Verdronken land van herinnering

Naar aanleiding van de episode uit het boek Jozua dat op aangeven van God er stenen opgericht werden bij het kamp en op de bedding van de Jordaan, waar het water stil was gezet. Waar liggen onze stenen en waaraan doen ze ons herinneren?

Gestapelde stenen op het land

liggen als gestolde ervaring

tastbaar geheugen langs de stroom

geven geschiedenis gestalte

geven houvast in mijn storm

.

Met gedoofde ogen in de mist

is er herinnering in het zien

in de eenzaamheid de ontmoeting

de herhaling van voordien

in de stenen van wij en U

de Onbegrijpelijke laat zich vatten

legt elkaar vinden in vergankelijkheid vast

het toen als ankerpunt voor nu

lichtstraal die het gewone verrast

.

Gestapelde stenen op de bedding

waar ik stond waar ik niet kon staan

waar nu weer stromend water

over de dieptes, bodem van vergaan

onzichtbaar dus overal mogelijk

ligt de keien bruggenhoofd van hoop

waardoor de toekomst

gehuld in sleur nevel kou en wind

op pijlers van genade

beloopbaar betrouwbaar

en ik de hand weer vind

.

(die mij zo vaak ontglipt)

Gebogen breekt het niet (psalmoïek 20)

Heraldiek, gebed voor en “Bravo voor de koning!” het klinkt in Psalm 20. Met als uitgangspunt dat de  koning door de Heer van de hemelse gewesten geleid wordt… Draai het om en je vindt de vraag “voor wie buig ik?”  Sommig buigen betekent juist het opgericht gaan!

.

Gebogen

breekt het niet

spreekt het woord

vertrouwen

.

Breekbaar

buigt het hart

beschikbaar gehoord

onthouden

.

Los van de Eeuwige

breekt de daad

op de rots van er niet zijn

Voor wie het buigt

diens breekkracht gevoeld

geborgen of venijn

.

Vertrouwen ondanks wankelen

laat bewogen het opgerichte staan

de overwinning is voor wie men knielt

brekend verloren of buigend verslaan

..

Puzzel lijnen snaren tijd

Foto: J.E.M. Peeten

Tijd trekt de lijnen

waarlangs onze levens schijnen

te lopen, hollen, kruipen of vliegen.

.

Tijd snijdt de stukken

die puzzelend ons niet lukken

te passen in en aan elkaar.

.

Tijd spant de snaren

stemt de tonen op elkaar en

speelt in polyfone symfonie.

.

Lijnen, puzzel, snaar

we raken steeds weer aan elkaar

geschoven onze vormen snijden

.

Tijd,  gegeven om te vinden

elkaar en Hem die tijdloos ons wilde,

doorgrondt en kent. Verbanden

gegeven om te geven

snijpunten het elkaar beleven

in de dagenmaker’s handen.

.

Mens te zijn in tijd en eeuwigheid

wil ik mijn puzzel  lijnen snaren tijd

met jou delen, ons samen verrassen

dat de vormen daarin sluitend passen

..

Losgelaten houdt het vast

Foto Paul Abspoel

Dwirrel dwarrel einde van geworteld leven?
legt het blad zich op zijn zijde
na het zwierezwaaiend zweven
fragiel, gelaten, uitverteld

drijft het op genade van gespannen watervlak
het verleden kaal achter zich op weg naar nieuwe tijd
draagt het zelf de eeuwige kleuren
van vergankelijkheid
is een blad als haar geteld?

.

ongekend gekend
de nerven lijnenspel als in glas
waar zoveel leven stroomde
wiegt het nu op bron en doel
geeft zich niet gewonnen

stervend de belofte van het leven

losgelaten houdt het vast

.

Het water bolt tegen de kartels nog even
het leven nog niet ten onder uitgeschreven
de prisma van genade reflecteert de hemel
breekt het licht in rustend perspectief
onweersproken overgegeven
herkent het blad zijn gelijken

waarmee het samen viel
herinnering aan samen wind
zon boom en chlorofyl

.
het moment maakt zich meester
trekt verleden de toekomst in
het beschreven blad dat sprak in ruis

schrijft in seizoenen
zijn onmetelijke zin

.

dwarrelt slow motion in diepte en dooft
de boom breekt het licht tot schaduw
kent het de namen van zijn loof?

..

(op de herfst die ons in Nederland omringt, de tijdelijkheid die oneindig schijnt en een foto van Paul)

Hart en handen tonen (psalmoïek 19)

Geïnspireerd door Psalm 19. Verwonderd door de inwendige samenhang daarvan:  scheppingswoord –> woordeloos gesproken –> sprekend Woord –> antwoord –> handelend woord … (met een van Gogh erbij ;>)

De vingerafdruk rondom mij

spreekt de oorsprong

zingt het lied van nu en dan

in resonerende vonken

weerklinkt het partituur

en ontzag doet mij lichten

de triangel ziet de hand

.

Zichzelf geschilderd

op het canvas van

onze gebroken kleur

breekt genade de schuld

vonkt het licht door de open deur

.

De vingerafdruk binnenin mij

raakt de eigenheid, overmant

opent verspilde kelders,

ontgrendelt de onbelichte stilte

de triangel ziet de hand

.

naar Hem die sprak en spreekt

verlang ik te verlangen

wil ik volgen antwoord zijn en klank

in het akkoord van al mijn dagen

laat mijn hart en handen tonen zijn

die Uw lied zijn en dragen

,

De onreinheid voorbij (gedachten van een Batseba?)

