Symfonie van wit (5. Im Tempo des Scherzos)

Het laatste poësymfoniedeel in enkele maten. Bij werk van James Whistler.

Whistler_7

Wild herausfahrend

Om mijn vleugels uit te vouwen

en de stormen te bevoelen

meegedragen over zeeën

op thermieken

verder dan mijn zien of denken

vliegen en vertrouwen

golfspatten voelen koud

zoute druppels schrijnend leven

om aangeraakt te worden

door de wolken door oneindig

aangeraakt te worden door jou

Langsam

zienderogen staar ik in ongeziene vertes

over grenzen groene wouden

verder dan de tijd

de vensters die mij scheidden

de wereld knipoogt open

de bloesem op mijn wang

ik maak mij op.  Vitrage

wappert zachtjes

in de wind

Allegro energico

De lucht -mijn adem- zindert

door warme zonnestralen

regenbogen palet van kleuren

buigen zich door de kwasten

-mengen melancholie en tint

mengen zich tot mij

een samenbindend wit

Langsam

En ik sta op en geef me over

aan de handen van de schilder

aan jouw ogen op het doek

craquelé van canvas dromen

gebroken wit -de dagen

zijn mij leven en genoeg,

,

,

 

2 gedachtes over “Symfonie van wit (5. Im Tempo des Scherzos)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.