Op een uitdaging van Paul Abspoel een gedicht te schrijven bij een foto (overigens gaaf in dreigende kleuren), ontstond iets wat veel verder gaat….
Ik zag hem staan, maar niemand zitten
Karnemelksloot, vrijdagmorgen: de bank
zachtgeel, buitenluchtig gemêleerd
beschadigd, gerukt uit zijn verband
(de geschiedenis verweert)
Doorweekt, de wind verdurend
uit het dagelijks verwijderd
in het dagelijks geplaatst
zag ik daar onthaast
een kerk zonder muren
Het koude klamme samenloze
zoekt een lach, een hitte
verbondenheid in het heen en weer
van dag
Hij stond er, gaan we zitten?
.
In de rijkdom van Psalm 68 zit een persoonlijke kern…
.
Lichtjaren verheven, dimensies voorbij
bent U
die reikt, die eenzaamheid doorbreekt
bent U
die omarmt, het gemis begrijpt
.
majestueus zichtbaar, onze blik onttrokken
bent U
vader moeder, waar ze ontvielen, ze nooit waren
bent U
stem, waar onrecht onze tong verlamt
.
groots in kleinheid
blikveld van ons staren
doorkruiste U onze schuld
die vrede en vrijheid ontnam
.
voor hem die ligt
bent U
die opstaat
.
Bij een foto van Anne-Miek Bibber, hier op Flickr te vinden.
Ik dicht de vogels een stem
en open de gesproken ruimte
pluk de woorden die jou spreken
en luister naar de dag
Ik dicht de hemel een glimlach
en open de hoop die weerklinkt
verwachting antwoord jij
die door de kieren zingt
Ik poëteer jou in fijne lijnen
symbolen van ons zijn
onomvatbaar in mijn letters
geliefd gekend bevrijd
de bloesem aan mijn hart
de opener mijn blik
de dichterbij de majesteit
.
Zout in de ogen
ongeremd opspattend vaalwit
slaat het schuim
om zich heen
In verwilderd bruisen
spatten zilte wervelingen
uiteen als ontmoetingen
Water en lucht omvatten elkaar
bedansen de wind
in sproeiende pirouette
die wangen tintelt
en regenbogen voedt
spreken ze de eeuwigheid
die ons de aarde zei
en ze staat er
brekend in het licht van hemel
zijn zij de stormstiller’s stem
Neem mijn hand en
wandel wind en water
.
Geplaatst in Gedichten | 1 reactie »
Een paar jaar geleden geplaatst gedicht, dichterbij gekomen door het vele water en het altijd aanwezige verhaal….
Verweerd en verwaterd
vorm en vastheid verloren
drijft het ooit harde hout
in de zilte baren
.
Zijn verhaal vertellend
in verloren vormen
en verdwaald verband
drijft het ooit gerichte hout
in de zilte baren
.
Wanhopig slaat een hand
het schuim om zich heen
tastend naar houvast
vechtend om lucht
terwijl de ledigheid van het water
hem gestaag uit het leven rukt
Slow motion, de apotheose
Onzichtbaar verdronken vergezicht?
.
Het hout de hand
Wie vond wie?
Gehavende drijfkracht voor de gehavende
diepte roept tot diepte
In de omklemming vindt de hand bestaan
In de omklemming vindt het doelloze nieuwe zin
Het wrakhout is een ark
voor wiens voeten vaste grond is verdwenen
Is verwering het behoud van leven?
.
Twee handen
door slagen
aan het hout gebonden
Eén hart
door overgave
aan dat hout gevonden
.
Terwijl ik in de Doelen in het foyer op een scherm naar het pianoconcert van Tsjaikovski luister en kijk, omdat ik enkele minuten te laat was… symfonie van een ongewilde pauze.
Het allegro resoneert
als koffiekopjes gestapeld
het foyer voorzichtig gevuld
met non troppo hoge klanken
van lege glazen thee
pizzicato slagorde
omlijst met andantino rinkelen
van lepeltjes op schoteltjes
vaardige handen gedwee
luiden prelude van de pauze
atonaal sissend kokend water
naast het musicerend orkest
ben ik
deelgenoot van symfonie
van het naarstig geklater
.
Geplaatst in Gedichten, Muzaïek | Getagged de doelen | Reageer »
Hiermee een eerbetoon aan de Verre, die dichtbij kwam en eigenlijk altijd was. Bij de Sterrenhemel van Van Gogh. Alle goeds en veel mens, licht en kind gewenst!

in het kind
werd licht een mens
in de mens
komt mens aan het licht
in het licht
vindt mens het kind
.
Kerst. Het licht wil naar buiten schijnen! Bij een foto van de St.Jan van “Gouda bij kunstlicht”.
(foto: Dave op het Gouda Forum)
De ramen zwaar van lood
omsluiten ontsluiten zo de kerk
dragen kleuren in verhalen
dragen beelden die ons dragen
dragen vakmanshanden werk
.
Lichtstralenarm kleurenblind
blijft binnen muren niet te horen
liefde die ons leven vindt
verlangen naar weer thuis en kind
genade in het hart geboren
.
Kracht laat zich niet kerkeren
licht en liefde lekt van binnenin
vindt zijn weg tussen loden grenzen
schildert inhoud aan ons mensen
in de ramen spreekt het zin
.
Geplaatst in Gedichten, Gouda | 1 reactie »







