Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Prozaïek’ Category

Vandaag 5 juni: de Huiskamer van de Stad in Gouda….

OudHollandseHuiskamer

Hooggeëerde bezoeker van deze regels

in huiskamer, loge, gangpad, zaal of balkon

de lichten dimmen

de woorden presenteren u de poëzie

van “even ergens te zijn”

.

En u bent er!

U bent het menigvuldig decor

van de zinnen op de planken

en u hoort

(met gedragen stem)

“het grijze scheidt u

van de verzengende zon

uw verleden scheidt u

van waar het al begon…”

.

Ademloos leest u luisterend

veracht, verwondert, vertedert

u de strofe

-deint u mee op het metrum

van het welgekozen woord

Het leven kent geen pauze

de gedachten evenmin

ongerijmd de laatste regels

van poëzie

die het leven verzint,

,

,

,

,

Read Full Post »

Enkele regel uit “Good news first” van the Listener… (bij een foto van Rik Zuzu)

Losers_RikZUzu

Dear believers and future believers: We can’t keep each other in prisons. If that’s what we’re serving, that’s what we’re deserving. Yes sometimes God never talks, but then sometimes we try not to listen. Losing makes you grow. Do you want to lose with me? Growing helps you win. Do want to lose with me? All the trees in the forest grow tall together, why can’t we? We are moments passing by each other holding on, letting go, opening and closing again. Like you are the air I breathe, but weeks and worlds apart. Living in the future that we used to talk about. Good news first. Good news first to numb the pain,

 

Read Full Post »

Ik ben meer dan alles wat ik heb verloren (en ja), ik ben het verst weg van huis (denk ik) maar ik ben dichter bij waar ik hoor te zijn

En nu voor even wat ruigs. Kijk en luister even naar Listener, een driemand formatie uit de VS met een geheel eigen sound en pijnlijke, scherpe teksten. Gisteravond in Dordrecht, eerder o.a. in Leiden en in het verleden op het Flevofestival. Via Bandcamp (deze link) kan je hun nieuwste cd beluisteren.
Van één van de nummers heb ik een eenvoudige vertaling hieronder gezet: Good news first (to numb the pain).
Bijt er even doorheen enne… raakt jou iets in de tekst?

Beste overlevers en toekomst overlevers: Ik denk dat we ons eigen soort van hel maken. Als we al van iemand gaan houden, wie dan ook, waarom dan niet starten met onszelf en zien wat dat ons brengt. Verliezen doet je groeien.
Wil jij verliezen met mij? Groeien helpt je om te winnen. Wil jij verliezen met mij?
Oh de dingen die je gezien hebt, die ik niet heb gezien, maar ik geloof je. Geloof je mij? En ik bedoel het niet slecht, maar moge de beste rampen over je komen. We hebben elkaar aanzienlijk meer wél nodig dan niet. Mijn vrienden mijn familie ik kan jullie niet houden, jullie zijn van jezelf, maar ik vul mijn hart met jullie en weeg het, dus ga ik nooit. Of misschien neem ik jullie met me mee, zodat ik nooit echt alleen ben. Hier op deze levensfasen, deze tijdelijke woningen.
Goed nieuws eerst. Goed nieuws eerst om de pijn te verdoven.

Beste gelovers en toekomst gelovers: Wij kunnen elkaar niet gevangen houden. Als dat het is dat we dienen, dan is dat wat verdienen. Ja God spreekt soms nooit, maar dan –soms- proberen we niet te luisteren. Verliezen doet je groeien.
Wil jij verliezen met mij? Groeien helpt je om te winnen. Wil jij verliezen met mij?
De bomen van het woud groeien samen hoog, waarom wij dan niet? Wij zijn elkaars voorbijgaande momenten: vasthouden, loslaten, openen en weer sluiten. Zoals jij bent de lucht die ik adem, maar weken en werelden verwijderd. Levend in de toekomst, waarover wij vroeger praatten.
Goed nieuws eerst. Goed nieuws eerst om de pijn te verdoven.

Beste doeners en toekomst doeners: We zullen alles krijgen wat kunnen nemen. Dus neem het, gebruik het en door het misbruik maken we onze eigen soort kracht. Verliezen doet je groeien.
Wil jij verliezen met mij? Groeien helpt je om te winnen. Wil jij verliezen met mij?
En ik heb het misschien mis, het is maar een vermoeden. Ik ben meer dan alles wat ik heb verloren (en ja), ik ben het verst weg van huis (denk ik) maar ik ben dichter bij waar ik hoor te zijn. Dichter bij vrede dan ik mogelijk ooit zal zijn. Nou, ik heb het meeste van dit jaar weer overleefd, maar het is lastig vast houden met je vingers gekruist.
Goed nieuws eerst. Goed nieuws eerst om de pijn te verdoven.

