Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Majesteit’ Category

GlinsteringInhetWater

Het zinderend blauw

knipoogt het schijnen

dat tintelt op onze huid

-het verblindt onze ogen

van diepte naar dromen

twinkelend herkennen

uit ongrijpbare woorden

een weergaloos gedicht

.

wij deinen samen

op golven niet-weten

wij delen de stralen

maar breken zo licht,

,

,

,

 

Read Full Post »

Het lezen van “Mijn heldere afgrond” van Christian Wiman brengt het leven in seconden pijnlijk mooi onder woorden. Ik herken en voel de vraag naar leven… (met de glinstering van een foto van een creatieve Anne)

GlinsteringInhetWater

Waar je luistert

is stilte geen stilte

meer

de wereld in je hoofd

is niet te stillen

de honger naar zijn

zo vervaagd -een onbekend

verlies

snippers verwondering

verlichten de sluier

tillen het tipje

een ogenblik op

-schaduwen van

een koele bries

 .

Waar je kijkt

is afwezigheid niet meer

aanwezig

je kijkt met jezelf

onomkeerbaar wonder

in noodzaak van stilstaan

aanschouw je

-ontjaagd

de adem overweldigd

door het woordloos bijzonder

dat achter jou ligt en

het alledaags,

,

,

 

 

Read Full Post »

AntonVerweij_DagvanLicht_20160316

(foto: Anton Verweij)

Hier ben ik

schitterend -littekens

van wind en stilte

een deur opent

fluisterend klinkers

van het onuitsprekelijke

een verhaal ruist

door ons zwijgen

Daar bent u

waar ik mijn

harnas uittrek

-waar ik jij zeg

daar ben jij

waar woorden

ons vinden

en ik de spiegel

neerleg,

,

,

 

Read Full Post »

Bij een wonderschone foto (weer) van Paul Abspoel.
Van het Leven is de herfst het sterfst, van de Toekomst de paden met bladeren geplaveid,

VoorOnsHuis_PAbspoel

De weg die voor ons ligt
is bezaaid met gisteren
de weg die ons nodigt
met loslaten omhuld
.
De verte die ons wenkt
is zo dichtbij als wij willen
gaan. Het pad geplaveid
met vertrek en vervuld
.
wordt een belofte. Het licht
valt op onze nevels en
reikt ons seizoenen ruimte
nabij gezicht nabij geduld
,

,

,

Read Full Post »

Met de leeskring lazen we een boek van Lute Bos, “Evolutie – of hoe almaar alles verandert“. Las ik grotendeels in de Belgisch Luxemburg. En even leek het alsof ik een drempel over moest. En die drempel heb ik genomen..

SteigerindeMist

Durf ik me bloot te stellen

aan de vragen?

aan de stoffelijkheid van het idee

twijfelen aan de staanders

die mij dragen

niet zonder meer

met de stromen mee

 .

En ik aarzel om mijn voet te zetten

op een steiger van wankele stof

dan liever op de golven lopen?

en terug zwemmen naar het dok

De wereld is mij fascinatie

adem van het onuitsprekelijke

in het onmetelijke slechts vermoeden

alles doordringende interpretatie

.

De empirie van verleden en vertrouwen

blijft voor mij de drijvende vlonder

onontkoombaar stof en

onontkoombaar wonder,

 .

 .

(en ik durf)

,

Read Full Post »

Bij een foto van Anton Verweij (“gisteren, toen ik achterom keek en de zon laag boven het riet stond”).
Om stilte en adem te vinden – te midden van de dag (of nacht) …..

Roodkoper_AntonVerweij

Adem gevonden

tussen pluimen van riet

de avond strijkt koperen

klanken

tot sprankelend zien

mise en couleur

met goud in de schemer

het laatste licht flakkert

en sterft -slechts even

.

de belofte wacht en lispelt

in ruisen van dons

laat zich strelen

tot stilte – toevertrouwd

aan een vlindertere kus

het sprakeloos water

zwijgt de dag

en ademt

rust,

,

,

 

 

 

Read Full Post »

Ze hangen in Museum de Fundatie in Zwolle en in het Rijksmuseum Twenthe in Enchede, een serie werken van Joseph Mallord William Turner.
Het sublieme. Eén van die werken (“The Scarlet Sunset“) trof me in zijn schoonheid, zijn sublieme! (klik maar even op dit schilderij en geniet!)
En ik gaf daar woorden aan.

Joseph Mallord William Turner - The Scarlet Sunset c_1830-40

Aquarel scharlaken bekleed

dooft de zon de flakkering

van de tot rust gekomen dag

hoe ze de hemel schrijdt!

hoe ze schittering schrijft!

haar kleuren de golven die

wenken uit vergankelijkheid

.

De tot duister naderende stad

ontmoet de vurige oevers van

de hemel en ‘t vloeiend stromen

silhouetten van een fier verleden

voorbodes van kleurloze dromen

.

en de brug die reikt naar morgen

draagt ’t sublieme in het gewone

hoe ze de wolken verblindt!

hoe ze het leven nog licht!

ontwapenend speels

verhullend 

bloost een glimlach 

haar gezicht,

,

,

Read Full Post »

Older Posts »