C h r i s t h a s n o b o d y t h a n o u r s

DSC01128

Het lezen van een ‘reportage’ in de Trouw van 19 augustus over “ravende christenen” op het Flavorfestival zette bij mij iets in beweging, waaraan ik even woorden aan wil geven.

Vooreerst omdat ik zelf ook deel was van het Flavorfestival dat een verkleinde voortzetting is van het vorig jaar gestopte Flevofestival. Dat festival was in zekere zin  uit zijn jasje gegroeid en kon het niet meer rooien. Of beter: ze kwamen niet meer uit het rooie. Vanuit de medewerkers (die zich vaak al jaren inzetten voor het Flevofestival) kwam het initiatief om een soort doorstart te maken. Financieel behapbaar, kleiner, maar toch zeker met de smaak en sfeer van het Flevofestival. Een totaalfestival voor jongeren, gelovigen, levensgenieters, twijfelaars, lastig-gelovigen, realisten en allerhande combinaties daarvan. Drie dagen bol staand van muziek van allerlei soort, creatieve uitingen, sprekers van peper tot zout, film enzovoorts. Ik was daar deel van – bezoeker, (nog) geen medewerker – en heb ondanks mijn leeftijd (..) daar genoten van de muziek, de ontmoeting en de sfeer. Voor de organisatie zal deze doorstart een hele opgave zijn geweest en moest men met relatief weinig medewerkers een hoop werk verzetten, vindingrijk en met een hoop improvisatie. Er zullen meerdere mitsen en maren zijn, maar het resultaat mocht er dan ook zeker zijn!

En dat brengt me bij een andere reden om in de pen te gaan na het lezen van het Trouw artikel, ik miste daarin de waardering voor het Flavorfestival als geheel. Overigens -ik kan er overheen hebben  gelezen – maar in de krant heb ik daar sowieso niet veel over gezien. Een groepje relschoppers staat breed uitgemeten in de krant, maar het bijeenkomen van duizenden (want uiteindelijk waren er toch zo’n kleine twee-en-een half duizend man) mensen in een positieve sfeer en zonder allerhande gerommel haalt de krant amper tot niet. Dat was natuurlijk al zo met het Flevofestival, maar toch… het doet mijns inziens onrecht aan het positieve appél dat er van een dergelijk festival uitgaat.

Nog één reden waarom ik me voelde aangesproken door het krantenartikel: ik stond zelf ook op de foto naast het artikel. ;>) Althans, dat denk ik zo, ik heb het uur ook doorleefd. De Loudturgy die o.a. (of met name) door Rik Zutphen is samengesteld, herkende ik echter amper in het schrijfsel.  Het geheel van de “samenkomst” verliep van groet tot zegen en was doorspekt met muziek, ritme, Bijbellezing, gesproken woord en zang. Het genoemde “schreeuwen” was zeker niet de rode draad van de Loudturgy. Wel een bijbelse boodschap dat het geloof in God vorm mag vinden in het dagelijks leven, dat het je leven kan doordrenken en je verantwoordelijkheid geeft. Los komen van de schone schijn, de vrijheid voelen jezelf te zijn – geliefd en geroepen, het herkennen van de ander in jezelf en jezelf in de ander, je zwakheid te erkennen en te leven in hoop en omarming. Die elementen proefde ik sterk in de teksten en gebeden. Maar, uiteraard moet je ook wel iets in de muziek vinden om een Loudturgy mee te voelen. Het is natuurlijk “persoonlijk”, daarom: mocht je ooit in de gelegenheid zijn om dit mee te maken, kan ik het zeker aanbevelen. Om ook hier de flavor van te proeven.

Goed beschouwd komt het Trouw artikel niet veel verder dan tot een weinig dimensionale zakelijke weergave van iets dat op afstand is waargenomen en een poging om één en ander in een hokje te plaatsen. Daarbij onrecht doende aan de veelkleurige en veelvormige verscheidenheid van mensen die zich hier – op eigen wijze weliswaar- verbonden aan de liefde van God en de oproep van Jezus tot genade en gerechtigheid. “Christ has nobody (than ours)”….. In een zekere zin was dát de rode draad van het het FlavorFestival. Come together (and go). Om maar beweging, handen en voeten aan je geloof te geven!

Wat mij betreft verdienen de doorstarters van het festival een pluim en vind ik de wetenschap dat voor 2014 het Flavorfestival weer georganiseerd wordt een prettig vooruitzicht.

5 gedachtes over “C h r i s t h a s n o b o d y t h a n o u r s

  1. Trouw is geen huis- aan huisblad voor de evangelische boodschap van teleurgestelde penbeklimmers. Mij dunkt dat jouw commentaar hier op z’n plaats is, net zoals het objectieve, goed geschreven verslag van de journaliste thuishoort in de krant.

    • Oké, dat eerste is uiteraard een feit. Ha, ik zou mezelf gelukkig allerminst teleurgesteld noemen. En of het artikel kwalitatief journalistiek goed geschreven is, om dat te stellen is mijn kennis niet genoeg. Maar dat “objectieve” van het stuk waag ik wel aan te vechten. Als jij de Loudturgy ook hebt meegemaakt en het op dezelfde manier zou beschrijven als Trouw nu, tsja, wie ben ik dan? Maar is dat zo? Het enige dat ik weet is, dat iemand (Rik) die júist uit de box heeft willen denken en doen, gevoeglijk weer ergens in wordt gepropt en openbaar (krant !!) wordt bestickerd… en dat vind ik jammer (dus toch wel wat teleurgesteld ;>)

  2. labelen ontkom je niet aan dus dat Rik in een hokje gestopt wordt is onvermijdelijk. al was het maar het hokje ‘man’ of ‘creatieveling’. punt is denk ik dat het voor de betrokkenen lijkt alsof het stuk gedeeltelijk al geschreven was en er alleen wat quotes zijn toegevoegd om dit te bevestigen. als je de geïnterviewden en hun ideeën enigszins kent, blijkt dat het geen objectieve beschouwing is, maar eerder een poging lijkt mensen binnen een bepaald vooraf bedachte subgroep te kunnen plaatsen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.