Beste overlevers en toekomst overlevers: Jullie zijn verbazingwekkend. Jullie zijn belangrijk. Doelgericht gebrekkig, gelittekend. Ik hou van jullie omdat jullie perfect zijn en bij alles wat van mij resteert. Verliezen doet je groeien.
Wil jij met mij verliezen? Verliezen doet je groeien. Wil jij verliezen met mij?
Goed nieuws eerst. Goed nieuws eerst om de pijn te verdoven. (en op mijn beste dagen, dus kan ik het aan).

Read Full Post »

DSC01128

Het lezen van een ‘reportage’ in de Trouw van 19 augustus over “ravende christenen” op het Flavorfestival zette bij mij iets in beweging, waaraan ik even woorden aan wil geven.

Vooreerst omdat ik zelf ook deel was van het Flavorfestival dat een verkleinde voortzetting is van het vorig jaar gestopte Flevofestival. Dat festival was in zekere zin  uit zijn jasje gegroeid en kon het niet meer rooien. Of beter: ze kwamen niet meer uit het rooie. Vanuit de medewerkers (die zich vaak al jaren inzetten voor het Flevofestival) kwam het initiatief om een soort doorstart te maken. Financieel behapbaar, kleiner, maar toch zeker met de smaak en sfeer van het Flevofestival. Een totaalfestival voor jongeren, gelovigen, levensgenieters, twijfelaars, lastig-gelovigen, realisten en allerhande combinaties daarvan. Drie dagen bol staand van muziek van allerlei soort, creatieve uitingen, sprekers van peper tot zout, film enzovoorts. Ik was daar deel van – bezoeker, (nog) geen medewerker – en heb ondanks mijn leeftijd (..) daar genoten van de muziek, de ontmoeting en de sfeer. Voor de organisatie zal deze doorstart een hele opgave zijn geweest en moest men met relatief weinig medewerkers een hoop werk verzetten, vindingrijk en met een hoop improvisatie. Er zullen meerdere mitsen en maren zijn, maar het resultaat mocht er dan ook zeker zijn!

En dat brengt me bij een andere reden om in de pen te gaan na het lezen van het Trouw artikel, ik miste daarin de waardering voor het Flavorfestival als geheel. Overigens -ik kan er overheen hebben  gelezen – maar in de krant heb ik daar sowieso niet veel over gezien. Een groepje relschoppers staat breed uitgemeten in de krant, maar het bijeenkomen van duizenden (want uiteindelijk waren er toch zo’n kleine twee-en-een half duizend man) mensen in een positieve sfeer en zonder allerhande gerommel haalt de krant amper tot niet. Dat was natuurlijk al zo met het Flevofestival, maar toch… het doet mijns inziens onrecht aan het positieve appél dat er van een dergelijk festival uitgaat.

Nog één reden waarom ik me voelde aangesproken door het krantenartikel: ik stond zelf ook op de foto naast het artikel. ;>) Althans, dat denk ik zo, ik heb het uur ook doorleefd. De Loudturgy die o.a. (of met name) door Rik Zutphen is samengesteld, herkende ik echter amper in het schrijfsel.  Het geheel van de “samenkomst” verliep van groet tot zegen en was doorspekt met muziek, ritme, Bijbellezing, gesproken woord en zang. Het genoemde “schreeuwen” was zeker niet de rode draad van de Loudturgy. Wel een bijbelse boodschap dat het geloof in God vorm mag vinden in het dagelijks leven, dat het je leven kan doordrenken en je verantwoordelijkheid geeft. Los komen van de schone schijn, de vrijheid voelen jezelf te zijn – geliefd en geroepen, het herkennen van de ander in jezelf en jezelf in de ander, je zwakheid te erkennen en te leven in hoop en omarming. Die elementen proefde ik sterk in de teksten en gebeden. Maar, uiteraard moet je ook wel iets in de muziek vinden om een Loudturgy mee te voelen. Het is natuurlijk “persoonlijk”, daarom: mocht je ooit in de gelegenheid zijn om dit mee te maken, kan ik het zeker aanbevelen. Om ook hier de flavor van te proeven.

Goed beschouwd komt het Trouw artikel niet veel verder dan tot een weinig dimensionale zakelijke weergave van iets dat op afstand is waargenomen en een poging om één en ander in een hokje te plaatsen. Daarbij onrecht doende aan de veelkleurige en veelvormige verscheidenheid van mensen die zich hier – op eigen wijze weliswaar- verbonden aan de liefde van God en de oproep van Jezus tot genade en gerechtigheid. “Christ has nobody (than ours)”….. In een zekere zin was dát de rode draad van het het FlavorFestival. Come together (and go). Om maar beweging, handen en voeten aan je geloof te geven!

Wat mij betreft verdienen de doorstarters van het festival een pluim en vind ik de wetenschap dat voor 2014 het Flavorfestival weer georganiseerd wordt een prettig vooruitzicht.

Read Full Post »

Had er iemand door, dat de foto naast deze blog een deel van de zon is?

