Ooit was ooit weer (psalmoïek 42/43)

Na het lezen van de oorspronkelijk één Psalm 42 en 43 ontstond een gedachte. Die rijpte op het bed van andere gedichten, muziek, foto’s en schilderijen. .. en steeds meer word ik me bewust: Gods tegenwoordigheid draagt zowel door alle kleuren als door het zwart.

Ooit was mijn tred rechtop

één van velen van velen voor één

gelaafde dorst, voltooid vervulde tijd

en de kruimels bleven liggen

Wadend door de golven

zijn herinnering mijn natte kleren

vermengt mijn zout zich met het zijne

slechts de vonk in mij blijft lichten

.

Nu mijn ogen doven, aardwaarts gaan

verdroog ik – ongezien? –  in doods verlangen

strek ik mij naar ankerplaatsen hoop

flard van leven dat blijft hangen

.

Ooit was U toch? En nu de

kolkende zee om mij heen

tuur ik in een wolk van tegenwoordigheid

en de resten raap ik op

Waar bent U niet, ben ik waar voor U

afwijzing slechts mijn zwak begrip

verwachting van recht een déjà vu

vuurtoren vreugde verdriet

aan het licht lijdt het schip

.

Als in het zwart mijn rug zich kromt

de lovende kleur verdwijnt

U. Ooit was mijn tred rechtop

en zal het ooit weer zijn

,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.