Symfonie van wit (1. Allegro)

Een tijdje geleden kreeg ik het schilderij van James Whistler “Symphony in white“op mijn scherm (met alweer dank aan Sophie). Mijn interpretatie van het symfonische aspect van het werk wil ik graag in vijf gedichten terug laten komen.
Ik noem ze te samen een “poësymfonie”.

Het eerste deel is de Allegro maestoso.

Whistler_James_Symphony_in_White_no_1_(The_White_Girl)_1862_g

Met wit ontblote tanden warmt

het opgejaagde wild

de voeten van haar schoonheid

gevelde kracht, ontvreesde vacht

met wild gestolde blik

 .

De zomen van haar kanten jurk

op ooit zijn wilde haren

seizoen al weer seizoenen her

gewoonte slijt en sluit de tijd

een horizon te staren

 .

In de mist van vraag en verlangen

hangt bloesem als geduld

waar stuifmeel al verwaait

en waarheid de waarde verraadt

blijft steeds iets onvervuld

 .

en in het wit verstrikt,

,

,

Een gedachte over “Symfonie van wit (1. Allegro)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.