Enkel jouw armen

Een gedicht dat zijn doek vindt….

Een doek van Dietske van Winkelhoff (waarbij ik graag schrijf).

En het gedicht,  een kladje van hoop?

 

Ik ben de hoop die rafelt in jouw worsteling

en ik vang de klappen, blauwe plekken

strijd om te mogen

overleven

 .

Ik ben die ongekende die jou voelt

en besta

uit jouw onbegrip (of erin)

 .

IK BEN EEN VOELEND ONGEKENDE

 .

niet de lachend sturende Derde

(die eerste -altijd eerste is)

 

Ik voel!

 .

En ik wil jou dat voelen geven

 .

Voel je rijk met de ander ‚Äď schenk

hem je ogen , hart en hand

 .

En droom maar ‚Äď durf

je onbegrip en je hoop te omarmen

 .

Durf

te zijn wie je bent ‚Äď te voelen

te zien wie zij zijn ‚Äď te voelen

troost te zien en te zijn

 .

Want zo ben ik hoop

die de pijn voelt en verlangen

.

zo word ik gekend:

ik heb enkel jouw armen,

,

,

,

 

 

Op deze oever

Troost. Een arm op je schouder. En mogen zijn, na het scharnierpunt van de tijd…

(met een schilderij van Dietske van Winkelhoff)

op deze oever van tijd

 ,

het licht gaat op en 

onder – een stapeltje verkreukte

bloesemblaadjes

van een te gauw vergeten 

seizoen

een handje gedeukte

dromen  -hunkering

naar wat was

en ooit zou komen

 ,

licht is wrakhout, wiegend

op eb en vloed

(de duinen kalven

langzaam af)

 ,

ik klamp me vast

aan tijd en hoop

Ik sprokkel kristallen

tussen mijn tranen

en bind mijn hart

aan liefde en leven

aan jou

, 

op deze oever van mogen-zijn

lopen we samen, 

(hoop duldt de tijd)

,

,

 

Drie√ęntwintig

De laatste maanden overleden verschillende ouders van mensen rondom mijn leeftijd en jonger. Dat stemt stil.
Troost aan hen.

Bij dit schilderwerk van Dietske van Winkelhoff (Psalm 23) schreef ik het breekbare en de belofte over lijden en over leven.
De ruimte te gaan. Voor beiden.

dvwinkelhoff_psalm23

De wereld is een beetje leger

de stilte is een beetje stiller

andere voetstappen in het zand

groen blijft groen -seizoenen

dwalen, dwarrelen, stromen

de bomen -zij kennen

ook hun tijd

 ,

Jij bent nog dichterbijer

dan de vlekken op mijn vel

ik ben wat wezer nu en ouder zelf

aan jou ontbreekt nu niets,

aan mij ontbreek jij  -toch:

kalme kleuren -water

troost de tijd

 ,

Geworteld zijn de paden steviger

de grond met ons verzadigder

beloftes klinken in de dalen

bloei blijft bloei ‚Äď de hoop

blijft vruchtbaar ‚Äď glimlach

door de tranen – stralen

van een hoeder

alle tijd,

,

,

,

 

Altijd weer

Bij een wat ouder schilderij van Dietske van Winkelhoff. Woorden voor vandaag en verder.
DietskevanWinkelhoff_Het-Licht-is-ons-geboren

Lippenrood en

perebloesemwit

marineblauwe muren

in zonnestrelend geel

 ,

de dag een vergezicht

van aquamarijne glans

glinsterend opalen licht

dichtbij -de verte wenkt!

 ,

het harde stro krast

onze huid, de straten

Luister! Liefde fluistert

achter het verdriet van

deuren donkere graven

 ,

altijd weer de hoop,

,

,

,

 

Daar ben je – de bundel

Vandaag is het zover. Vanaf vandaag is mijn eerste dichtbundel te verkrijgen bij Jongboek. (Boekhandels kunnen hem aanschaffen via het Centraal Boekhuis, of via mij).

Een bundel waarin ik bij schilder- beeldhouw- en fotografiekunst woorden schreef. In de kunst ontdek je de kunstenaar, maar in het zien ontdek je ook iets van jezelf..

Daar ben je ….

Daarbenje_cover