Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Mahler’ Category

Een Mahler bij het houtvuur met wat flakkerende woorden. (zeker bij het lezen hiervan even de Mahler pianomuziek aan klikken 🙂 ) Met een foto van Liesbeth Bruyneel …

toetsen_liesbethbruyneel.jpg

Blind door tijd en ruimte

ponst de partituur de braille die

leidt naar bron en ziel

leer ons de tekens horen voelen

die ongekende getijden ons doen zien

lees zijn dromen visioenen

ontwaak en klink encore

zweef in adagio

oppervlakten artefacten

koel het gras

waar hij ooit liep

en vaderland verloor,

,

,

Read Full Post »

Een tijdje geleden kreeg ik het schilderij van James Whistler “Symphony in white“op mijn scherm (met alweer dank aan Sophie). Mijn interpretatie van het symfonische aspect van het werk wil ik graag in vijf gedichten terug laten komen.
Ik noem ze te samen een “poësymfonie”.

Het eerste deel is de Allegro maestoso.

Whistler_James_Symphony_in_White_no_1_(The_White_Girl)_1862_g

Met wit ontblote tanden warmt

het opgejaagde wild

de voeten van haar schoonheid

gevelde kracht, ontvreesde vacht

met wild gestolde blik

 .

De zomen van haar kanten jurk

op ooit zijn wilde haren

seizoen al weer seizoenen her

gewoonte slijt en sluit de tijd

een horizon te staren

 .

In de mist van vraag en verlangen

hangt bloesem als geduld

waar stuifmeel al verwaait

en waarheid de waarde verraadt

blijft steeds iets onvervuld

 .

en in het wit verstrikt,

,

,

Read Full Post »

Bij de vijf delen van de Vijfde symfonie van Mahler -zoals die gisteren en vandaag subliem is uitgevoerd door het Rotterdams Philharmonisch Orkest in de Doelen o.l.v. dirigent Mark Elder – schreef ik gisteren mijn eigen “symfonie gedicht”…

130724-dag-5-46.jpg

~

Eigenlijk loop ik

in een korenveld van zwijgen

zonder aren te vertrappen

-ik ben een mier

die even verdwaald is

en zich wakker droomt

in een droef gedruis

van gerijpte halmen

Wie mij ziet is stekeblind

~~

Ondenkbaar onverwacht

schept een boomblad mij

op haar nerven. Vliegen wij

over bruisende rivieren

welvingen van velden

mozaïeken landerijen

. 

Over leven zweven wij

en dan

kijk jij mij in de ogen

serpentines dwarrelen

liefde

krinkelt kleurrijk rondom

verheven zijn wij

op duizelingwekkende hoogte

mens en ziel verbonden

~~~

Wij dansen een aanzoek

tot seizoenen trouw

ontelbaar fleurige vlinders

wijzen ons een onbetreden weg

Gouden woorden klinken

hoornen tonen pizzicato

klinkt de wereld

onder ons

. 

Jouw haren schitteren in

zonnestralen klanken

berggeiten klimmen

watervallen storten

een turende valk zweeft

Jouw naam brengt

glans in de maten

en ritme dat

op toonaarden leeft

