Zeven zeeën

Een foto en de mooie stem en ballade van Nathalie Merchant… en mijn woorden werden geboren…

Zijn stem was een belofte
van eikenhouten dek en mast
zijn arm getijden getekend
een boei tussen de golven
zijn lach

,

Hij ging de zeven zeeën
voor dromen die we
onuitgesproken deelden
nog hoor ik
in het ruis van de kade
hoe luid hij destijds zweeg

,

Met de tijd in de zeilen
nam het tij hem ons af
en kerfde zonder genade
een eikenhouten dek
en mast

,

Op vloed en vergaan
wiegt zacht een belofte
ik kom storm en wind
en blijf op ons wachten
,

Ik staar naar de morgen
het schip is in zicht,

 

Waarin ik woon

Een foto van Astrid van Langeraad (@ALangeraad) deed me weer even stil staan bij de verhalen die drijven op de golven.

Woordenloos, maar zoveel woorden.
Er spoelden flarden wrakhout bij mij aan.
Het wrakhout werd een flard verhaal….

En van de foto ging ik naar een oude ansichtkaart.
Iemands herinnering…

.brouwersdam_astridvanlangeraad

Ik proefde het zout

op onze lippen

een kus van vaarwel

en opgaande zon

afstand binnen hartbereik

de wind draait ergens

altijd weer om

 .

één van de golven

draagt nu zijn naam

de deinende droom

wordt nooit meer gewekt

Ik voeg mijn zout toe

aan het zijne

-het is de zee

waarin ik woon,

,ruwezee_ansichtkaart_katwijk2

,

 

 

 

Piëta -3

De Piëta van Michelangelo…. en kleine woorden van mij…

'La Pietà', Michelangelo Buonarroti, Rome, photo by Aurelio Amendola

Doof

voor mijn troosten

onbereikbaar nabij

kind -die mij

het leven hoorde

en tussen de regels

woorden vond

.

Leeg ben ik

moeder van mens

en meer. Van

gedoofde kracht en

dood vol leven

.

van herinnering

.

Kan hij mij

de morgen baren?

zo

ontzagwekkend ver,

,

,

,

 

Spel van zon en tij

Bij een foto van of via @Mistyeme.
Om rust en ruimte in te gaan….

mistyeme _Summertime

De wereld te spelen in zilveren speling

van wiegend water en fel strijkend licht

het zand te graven

de zee te banen

even bewaren

tot het tij het strand dicht

 ,

Het kind te kleuren met tintelend schijn

die de zon amper merkt maar zelf zon is

mens van aarde 

oneindige waarde

even glinstert

het spel zijn gezicht,

,

,

 

 

Witte woorden

 

WitPapier

witte woorden

op stilte gesproken

wolken in

oneindig zien

streel mij

met jouw klanken

laat ons het zonlicht

in elkaar

laat ons de wind

het zwijgen zeggen

laat mijn gelaat

het jouwe raken

ongeschreven

verwondering zingt

,

even blanco

samen wit,

,

,