Soms slaan handen slechts geluidloos (psalmoïek 47)

Het lezen van Psalm 47 levert bij mij soms de tegendraadse reactie op: kan ik klappen en juichen voor God om dat Hij “mij” laat overwinnen? Wat “mij”? … het gaat om de ander, die geen “het” is , maar ook een “mij”…… Ik geloof van harte in de geduchtheid van God de Eeuwige. Maar ik geloof ook dat het niet mijn eigen handen zijn die op elkaar klappend slaan, maar “onze” handen die we ineen slaan (en armen uit de mouwen).

,

Soms

verzandt het metrum in de massa

slaan handen slechts geluidloos

ineen en soms

klim ik op een touwen ladder

om de noten op te hangen

aan balken

past de sleutel niet

op de deur van de klank

Schrijnend af en toe

slaat het akkoord aan en stil

(gaat geblaft weer liggen)

Soms vertwijfeld staren

door beslagen ramen

oren tegen de muur

om verloren melodieën te vinden

Voor kloppen doof soms

zingt de wil maar niet het hart

toon mij de diepte

toon mij de hoogte

Soms zinkt de moed

in de schoenen

weerklinkt

slechts in de verte een flard

waar de noot zich wortelt

en het pad verhardt

,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.