Daar ben je – de bundel

Vandaag is het zover. Vanaf vandaag is mijn eerste dichtbundel te verkrijgen bij Jongboek. (Boekhandels kunnen hem aanschaffen via het Centraal Boekhuis, of via mij).

Een bundel waarin ik bij schilder- beeldhouw- en fotografiekunst woorden schreef. In de kunst ontdek je de kunstenaar, maar in het zien ontdek je ook iets van jezelf..

Daar ben je ….

Daarbenje_cover

 

 

 

 

 

 

 

 

Nog even

Dwars door alle drukte van het dagelijks werk, gezinsbewegingen, een dichtersavond, stadsgedichten, harde regens, warme dagen en korte nachten, gaat het er van komen. Mijn eerste dichtbundel “Daar ben je” .

Poëzie bij kunst van alle tijden. Zowel oude meesters als kunstenaars van nu. Een serie namen, waar ik fier op ben, dat ik werken van hen mag publiceren met een gedicht van mij ernaast: Claudia Huft, Kees van de Ven, Cécille Hessels, Dietske van Winkelhoff, Wouter Stips, Paul Abspoel, Lotta Blokker, Jook Verschoor, Maaike Hoonhout, Lotte Teusink, Ismay Kaiser, Heleen Janssens, Hester Nijhoff en Marleen B. Berg.

De proefdruk (via Jongboek) zag er goed uit. 🙂 Nog even dus…. maar zó ziet hij eruit!

Daarbenje_cover

Metgezel

.

Woorden zijn mij metgezel

ze dromen mij

              de wegen wakker

ze wekken mij

              de dag voorbij

ze lopen mee

op spoor van luister

vederlicht

in stralend duister

een ongehoord gesprek ….

 

.

.

.

.

 

 

Onwillekeurig

Bij werk van Joseph Lorusso

Joseph Lorusso 1966_detail

Onwillekeurig

spreekt ze hem zonder woorden aan

zijn ogen rode wijn

waarmee ze de scheuten eenzaamheid

verdringt

hij ademt iemand anders

die in de mist verdween

maar warm

voelt hij

levend

 .

Onwillekeurig

raapt ze de scherven op

gemorste tranen witte wijn

geperst in een ander

seizoen

zij laat de avond drijven

spoelt aan waar kust

haar keert

vochtig

voelt het

gemis,

,

,

,

 

Ouverture van de stilte (1)

In de Doelen. Ik zit al klaar om te luisteren naar het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Stoelen_deDoelenPaarse stoelen stilte. Ik geniet van het wit rondom de letters, stilte rondom de tonen.

De atmosfeer wordt gevuld met belofte, door de fragmenten van de muzikanten die hun deel nog even oefenen. En dan komt langzaam het publiek verder binnen..

Met het wit van Robert Ryman…

Robert-Ryman-Untitled1

De binnenkomst van stilte

gaat met kabaal gepaard

premature ouverture

een kakafonie ontaard

.

Ssst!

.

…. de stilte komt

met gestreken klanken een

klodder verf

spat op het partituur

met paardenharen penselen

het trillend koper vonkt

.

Stilte is gemaakt van zijn randen

zwijgen spreekt

op gespannen snaren

de hemel is drijfzand

wat blijft, zijn

schreden naar wat lonkt

na de coda de komma,

,

,

 

Blauwe woorden

Bij het werk “Blauwe geliefden” van Marc Chagall (gevonden via @Kunstvandedag)..

Marc Chagall, Blauwe geliefden, 1914

Liefde in verborgen licht

haar huid zingt zeeën horizonnen

gesloten kijkt zij in de verte

haar dromen dichtbij verhuld

tedere maskerade van

blinde ogen

ongekend en onvervuld

 .

Spreek mij blauwe woorden

wereld om ons heen en lucht

omarm mij met jouw stem

en raak de warmte

van ons zijn, een

ongezien

gedeelde zucht,

,

,

 

 

Scharlaken

Ze hangen in Museum de Fundatie in Zwolle en in het Rijksmuseum Twenthe in Enchede, een serie werken van Joseph Mallord William Turner.
Het sublieme. Eén van die werken (“The Scarlet Sunset“) trof me in zijn schoonheid, zijn sublieme! (klik maar even op dit schilderij en geniet!)
En ik gaf daar woorden aan.

