Feeds:
Berichten
Reacties

Zij kuste

(met een Noordzee foto van @deZeeKust)

Zij kuste mij

oneindig blauw

haar ritme

sprak tot rust

in bruisend wilde

worsteling

van grijpen

laten gaan

 .

in getijden ingebed

verzand ik en

zij kust

 .

zacht

mijn lippen

het bitter

uit mijn denken

en even golft

een zilte stilte

diepte diep van binnenin

 .

zee is de liefde

die woedt voedt omarmt

en altijd weer

begint,

,

,

,

 

Aanlegplaats

Mijn enthousiasme over het werk van de Goudse Mieke de Haan steek ik niet onder stoelen of banken. Haar beeldblogs zijn sprekend zonder woorden, maar … inspireren ook tot woorden.
Zo ook nu… Met Heather Nova’s  “What a feeling…” op de achtergrond….

Wie vindt de parels
in mijn ogen? Glinsterende
knoppen lente
geboren diepte uit diepte
wie vindt mijn zien?
.
Wie raakt mijn huid
met eigen huid? Zachte
raakvlakken tederheid
wie put het water
uit mijn ziel?
.
Wie droomt mijn adem
in vertes vlakbij? De oever
waar ik wil aanleggen
meerpaal van mijn
wezen
.
vaar met mij
verlangen wij
wind,

,

,

 

Vierde kaars –

Ik steek je aan

op de drempels van het donker

waar voetstappen en woorden

uiteen gelopen

een mist in gaan

-daar schijnt de hoop een kleine vlam

die duister breekt

in ontelbaar stralen

verwachten eindigt met wachten

geboorte enkel een bladzij

in eindeloze verhalen

 .

Geborgen

mogen we zijn

ontmoeten om te laten gaan

gevonden

mogen we zijn

vrij om weer rechtop te staan

Een vierde kaars die brandt

om wat omwonden in het zwart

in klein licht weer te vinden

dorre aarde te ontginnen

de hemel te laten ontkiemen

en elkaar,

,

,

,

Ontsluierd

Een foto van Rohingya ogen. Een lijden, waar #MeToo te kleine woorden zijn….

Omhuld

maar waarheid

ontsluierd

onthutst

 .

Verhuld

maar doorbroken

de ogen -te veel

gezien

 .

Monddood

maar hun pijn

schreeuwt stilte

ontdroomd

Onafwendbaar

waar hun ogen

vragen – te worden

gehoord,

,

,

 

Derde kaars –

 

Ik steek je aan

mijn vingers schroeien

de lucifer verkoold -zo lang

voor het licht ons vindt

hunkering naar horizon

in het spel geborgenheid

in het schijnsel een vonkje

kind

 .

dat onbevangen

zijn dood-zijn telt

en dan weer stralend

opstaat -zo simpel

als een held?

Een derde kaars die brandt

en weken smelten aaneen

onder het starend wachten

-vluchteling zijn ze

en wij met hen

wij herbergen

sterloze nachten,

 

,

,

,

Chanoeka wens

Dat het licht
van eeuwen
.
glinstering
op de bomen
waaraan je ontsproot
.
dat het licht
van horizonnen
in jou woont
 .
van verdriet dat
omdraait in dans
glimlach van ver
en dichtbij

.
van de hartslag
waaraan je behoort
vonkend belovende
twijg,

,

,

,

 

Tweede kaars –

Ik steek je aan

in het midden van het wachten

een te late bus -in de verte

gaan de lichten langzaam uit

hoop is gesmolten kaarsvet

onder vuur

,

van schrijnend verlangen

als ik de gordijnen sluit

en in de verte tuur

,

Een tweede kaars die brandt

terwijl de aarde dooft

om uit slaap te worden

gewekt

,

licht is ooit

beloofd,

,

,

,