~~~~

In stilte van het enkel samen zijn

smelten onze kleuren

samen

Teder schilderen de tonen

onze rust. Onze liefde

kijkt over de einder

van kwetsbaarheid en verlies

en de golven golven het zand

naast onze voeten

~~~~~

De schilder strijkt

zijn kwaststreken hemel

met duistere dreiging

-een schaduw

op jouw hand in de mijne

Ik hou je vast

in sleutels en akkoorden

Ik schrijf jou in klanken

in een majestueus massief

dat de wolken kust en mij,

,

Read Full Post »

Weer een intrigerend werk via @Kunstvandedag! Het werk is van Gunther Uecker “Weisses Feld“, het gedicht is van mij…

( “Fortunately something always remains to be harvested. So let us not be
idle.”  Gustav Mahler)

Gunther Uecker, Weisses Feld, 1964, Tate Modern Londen

En altijd blijft er iets te oogsten

de dagen rijpen gisteren’s zon

aren te snijden tussen slijpende stenen

geboren in de schoot

waar de reis ooit begon

.

En altijd blijft er iets te oogsten

tussen brokken verleden

tussen woorden distels

wachten de witte velden

perspectief reikt verder

dan de spijkers strekken

,

Read Full Post »

A certain time ago, I wrote a dutch poem for the conductor Jaap van Zweden, and later on I dedicated that same poem to Yannick Nézèt-Sequin as for their lively emphatic interpretation and leading the Rotterdam Philharmonic Orchestra. In gratitude they deserve. Last week I encountered another very inspiring conductor. One who was able to “translate” the majestous close-to-death Symphony 2 from Gustav Mahler and bring it to the vivid hearts of young musicians (from 13 to 21 years old). The way in which Benjamin Zander speaks of and to his Boston Philharmonic Youth Orchestra was heartily and overwhelming. And this combined with his passion for Mahler (just watch and see this video!!) -which I share with him- was my trigger to make a translation of my original poem, in a way rewriting it.

(voor de vertaling in Nederlands, klik hier)

This one is for Benjamin Zander and the BPYO!

.

Phenomenal the orchestra paints

the wholeness of the broken

-in the palm of her hands the golden

sounds she intensely shapes.

Brilliant she strews them in the air

catch the notes to watch and see

the marble echo lustrous  flames

as masters sketch the key,

the maestro is the symphony.
.

Pure tones reflect in space and ranks

they crawl in niches, swirl round and round

ground like a Van Gogh on the canvas of the ear

with little fear they move and settle down

.
Infinite shimmering. The written heart

receives his blood from skilled hand

.

Resounding love finds recognition

-shiny flirts from lacquered wood

and sparkling horns.

Marvelled one meets harmony

where the world in tunes

the master unfolds

,

Read Full Post »

De eerste symfonie van Gustav Mahler was oorspronkelijk gecomponeerd als een muzikaal gedicht. In vijf delen met poëtische namen die iets van de ziel van de muziek raakten en die ik in mijn gedicht Dall’Inferno al Paradiso heb verwerkt. De naam van dát gedicht is overigens de titel die Mahler aan het laatste deel meegaf.
Eén van de delen is uiteindelijk uit het muziekstuk gehaald, de naamgeving van de symfoniedelen is vervangen door muziektermen en het aspect “muzikaal gedicht” werd teruggetrokken – door Mahler zelf. Het eruit gehaalde deel heet “Blumine” .. en past mijns inziens voortreffelijk in het geheel… maar ook… de idee past in mijn eerdere verwoording van de symfonie. Daarom. Dit gedicht. Klik eerst even op de link hieronder en luister dan een kleine tien minuten.. en lees ondertussen mijn bescheiden woorden naast zo’n geniaal gevoelig componist.

Stralend ontloken teneramente

strekt het boeket naar een andere einder

dan de bloem die aan aarde blijft

 

Eender de kleurrijk naakte momenten

eender het zienderogen andante

Het fonkelend braambos niet plukbaar

 

zonder de eeuwigheid te breken

Slechts lief te hebben in worden en zijn

slechts liefde die seizoenen schrijft

 

is bloem genoeg

,

Teneramente = teder / Andante = langzaam gaand

Read Full Post »

Vrijdagavond 10 mei: een enerverende avond met een grandioze uitvoering van een grandioze nieuwe compositie van Paul van Bruggen. Daarover schrijf ik later meer. Maar na deze wandeling in tonenvergezichten heb ik genoten van een andere wandeling. Het oorspronkelijk symfonische gedicht van de eerste symfonie van Mahler. Het Rotterdams Philharmonisch Orkest o.l.v. James Gaffigan in de Doelen.  Bij die wandeling schreef ik in “symfonievorm” mijn vierdelig gedicht. Klik even op de link hieronder, luister en lees…

De ochtendnevel onthult in flarden

de steeds weer nieuwe dag

en glimlachend klinken schitterende klanken

preludes van  gedenken en verwachten.

Dansende muggen ruizen de stilte onverstoord

langs verschrikt gefladder en wuivend gewas

het knisperend vergane groen fluistert

onder jonge voeten in wervelende dans.

 

De wind van verlangen en belofte

wiegt het bladerdek dat het licht omarmt

blaast in de zeilen van jonge haren

de aarde een oceaan aan elkaar en

vergezichten te bevaren.

 

Melodieën verstrengelen onze gedachten

gestrand in vrolijkheid en asgrauwe pijn

zingen herinneringen en hoop hun canon

worstelen oneindigheid met einde

klank en wanklank, wielewaal en waarom

Een requiem van zwijgend fleurig zang

omlijst onze aquarellen tocht.

Volbloeiende witte rozen sieren het toegesloten eiken

dat we traag de aarde schenken.

 

De koekoek breekt de zwarte tonen

rondom onze stappen is de morgen reeds te ruiken

de bloesem van passerende bomen

belooft de vruchten van de tijd.

Eindigheid tot eeuwigheid

en ongeopende knoppen liggen verholen

op het hout en in de struiken

,

Read Full Post »

Older Posts »