12 november 2009 door Rob Haster
Naar aanleiding van de episode uit het boek Jozua dat op aangeven van God er stenen opgericht werden bij het kamp en op de bedding van de Jordaan, waar het water stil was gezet. Waar liggen onze stenen en waaraan doen ze ons herinneren?

Gestapelde stenen op het land
liggen als gestolde ervaring
tastbaar geheugen langs de stroom
geven geschiedenis gestalte
geven houvast in mijn storm
.
Met gedoofde ogen in de mist
is er herinnering in het zien
in de eenzaamheid de ontmoeting
de herhaling van voordien
in de stenen van wij en U
de Onbegrijpelijke laat zich vatten
legt elkaar vinden in vergankelijkheid vast
het toen als ankerpunt voor nu
lichtstraal die het gewone verrast
.
Gestapelde stenen op de bedding
waar ik stond waar ik niet kon staan
waar nu weer stromend water
over de dieptes, bodem van vergaan
onzichtbaar dus overal mogelijk
ligt de keien bruggenhoofd van hoop
waardoor de toekomst
gehuld in sleur nevel kou en wind
op pijlers van genade
beloopbaar betrouwbaar
en ik de hand weer vind
.
(die mij zo vaak ontglipt)
Geplaatst in Gedichten | Leave a Comment »
6 november 2009 door Rob Haster
Heraldiek, gebed voor en “Bravo voor de koning!” het klinkt in Psalm 20. Met als uitgangspunt dat de koning door de Heer van de hemelse gewesten geleid wordt… Draai het om en je vindt de vraag “voor wie buig ik?” Sommig buigen betekent juist het opgericht gaan!
.
Gebogen
breekt het niet
spreekt het woord
vertrouwen
.
Breekbaar
buigt het hart
beschikbaar gehoord
onthouden
.
Los van de Eeuwige
breekt de daad
op de rots van er niet zijn
Voor wie het buigt
diens breekkracht gevoeld
geborgen of venijn
.
Vertrouwen ondanks wankelen
laat bewogen het opgerichte staan
de overwinning is voor wie men knielt
brekend verloren of buigend verslaan
..
Geplaatst in Gedichten, Psalmoïek | 1 reactie »
4 november 2009 door Rob Haster

Foto: J.E.M. Peeten
Tijd trekt de lijnen
waarlangs onze levens schijnen
te lopen, hollen, kruipen of vliegen.
.
Tijd snijdt de stukken
die puzzelend ons niet lukken
te passen in en aan elkaar.
.
Tijd spant de snaren
stemt de tonen op elkaar en
speelt in polyfone symfonie.
.
Lijnen, puzzel, snaar
we raken steeds weer aan elkaar
geschoven onze vormen snijden
.
Tijd, gegeven om te vinden
elkaar en Hem die tijdloos ons wilde,
doorgrondt en kent. Verbanden
gegeven om te geven
snijpunten het elkaar beleven
in de dagenmaker’s handen.
.
Mens te zijn in tijd en eeuwigheid
wil ik mijn puzzel lijnen snaren tijd
met jou delen, ons samen verrassen
dat de vormen daarin sluitend passen
..
Geplaatst in Gedichten | Leave a Comment »
1 november 2009 door Rob Haster

