weer nieuwe dag
en glimlachend klinken schitterende klanken
preludes van gedenken en verwachten.
Dansende muggen ruizen de stilte onverstoord
langs verschrikt gefladder en wuivend gewas
het knisperend vergane groen fluistert
onder jonge voeten in wervelende dans.
De wind van verlangen en belofte
wiegt het bladerdek dat het licht omarmt
blaast in de zeilen van jonge haren
de aarde een oceaan aan elkaar en
vergezichten te bevaren.
Melodieën verstrengelen onze gedachten
gestrand in vrolijkheid en asgrauwe pijn
zingen herinneringen en hoop hun canon
worstelen oneindigheid met einde
klank en wanklank, wielewaal en waarom
Een requiem van zwijgend fleurig zang
omlijst onze aquarellen tocht.
Volbloeiende witte rozen sieren het toegesloten eiken
dat we traag de aarde schenken.
De koekoek breekt de zwarte tonen
rondom onze stappen is de morgen reeds te ruiken
de bloesem van passerende bomen
belooft de vruchten van de tijd.
Eindigheid tot eeuwigheid
en ongeopende knoppen liggen verholen
op het hout en in de struiken
,
Geplaatst in Emozaiëk, Gedichten, Kunst, Mahler, Muzaïek, Natuur, Verwondering | 1 reactie »
Bij een wandeling langs landgoed Mattemburgh (Bij Bergen op Zoom, op de Brabantse Wal) en een foto van mijn schoonzus, Joke de Koeijer (later volgt nog iets over het boeiende Hildernisse).
Dezelfde grond, dezelfde lucht
hun wortels omstrengelen
een scheppende hand
Vervlochten takken, vervlochten droom
een woord kregen ze mee
te zijn en te worden
Verstrekkend ver strekkend, vragend verlangen
het licht schijnt omvattend
schenkt groeiend ontvangen
Dezelfde zuurstof, gegeven genomen
worstelend zich ontvouwend
vlechten bladen weer dromen
,
Geplaatst in Gedichten, Natuur, Verwondering | 2 Commentaar »
Woorden ontvouwen zich
aan de takken van het worden
de eeuwige de grond
waarin omwoeld de adem wortelt
een merel zijn voedsel zoekt en vindt
Rusteloos berustend
bewegen de zinnen
in het luchtstromen bestaan
klinkt in het geschrevene zwijgend
harmonie en dissonant van het geschenk
het staan in volle aarde
is wat de woorden wenkt
Herinneringen sterven
als het groen het licht niet zoekt
Op de grens van gedachte en geheim
wordt het gedicht geboren
,
Geplaatst in Gedichten, Natuur, Verwondering | 1 reactie »
Bij een foto van Arie-Jan Mulder. Hemel en aarde, belofte en verlangen, vervat in één beeld van het huidige ontluikende groen.
De hemel sijpelt
door de kieren van ons kijken
een zinsbegoocheling grijpt,
maakt zich meester
van waarachtigheid, van lezer
-die seizoenen schrijfsels ziet
en steeds nog slechts vermoedt.
Geschreven op bladzijden ruimte
zijn wij
onverbrekelijk verbonden
met moment en metgezel
Licht ontvouwt ons met het jonge groen
verstrengeld in verlangen
naar warmte en verbinding
waar de schrijver de zin
ontmoet
,
Geplaatst in Gedichten, Kunst, Majesteit, Natuur, Verwondering | 1 reactie »




