Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Gebed’ Category

Psalm 107 …. hoe vertrouwen op het onbekende in het onbekende ongekende rust kan geven …

 

.

Dorre vlaktes dankbaarheid

voor iedere kruimel

een hand gevuld

bloeiend kruid

het verdwaalde koren

voedend leer jij mij geduld

. 

Wie mijn zuchten

hoort – ze huisvest

meer dan broodheer

zal hij zijn

zich ontfermen doet hij

doet mij schuilen

in de woning van mijn worden

genade zal mij vrijheid zijn

 .

Uit mijn angsten

uit mijn dorst

uit de dove

onrust -die mijn hart verdort

uit onstilbaar het verlangen

eigen wijsheid van mijn ziel

jij wenkt mij naar de bronnen

oase van een lovend lied,

,

,

,

 

Read Full Post »

Bij een foto van @MarisaSeville , de koude winterzee en de dagen van brekende hoop, die om een kerst vraagt…

ankerkerkhof_mariasaseville

Onze ankers neergelegd

zoeken we de vaste grond

(die uit de verte vaak

op drijfzand leek)

de kust, die ons

de golven breekt

 .

Winterkille dans van

zoute baren

snijdend slaand

op naakte huid

Waar

wordt de liefde geboren

als zijn ouders

de hoop laten varen

Wie

doet ons de lichten uit?

 .

Wek mij op!

laat mij niet buigen

voor angst en haat

uit verband getrokken

-gekend geborgen

in het zekere onzeker

(dat uit de verte vaak

op drijfzand leek,)

,

,

,

 

Read Full Post »

Psalm 104 biedt een boeiend palet van kleuren en sferen, die de grootsheid van de Ene schildert. En die schildering vindt woorden, waar ze mij raken…in flarden..

Handen_mozaiek_klein_WKalkman

Is de dag door u gesproken?

Binnen een oneindige kosmos, eindeloze tijd

zoeken wij de ritmes,

het metrum

-wachten

als houvast tegen vergetelheid

.

Is het duister door u gesproken?

In de heimelijkheid van het ongezien

struikelen we

over de droogte

waar ons kleurvol toevertrouwen

tot een vaalgrijs verschiet

.

Toch

vergezichten watervallen

stromen

naar het uitzichtloze dal

.

Onbegrijpelijk het begrijpen

ontoereikend het helderste woord

maar u wortelt in ons bestaan

heeft de gebroken stilte gehoord

.

Wandel op de stormen van ons zoeken!

Wees de stem die leven wekt!

-vinden wij de grootsheid

in verwonderen

en daarin u,

die ons het licht weer zegt,

,

,

Read Full Post »

Een morgengedachte, waarbij ik de kwetsbaarheid ten volle heb gezet van een foto van Paul Abspoel (al zoveel jaren een “foto-inspirator”) ….

luchtbel_PAbspoel

U past niet

in het blikveld van mijn lezen

mijn zien te klein, de woorden

verkleuren

in mijn oog

.

U past niet

in de regelafstand van mijn schrijven

de inkt te vloeibaar, de pen te vast

mijn hand beperkt, de zinnen

mij te eigen

de marges van mijn denken

zijn te smal

.

onafdrukbaar is uw wezen

als uw wezen mij al een wezen zijn kan

maar aan wezig

meer dan tijd

vermoed ik

weet ik

U,

,

,

Read Full Post »

Psalm 103 spreekt van de Ene, die mij kent. Die mij beter weet dan ik.
Die onze verhalen kent…. en toekomst wenst.

(Luister ook even naar Trijntje Oosterhuis onder het gedicht)

Handen_mozaiek_klein_WKalkman

In het geheugen geëtst

kleven woorden als klitten

aan alle deuren

alle weg

het boek van toen is dicht

maar lekt nog druppels pijn

op iedere dag

trekt zijn strepen

twijfel en tranen

op ieder vergezicht

.

moeders die amper moeders

vaders die amper vaders

konden zijn

vleugels die geen luchtstroom voelden

ouder worden zonder kind te zijn

.

toch smelt het stof

doorbreekt U de tijd in mij

waait het gruis van de boeken

weeft een nest

van gebroken en gebarsten twijgen

.

spreek mij vrij van het verleden U

die toekomst in mijn vleugels legt,

,

,


 

Read Full Post »

De diepe pijn van de schrijver van Psalm 102 is tussen de regels door te snijden. Zijn vragen en overgave aan de Eeuwige ook…

Handen_mozaiek_klein_WKalkman

Ik zoek uw stem tussen ruïnes

brokstukken woorden van weleer

ik zoek mijzelf in koude kerkers

opgetild en neergesmeten

door wie mij nu de stilte steekt

ik snijd mij aan de vele splinters

en ben mijzelf een scherpe scherf

 .

van kleurig glas in loden ramen

dat verlicht de zon vertelt

verhaal van bloesem en van bloei

verschoven stenen die toch muren werden

ik zoek in barsten eenzaamheid

 .

Tranen doordrenken mijn vragen

mijn antwoorden deden verdriet

wij zijn elkaars kleren

maar dragen elkaar niet

. 

U schittert in de glinstering van mijn geheugen

van het licht dat kaatst op het natte mos

dat ligt op open boeken stenen tafelen

te zwaar voor mij, het goud vermorst

laat mij niet onder mijzelf bezwijken

laat ons verlangen elkaar bereiken!

op de toekomst rust uw oog,

,

,

 

 

Read Full Post »

Gedragen door een schilderij van Vincent van Gogh en door onmacht…

Vincent_Van_Gogh-kraaien-in-korenveld

Mij rest slechts

spreken zonder klank

de stilte van

witte letters op wit papier

ik was niet

in de vertrekhal

van vervlogen morgens

maar ik ben er

en mijn hart

pompt onmacht door mijn vaten

leidt ritmiek en kwetsbaarheid

naar een korenveld

en afgesneden zonnebloemen

 

Mij rest slechts

-een glimpje morgen te zijn

naast wie vandaag

de dag verloren heeft

slechts mens te zijn en stem

Heer, ontferm!

 

Read Full Post »

Older Posts »