Foto Paul Abspoel
Dwirrel dwarrel einde van geworteld leven?
legt het blad zich op zijn zijde
na het zwierezwaaiend zweven
fragiel, gelaten, uitverteld
drijft het op genade van gespannen watervlak
het verleden kaal achter zich op weg naar nieuwe tijd
draagt het zelf de eeuwige kleuren
van vergankelijkheid
is een blad als haar geteld?
.
ongekend gekend
de nerven lijnenspel als in glas
waar zoveel leven stroomde
wiegt het nu op bron en doel
geeft zich niet gewonnen
stervend de belofte van het leven
losgelaten houdt het vast
.
Het water bolt tegen de kartels nog even
het leven nog niet ten onder uitgeschreven
de prisma van genade reflecteert de hemel
breekt het licht in rustend perspectief
onweersproken overgegeven
herkent het blad zijn gelijken
waarmee het samen viel
herinnering aan samen wind
zon boom en chlorofyl
.
het moment maakt zich meester
trekt verleden de toekomst in
het beschreven blad dat sprak in ruis
schrijft in seizoenen
zijn onmetelijke zin
.
dwarrelt slow motion in diepte en dooft
de boom breekt het licht tot schaduw
kent het de namen van zijn loof?
..
(op de herfst die ons in Nederland omringt, de tijdelijkheid die oneindig schijnt en een foto van Paul)
Geplaatst in Gedichten | 1 reactie »
28 oktober 2009 door Rob Haster
Geïnspireerd door Psalm 19. Verwonderd door de inwendige samenhang daarvan: scheppingswoord –> woordeloos gesproken –> sprekend Woord –> antwoord –> handelend woord … (met een van Gogh erbij ;>)

De vingerafdruk rondom mij
spreekt de oorsprong
zingt het lied van nu en dan
in resonerende vonken
weerklinkt het partituur
en ontzag doet mij lichten
de triangel ziet de hand
.
Zichzelf geschilderd
op het canvas van
onze gebroken kleur
breekt genade de schuld
vonkt het licht door de open deur
.
De vingerafdruk binnenin mij
raakt de eigenheid, overmant
opent verspilde kelders,
ontgrendelt de onbelichte stilte
de triangel ziet de hand
.
naar Hem die sprak en spreekt
verlang ik te verlangen
wil ik volgen antwoord zijn en klank
in het akkoord van al mijn dagen
laat mijn hart en handen tonen zijn
die Uw lied zijn en dragen
,
Geplaatst in Gedichten, Psalmoïek | Leave a Comment »
26 oktober 2009 door Rob Haster

Een preek gehoord over David, die in Psalm 51 zijn schuld belijdt van het overspel dat hij beging met Bathseba, waarbij hij in zekere zin ook moordenaar werd. Het lied “Hallejujah” van Leonard Cohen (en vele anderen waaronder Over the Rhine) verwijst naar die episode. Paul Abspoel verwerkte dat destijds in een blog. Maar ik kies nu even voor een ander perspectief…. (hoewel, wie ben ik om in deze materie te trachten zaken aan te voelen?)
Wat speelde er in het hoofd en hart van Batheseba af? Een gedachte, waarbij de macht zich misstapt en ook anderen de pijn voelen. Ook de troost?
.
De onreinheid voorbij
.
was ik een periode weg
water verkwikkend
mijn huid de herinnering
mijn geliefde de strijd
.
Mij werd niets gevraagd
macht had mij ontboden
mijn lijf de vernedering
mijn geliefde de strijd
.
Periode naar levenswending
groeide in mij dat punt in tijd
mijn buik de omcirkeling
mijn geliefde de strijd
.
Stemmenloze schaamte
deden in loopgraven lopen
mijn geest de vertwijfeling
mijn geliefde de strijd
.
ik droeg de wandeling
van misplaatste stappen
aan macht de droge plannen
aan ziel en lijf de strijd
.
Het leven werd mij dierbaar
moeder ziel alleen en ruim
mijn hart de versplintering
mijn geliefden de strijd
.
De macht spreekt “vergeving!”
onaangesproken monddood
mijn vrucht de verbittering?
mijn geliefden de dood
.
“Schep mij een rein hart”
Genade ontvangen, nieuwe kroost
Ik kan niet anders dan me neerleggen
wie is er die de toekomst troost?
Geplaatst in Gedichten | Leave a Comment »
23 oktober 2009 door Rob Haster
Roep mij
bij mijn oude naam, wek mijn geest
stuw het sap de wortel uit
pers het “wij” de takken door
(aard en hemelbestormend)
waar geplant in onbeschenen aarde
ik in aanzien dacht te vinden
ommuurde eigen waarde
.
Roep mij
uit mijn verstrengeld dove wereld
cocon van rijkdom verbeelde ruimte
toon de werkelijkheid achter schijn
voel ik het mes in vlees en de pijn
ontspruit zich een oud geplant vertrouwen
dat mijn wortel God weerkaatst
en zie ik rijkdom van genade
juist op deze recht onrechte plaats
.