Een preek gehoord over David, die in Psalm 51 zijn schuld belijdt van het overspel dat hij beging met Bathseba, waarbij hij in zekere zin ook moordenaar werd. Het lied “Hallejujah” van Leonard Cohen (en vele anderen waaronder Over the Rhine) verwijst naar die episode. Paul Abspoel verwerkte dat destijds in een blog. Maar ik kies nu even voor een ander perspectief…. (hoewel,  wie ben ik om in deze materie te trachten zaken aan te voelen?)

Wat speelde er in het hoofd en hart van Batheseba af? Een gedachte, waarbij de macht zich misstapt en ook anderen de pijn voelen. Ook de troost?

.

De onreinheid voorbij

.

was ik een periode weg

water verkwikkend

mijn huid de herinnering

mijn geliefde de strijd

.

Mij werd niets gevraagd

macht had mij ontboden

mijn lijf de vernedering

mijn geliefde de strijd

.

Periode naar levenswending

groeide in mij dat punt in tijd

mijn buik de omcirkeling

mijn geliefde de strijd

.

Stemmenloze schaamte

deden in loopgraven lopen

mijn geest de vertwijfeling

mijn geliefde de strijd

.

ik droeg de wandeling

van misplaatste stappen

aan macht de droge plannen

aan ziel en lijf de strijd

.

Het leven werd mij dierbaar

moeder ziel alleen en ruim

mijn hart de versplintering

mijn geliefden de strijd

.

De macht spreekt “vergeving!”

onaangesproken monddood

mijn vrucht de verbittering?

mijn geliefden de dood

.

“Schep mij een rein hart”

Genade ontvangen, nieuwe kroost

Ik kan niet anders dan me neerleggen

wie is er die de toekomst troost?

Roep mij (Esther?)

Roep mij

bij mijn oude naam, wek mijn geest

stuw het sap de wortel uit

pers het “wij” de takken door

(aard en hemelbestormend)

waar geplant in onbeschenen aarde

ik in aanzien dacht te vinden

ommuurde eigen waarde

.

Roep mij

uit mijn verstrengeld dove wereld

cocon van rijkdom verbeelde ruimte

toon de werkelijkheid achter schijn

voel ik het mes in vlees en de pijn

ontspruit zich een oud geplant vertrouwen

dat mijn wortel God weerkaatst

en zie ik rijkdom van genade

juist op deze recht onrechte plaats

.

Het verhaal van Esther uit de Bijbel inspireerde. De schets van Rembrandt verrijkte. De boomwortels zo dichtbij.

Hoe soms in het onvermoede de meest pijnlijke – of lege – situaties kunnen worden tot “kavanah”,  oriëntatie op God. Soms moeten we wakker gemaakt worden uit de droom van ons ik om rechtop te staan voor het wij. Welke Esther, wiens Mordechai ben ik… ben jij?

In ontzag (psalmoïek 18)

Mozaïekend met Psalm 18 hervindt het ontzag de diepten van het leven. En komt er maar Één de eer toe!

Opus 1

Drijvend op het leven sleurt ons

het zwoel deinend oppervlak mee

terug in een cadans van lucht en leegte

boven het water de droogte

verdorsten wij

zo ver dichtbij

.

Briesend overrompelende overschaduwing

van het pietepeuterig strompelend streven

is ooit de alomtegenwoordige majesteit

met menselijke toetsaanslag of inkt geschreven?

Hoe de grandeur in kleine woorden te omvatten

onbetaalbaar juweel in de vatting van mijn wezen geklemd

Hoe de onbeschrijfelijke grootsheid te verbeelden

vervormt idee de materie tot verwondering

tot ondoorgrondelijke overgave bestemd?

.

De duik in ontzag vult met de diepte van volheid

openbaart de beddingen van bestaan

hervonden harten samenhang

licht en lichten samengang

het duister van de dag ontheven

capitulatie van het onteerde drijven

buigt het hart voor het hoogverheven

.

en het vers is dichtbij

.

Ik draag het offer

Ik draag het offer

als vooruitblikkend

mijn sandalen de spiegel raken

als mijn voeten omvangen worden

het stromende water zich om mij vlijt

Ik draag mijzelf

als de Jordaan mijn oren dooft

tekort en falen van mij scheidt

als de stem van het begin zich laat horen

Aanwezigheid toont en spreekt

als het water zich weer levend open breekt

als ons hart de oceaan van liefde verlangt

en mijn mantel druipend

om ziel geest  lichaam hangt

.

Ik draag het offer

als de knecht de meester

gehoorzaam onder en terecht

mijn schuld mijn leven

niet ontwortelend meer knecht

.

(naar het bronzen beeld “Johannes de Doper” van Antoinette Otten,

met foto’s van Rien Bloemberg – met dank)

Bezoek mij in de nacht (psalmoïek 17)

Psalm 17 bevat edelstenen, maar ook hele scherpe, die jou en mij waarschijnlijk pijn doen… Lees maar en dan mijn psalmoïek…?

Bezoek mij in de nacht

als de kantelen onwrikbaar staan

de loopbrug opgetrokken

als mijn stem en handen rusten

en alle doen gedaan

als in onbewaakte stilte ik

fragiel de waarheid onderga

.

Uw wezen mijn ontweesde zijn

Uw zegen is mijn zege

waar brallend de aanklacht spreekt

lossen woorden op als inkt in regen

en U het verzet ontmurend breekt

komt onrecht de luister tegen

rond en in mij de gebrulde macht

spreek de stilte die mijn leven vult

Ontwaak mij uit de nacht

.

Hoor! De kromme zoekt het recht

ben ik het eerst

waarmee U de strijd beslecht?