Ameland en het slijtend geheugen

Een vers op een slijtende foto op mijn broodtrommel. En een roep tussen de regels…
,
,

hier zaten we

met de zee aan onze voeten

de meeuwen in ons hoofd

een crème-witte bladzij

in een verhaal zonder slot

,

Ik draag het mee

op mijn broodtrommel

van alledag en dauw

waar al die dagen schaven

als zout zand op hout

,

lunch-box van het traag

vergeten -het wier aan onze voeten

in versleten golven gemis

visdiefjes zoeken -onvoldaan

,

de kleuren verbleken

er bestaat geen herinnering

                  zonder een heden

dus kom,

we moesten maar weer gaan,

,

,

,

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.