De hinde van de dageraad (psalmoïek 22)

Geboeid door de parallel van Psalm 22 (eerst lezen!) met 2 Timotheus 4 (zie “ontmoetingen“) en de heftigheid van de woorden in relatie tot Jezus, ontstaat een psalmoïek waarin de dageraad tegen de overdekking van de nacht strijdt. Net als bij Esther, waarin gehoorzaamheid en gerichtheid op God weer licht brengt… Op de wijze van Ajèlèt Hasjagar,  de hinde verlaat en komt..

.

Schichtig manoevreert ze geluidloos uit mijn beeld

penseelstreek zonder verf, zag ik wat ik zag?

weer ongrijpbaar in het vacuüm van afwezigheid

het aanschouwen ver en voorbij

wervelend onttrekt een blad zich aan mijn greep

schijnbaar schuw wordt ze licht weerhouden

blijft de schrijnende verlatenheid

blijft de nacht de nacht

Met lege handen kom ik

om dan kom ik om

dat U de paden weegt

droeg en liep herschept

recollectie van nabijheid wederom

De tijd verstrijkt op de snaren van de pijn

op het houten ziekbed klaagt de zang

de leegte verdrinkt het verlangen

schreit het lament ten hemel met handen

en voeten gebonden aan godverlatenheid

de brullende leeuw ruikt zijn prooi

het gapende niets sluipt dichterbij

U legt mij neer in het stof

U geeft mij antwoord

De hinde brengt de daad

Ster van de morgen ouverture dageraad

treedt schuchter uit het duister zet

de kwetsbare poten op onontgonnen grond

spring ontluikend het panorama van de dag

het koninkrijk ontkerkert gebogen sta ik recht

het lied klinkt, maar met gebroken stem

de dag is geopend, ik koester hem.

!

Water wordt wijn

(naar aanleiding van het verhaal uit de Bijbel in Johannes 2.  In aansluiting met de poëzie-uitdaging van de Vermeulen Brauckman Stichting)

.

Sprak

en trad het vat van leven binnen

proefde het water van omsloten dagen

verwachtingloos in bestaan gegoten

kon mijn vloeibaar wezen

ooit de ander en mijzelf dragen?

.

Sprak

en deed mijn stilte verstommen

perste druiven van omarmde pijn

ontkurkte hoop genade gevierd

durfde met mijn leven te leven

wist mij water wijn te zijn

.

Spreek

en ontmoet met hart de diepte

van zijn omhulde eigenheid

open met omarmende woorden

weet zijn water wijn en schenk

ontluikende gemeenzaamheid

,

Zo anders? (psalmoïek 21)

Ben jij

zo anders?

afwijzend onwetend

weerzin geen god geen zin

leegte bevestigt zichzelf

het omhulde niets binnenin

.

Bent u

zo anders?

heiligheid onbegrepen

ontdaan door ongeloof verhard

die leugen verbrijzelt en doodt

zet u in genade apart?

.

Is hij

zo anders?

luister uitgesproken

ontkleed door hatende blik

waarheid breekt en voelt de spijkers

het offer liefde voor mijn ik?

.

Ben ik

zo anders?

gevonden vergeven

ontkleed in openbarend licht

waarheid stilt en onthaast

bekleed onder een opgeheven gezicht

.

Zo anders

te zoeken licht in leegte

uitgestrekte onuitgesproken wens

vinden we God en elkaar

in erkenning te worden waarheid

en mens

.

Verdronken land van herinnering

Naar aanleiding van de episode uit het boek Jozua dat op aangeven van God er stenen opgericht werden bij het kamp en op de bedding van de Jordaan, waar het water stil was gezet. Waar liggen onze stenen en waaraan doen ze ons herinneren?

Gestapelde stenen op het land

liggen als gestolde ervaring

tastbaar geheugen langs de stroom

geven geschiedenis gestalte

geven houvast in mijn storm

.