Joseph Mallord William Turner - The Scarlet Sunset c_1830-40

Aquarel scharlaken bekleed

dooft de zon de flakkering

van de tot rust gekomen dag

hoe ze de hemel schrijdt!

hoe ze schittering schrijft!

haar kleuren de golven die

wenken uit vergankelijkheid

.

De tot duister naderende stad

ontmoet de vurige oevers van

de hemel en ‘t vloeiend stromen

silhouetten van een fier verleden

voorbodes van kleurloze dromen

.

en de brug die reikt naar morgen

draagt ’t sublieme in het gewone

hoe ze de wolken verblindt!

hoe ze het leven nog licht!

ontwapenend speels

verhullend 

bloost een glimlach 

haar gezicht,

,

,

De reling

Vandaag hangt “de Schreeuw” van Edvard Munch in het vanGoghMuseum. Binnenkort opent de tentoonstelling.

Maar de stilte schreeuwt al. De hemel golft al…

De Schreeuw, Munch

En niemand houdt de reling vast

stil staand in de vaart van alle dag

blauwgroen is het uitzicht de verte

koud is de pijn een voetstap dichtbij

we kijken, aanschouwen de golven

het zout slaat ons niet op de huid

.

iemand verscheurt

met zwijgen de stilte

de horizon onder de baren

van een schrijnende hemel

naast de reling de diepte

aan ontzetting gekluisterd

-wanneer wordt de wanhoop

tot leven geluisterd?

,

,

Vraagt vensters

Bij een werk van Auguste Rodin (Danaïde, 1889).

Auguste Rodin, Danaïde, 1889

Het leven stapelt zich op

achter kunststof deuren en

gesloten gordijnen 

– getijden

kennen geen genade 

het zout wist telkens weer

de voetstappen woorden

de wind waait weer wolken

van omhullend grijs

,

nieuw papier en nieuwe plannen 

om geleegde ruimtes te vullen

met golven van leegte

– overspoeld met drempels

worden eenvoud en stilte

liefde vraagt vensters

de ruimte van adem

vraagt stil te worden

te zijn – onthult

wie je al bent,

,

,

Vóór de verloren tijd

Woorden bij een schilderij van Iena Redeker , een liggende Camille Clifford, die in de eerste jaren na 1900 de levende versie werd van de “perfecte vrouw” zoals Charles Gibson destijds tekende. Zij droeg de tijdelijkheid…(van een Gibson girl)

Camille Clifford, the Gibson Girl_IenaRedeker

Neergestreken beeld

van het tijdelijk ideaal

Een zachte zucht die rust

in open ogen temps perdu

 

De toekomst ongewis

voor vleesgeworden inkt

op tere huid tekent toch

de tijd, alleen en omringd

 

Wie blijft van mij houden?

als te ver de wijzers schuiven

jonge ogen elders kijken

en mijn naam vergeten wordt,

,

,

And for some English readers: you can find the English poem here.

,

Uit het lotgenotenlokaal van leeggelopen dromen

Geïnspireerd door het begrip “de bovenzaal”, waar rond het sterven, het opstaan en de hemelvaart van Jezus, mensen zich (verward?) terugtrokken. En door nog meer verwarring.
En dat bij een werk van Arman ” L’Heure de Tous” zoals dat in het Parijse station Saint-Lazare.

Arman, L'Heure de Tous, 1985

We lieten ons verzamelen als voetbalplaatjes

in halfvolle dozen – als flippo’s in vergane tijd

maar we waren het zelf, die het volgen kozen

even, eeuwen later, hebben we nog geen spijt

 

Toen het licht doofde, doofde dat van ons mee

tot ontbrekende plaatjes – ontwaakte dromen

boven de massa vonden we elkaar als maatjes

aan onszelf en aan deceptie niet te ontkomen

 

Tot de vrouw klopte en ons hart met haar mee

een tuinman –ontwikkeld-  plots was hij binnen

buitenlucht, wolk -zijn stem trok ons weer buiten

waar hij was als wind en ons wachtte te beginnen

 

Weer leeg liepen dromen, volle ogen en glazen

en talloze vragen stelden we enkel aan ’t plafond

als je niet weet waarop, kost ‘t wachten lege dagen

lang was het al licht, toen voor ons de dag begon,