Het verhaal van Esther uit de Bijbel inspireerde. De schets van Rembrandt verrijkte. De boomwortels zo dichtbij.
Hoe soms in het onvermoede de meest pijnlijke – of lege – situaties kunnen worden tot “kavanah”, oriëntatie op God. Soms moeten we wakker gemaakt worden uit de droom van ons ik om rechtop te staan voor het wij. Welke Esther, wiens Mordechai ben ik… ben jij?
Geplaatst in Gedichten | Leave a Comment »
21 oktober 2009 door Rob Haster
Mozaïekend met Psalm 18 hervindt het ontzag de diepten van het leven. En komt er maar Één de eer toe!

Opus 1
Drijvend op het leven sleurt ons
het zwoel deinend oppervlak mee
terug in een cadans van lucht en leegte
boven het water de droogte
verdorsten wij
zo ver dichtbij
.
Briesend overrompelende overschaduwing
van het pietepeuterig strompelend streven
is ooit de alomtegenwoordige majesteit
met menselijke toetsaanslag of inkt geschreven?
Hoe de grandeur in kleine woorden te omvatten
onbetaalbaar juweel in de vatting van mijn wezen geklemd
Hoe de onbeschrijfelijke grootsheid te verbeelden
vervormt idee de materie tot verwondering
tot ondoorgrondelijke overgave bestemd?
.
De duik in ontzag vult met de diepte van volheid
openbaart de beddingen van bestaan
hervonden harten samenhang
licht en lichten samengang
het duister van de dag ontheven
capitulatie van het onteerde drijven
buigt het hart voor het hoogverheven
.
en het vers is dichtbij
.
Geplaatst in Gedichten, Psalmoïek | Leave a Comment »
18 oktober 2009 door Rob Haster

Ik draag het offer
als vooruitblikkend
mijn sandalen de spiegel raken
als mijn voeten omvangen worden
het stromende water zich om mij vlijt
Ik draag mijzelf
als de Jordaan mijn oren dooft
tekort en falen van mij scheidt
als de stem van het begin zich laat horen
Aanwezigheid toont en spreekt
als het water zich weer levend open breekt
als ons hart de oceaan van liefde verlangt
en mijn mantel druipend
om ziel geest lichaam hangt
.

Ik draag het offer
als de knecht de meester
gehoorzaam onder en terecht
mijn schuld mijn leven
niet ontwortelend meer knecht
.
(naar het bronzen beeld “Johannes de Doper” van Antoinette Otten,
met foto’s van Rien Bloemberg – met dank)
Geplaatst in Gedichten | Leave a Comment »
15 oktober 2009 door Rob Haster
Psalm 17 bevat edelstenen, maar ook hele scherpe, die jou en mij waarschijnlijk pijn doen… Lees maar en dan mijn psalmoïek…?
Bezoek mij in de nacht
als de kantelen onwrikbaar staan
de loopbrug opgetrokken
als mijn stem en handen rusten
en alle doen gedaan
als in onbewaakte stilte ik
fragiel de waarheid onderga
.
Uw wezen mijn ontweesde zijn
Uw zegen is mijn zege
waar brallend de aanklacht spreekt
lossen woorden op als inkt in regen
en U het verzet ontmurend breekt
komt onrecht de luister tegen
rond en in mij de gebrulde macht
spreek de stilte die mijn leven vult
Ontwaak mij uit de nacht
.
Hoor! De kromme zoekt het recht
ben ik het eerst
waarmee U de strijd beslecht?
Geplaatst in Gedichten, Psalmoïek | Leave a Comment »