Een foto die onlangs het nieuws bereikte vanwege zijn scherpte en duidelijkheid van de vlammen, explosies en vuurwinden? Het is deze vuurbal die onze bomen en struiken weer laat uitlopen, deze lichtbron die onze dagen maakt en onze humeuren weer opvrolijkt… Zo onwijs onvoorstelbaar onbevattelijk groot  en toch zo eenvoudig te ontlopen of te missen door een relatief klein wolkendek of domweg door je ervan af te draaien zoals de aarde etmalelijk doet. Zo ver weg, zo dichtbij en zo kwetsbaar. Maar zó nodig. Daarmee zo parallel met iemand die van ons houdt…

,

Read Full Post »

Met fonkelende ogen aaide hij zijn kip, speelde lachend met de wriemelende gele kuikenknuffeltjes en stapte weer zijn mensenwereld in,  sloot de schuur. Met tinkelende kraaloogjes zag de kip haar kuikentjes, wollige bolletjes toekomst, dartelend in de ren. Het gepiep bleef hangen in de droog houten ruimte, bleef hangen in de dromen van de kip, een flauwe herinnering aan vervlogen tijden? De geur van het hout, het hooi en het gestrooide voer omringde het aquarel van gescharrel, gedroom, geluid. Werd langzaam weggeduwd door knisper geknetter, werd spoorslags ingehaald door de walm van vuur. Grepen vlammen om zich heen, lekten door het dak, door de dunne muren, lieten zich niet buiten sluiten door de houten deur! Vrat wat het voor zich zag, vlammenzee zonder willekeur, de tsunami voorbij.

……………

De tsunami en tijd voorbij liep hij betraand door de restanten schuur en zocht zijn verbrande dromen tussen de smeulende resten in de bittere smaak, in de scherpe rook, onder vurenzee bedolven. . Zag hij de verschroeide vleugels, half uitgespreid verteerde veren. Van de kuikens geen spoor…..met de vlammen doven ook de droom (letters in het zand en de spoelende golven). Zijn handen pakken voorzichtig het geblakerde levenloze kippenlijf op. Met schokkende schouders een schuur, een schrik, maar jij, maar jullie!

Onverwacht gepiep klinkt door zijn gesnik en breekt de gebroken stilte. Onverwacht gepiep  wringt zich van onder de opgetild verstarde vleugels. Kuikentjes waggelen tuimelend naar de hand die hen trillend van verwondering oppakt (beloftes levend onder de schaduw van beschermende vleugels) en met een zacht “dank je wel” wordt het stille lijfje van de kip omvat en meegenomen… maar jij, maar jullie!

Read Full Post »

Op de blog van Ronald (“zwak geloven“) ontspon een gesprek over “liefde”. Kan je liefde omschrijven? Ook met 1 Kor. 13 in het achterhoofd? Ze zoekt zichzelf niet. Onttrekt ons uit het staren naar onszelf en schuift ons naar het open zijn en gaan naar en met de ander. We kunnen er veel woorden er aan wijden, maar uiteindelijk: de liefde zoekt zichzelf niet, ze laat zich ook niet vangen of definiëren. Net zo min als we de Heilige Geest kunnen definiëren  (we mochten haar misschien eens imiteren).

Ik kreeg de associatie met de zwarte en witte knooppunten in een lijnenspel. Het lijkt alsof het plaatje weet waar wij naar kijken, het lijkt te reageren. We zullen de zwarte stippen nooit te pakken krijgen, maar we zien ze wel.

gezichtsbedrog_3

(PS. Als hier bent op de zoekterm “gezichtsbedrog”, kijk dan ook eens hier (even dubbelklikken) en leuk is dan ook het gedicht erbij … )

Iets anders. Een gevleugelde uitdrukking bij ons thuis, ” goed communiceren is het zo dicht mogelijk langs elkaar heen praten”. Als ik niet naar mijn eigen focuspunt kijk, zie ik de ander, naast  mijn woorden, naast mijn zijn. En de ander is geen gezichtsbedrog,  maar zichzelf. Als onze woordcirkels elkaar raken is er misschien wel begrip en hoe groter ontmoetend raakvlak des te effectiever de communicatie…

Uitdagend in dit bloggesprek is de constatering dat wij, als wij een ander beschouwen, al heel gauw eigenlijk alleen het beeld zien dat wij van hem of haar hebben gemaakt. En dat zal erg misleidend zijn (zie Zieleknijper)  en de ander tekort doen.  Als wij ons van dat gegeven of risico bewust zijn, dan kan de ander wellicht meer tot zijn recht komen…

Als je dan deze constatering toepast op het beeld dat wij hebben van God en God, zoals Hij werkelijk is… dan maakt dat ons misschien stil en wat minder zelfverzekerd. Voor mij hoeven de discussies over twijfel en de zekerheid van het geloof niet zo zeer, hoewel die verrijkend kunnen zijn. De ZELFverzekerdheid van ons geloof, dáár mag aan geschud worden! Minder zelf, meer de ander, en meer de Ander.

(Stop na een tijdje maar met het staren naar de kruispunten… er is vast een écht iemand om naar te kijken!)

Rob

Read Full Post »

Older Posts »