Met gedoofde ogen in de mist

is er herinnering in het zien

in de eenzaamheid de ontmoeting

de herhaling van voordien

in de stenen van wij en U

de Onbegrijpelijke laat zich vatten

legt elkaar vinden in vergankelijkheid vast

het toen als ankerpunt voor nu

lichtstraal die het gewone verrast

.

Gestapelde stenen op de bedding

waar ik stond waar ik niet kon staan

waar nu weer stromend water

over de dieptes, bodem van vergaan

onzichtbaar dus overal mogelijk

ligt de keien bruggenhoofd van hoop

waardoor de toekomst

gehuld in sleur nevel kou en wind

op pijlers van genade

beloopbaar betrouwbaar

en ik de hand weer vind

.

(die mij zo vaak ontglipt)

Gebogen breekt het niet (psalmoïek 20)

Heraldiek, gebed voor en “Bravo voor de koning!” het klinkt in Psalm 20. Met als uitgangspunt dat de  koning door de Heer van de hemelse gewesten geleid wordt… Draai het om en je vindt de vraag “voor wie buig ik?”  Sommig buigen betekent juist het opgericht gaan!

.

Gebogen

breekt het niet

spreekt het woord

vertrouwen

.

Breekbaar

buigt het hart

beschikbaar gehoord

onthouden

.

Los van de Eeuwige

breekt de daad

op de rots van er niet zijn

Voor wie het buigt

diens breekkracht gevoeld

geborgen of venijn

.

Vertrouwen ondanks wankelen

laat bewogen het opgerichte staan

de overwinning is voor wie men knielt

brekend verloren of buigend verslaan

..

Puzzel lijnen snaren tijd

Foto: J.E.M. Peeten

Tijd trekt de lijnen

waarlangs onze levens schijnen

te lopen, hollen, kruipen of vliegen.

.

Tijd snijdt de stukken

die puzzelend ons niet lukken

te passen in en aan elkaar.

.

Tijd spant de snaren

stemt de tonen op elkaar en

speelt in polyfone symfonie.

.

Lijnen, puzzel, snaar

we raken steeds weer aan elkaar

geschoven onze vormen snijden

.

Tijd,  gegeven om te vinden

elkaar en Hem die tijdloos ons wilde,

doorgrondt en kent. Verbanden

gegeven om te geven

snijpunten het elkaar beleven

in de dagenmaker’s handen.

.

Mens te zijn in tijd en eeuwigheid

wil ik mijn puzzel  lijnen snaren tijd

met jou delen, ons samen verrassen

dat de vormen daarin sluitend passen

..

Losgelaten houdt het vast

Foto Paul Abspoel

Dwirrel dwarrel einde van geworteld leven?
legt het blad zich op zijn zijde
na het zwierezwaaiend zweven
fragiel, gelaten, uitverteld

drijft het op genade van gespannen watervlak
het verleden kaal achter zich op weg naar nieuwe tijd
draagt het zelf de eeuwige kleuren
van vergankelijkheid
is een blad als haar geteld?

.

ongekend gekend
de nerven lijnenspel als in glas
waar zoveel leven stroomde
wiegt het nu op bron en doel
geeft zich niet gewonnen

stervend de belofte van het leven

losgelaten houdt het vast

.

Het water bolt tegen de kartels nog even
het leven nog niet ten onder uitgeschreven
de prisma van genade reflecteert de hemel
breekt het licht in rustend perspectief
onweersproken overgegeven
herkent het blad zijn gelijken

waarmee het samen viel
herinnering aan samen wind
zon boom en chlorofyl

.
het moment maakt zich meester
trekt verleden de toekomst in
het beschreven blad dat sprak in ruis

schrijft in seizoenen
zijn onmetelijke zin

.

dwarrelt slow motion in diepte en dooft
de boom breekt het licht tot schaduw
kent het de namen van zijn loof?

..

