Eindelijk licht

Op een foto van Paul Abspoel (deze hieronder en nog andere juweeltjes zijn alhier te vinden). Een klein gedicht met een wat sterk gevoel van mij erin.  Afgelopen dagen werd ik diep geraakt door iemand’s verhaal. Het deed me weer realiseren dat sommige bijna vergane dingen wel ver weggestopt kunnen zitten, maar o zo sterk het “nu” kunnen bepalen.  Niet alle mooi is mooi. Niet alle pastel omvat tederheid.  En,  er is meer met hout en spijkers gebeurd lang geleden …..

De façade voorbij

sijpelt het verleden

in en uit

ingekist vergane tijd

kraken de voortreffelijke planken

oogverblindend

breken de aquarellen tinten

openen splinters het zicht

wrikken de spijkers los

uit eeuwig gewaande verbanden

ontmoet het verstopte eindelijk licht

voel ik tussen de regels gezegd

wat in jou brak zoete tranen zout

wordt zwijgend tussen ons gelegd

een pad door openbrekend hout

,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.