(op de herfst die ons in Nederland omringt, de tijdelijkheid die oneindig schijnt en een foto van Paul)

Hart en handen tonen (psalmoïek 19)

Geïnspireerd door Psalm 19. Verwonderd door de inwendige samenhang daarvan:  scheppingswoord –> woordeloos gesproken –> sprekend Woord –> antwoord –> handelend woord … (met een van Gogh erbij ;>)

De vingerafdruk rondom mij

spreekt de oorsprong

zingt het lied van nu en dan

in resonerende vonken

weerklinkt het partituur

en ontzag doet mij lichten

de triangel ziet de hand

.

Zichzelf geschilderd

op het canvas van

onze gebroken kleur

breekt genade de schuld

vonkt het licht door de open deur

.

De vingerafdruk binnenin mij

raakt de eigenheid, overmant

opent verspilde kelders,

ontgrendelt de onbelichte stilte

de triangel ziet de hand

.

naar Hem die sprak en spreekt

verlang ik te verlangen

wil ik volgen antwoord zijn en klank

in het akkoord van al mijn dagen

laat mijn hart en handen tonen zijn

die Uw lied zijn en dragen

,

De onreinheid voorbij (gedachten van een Batseba?)

Een preek gehoord over David, die in Psalm 51 zijn schuld belijdt van het overspel dat hij beging met Bathseba, waarbij hij in zekere zin ook moordenaar werd. Het lied “Hallejujah” van Leonard Cohen (en vele anderen waaronder Over the Rhine) verwijst naar die episode. Paul Abspoel verwerkte dat destijds in een blog. Maar ik kies nu even voor een ander perspectief…. (hoewel,  wie ben ik om in deze materie te trachten zaken aan te voelen?)

Wat speelde er in het hoofd en hart van Batheseba af? Een gedachte, waarbij de macht zich misstapt en ook anderen de pijn voelen. Ook de troost?

.

De onreinheid voorbij

.

was ik een periode weg

water verkwikkend

mijn huid de herinnering

mijn geliefde de strijd

.

Mij werd niets gevraagd

macht had mij ontboden

mijn lijf de vernedering

mijn geliefde de strijd

.

Periode naar levenswending

groeide in mij dat punt in tijd

mijn buik de omcirkeling

mijn geliefde de strijd

.

Stemmenloze schaamte

deden in loopgraven lopen

mijn geest de vertwijfeling

mijn geliefde de strijd

.

ik droeg de wandeling

van misplaatste stappen

aan macht de droge plannen

aan ziel en lijf de strijd

.

Het leven werd mij dierbaar

moeder ziel alleen en ruim

mijn hart de versplintering

mijn geliefden de strijd

.

De macht spreekt “vergeving!”

onaangesproken monddood

mijn vrucht de verbittering?

mijn geliefden de dood

.

“Schep mij een rein hart”

Genade ontvangen, nieuwe kroost

Ik kan niet anders dan me neerleggen

wie is er die de toekomst troost?

Roep mij (Esther?)

Roep mij

bij mijn oude naam, wek mijn geest

stuw het sap de wortel uit

pers het “wij” de takken door

(aard en hemelbestormend)

waar geplant in onbeschenen aarde

ik in aanzien dacht te vinden

ommuurde eigen waarde

.

Roep mij

uit mijn verstrengeld dove wereld

cocon van rijkdom verbeelde ruimte

toon de werkelijkheid achter schijn

voel ik het mes in vlees en de pijn

ontspruit zich een oud geplant vertrouwen

dat mijn wortel God weerkaatst

en zie ik rijkdom van genade

juist op deze recht onrechte plaats

.

Het verhaal van Esther uit de Bijbel inspireerde. De schets van Rembrandt verrijkte. De boomwortels zo dichtbij.

Hoe soms in het onvermoede de meest pijnlijke – of lege – situaties kunnen worden tot “kavanah”,  oriëntatie op God. Soms moeten we wakker gemaakt worden uit de droom van ons ik om rechtop te staan voor het wij. Welke Esther, wiens Mordechai ben ik… ben jij?