Als waren zij vrienden (psalmoïek 35)

De pijn en twijfel gevoeld van vrienden die geen vrienden bleven. Ik lees het gebed van de psalmist in Psalm 35 en voel een stukje mee… Maar, blijf ik wel een vriend?

.

de lakens strak getrokken

het kussen opgeschud met

glad gestreken koele sloop

stopte ik het vertrouwen toe

vlijde zich mijn zorg

een tedere knuffel mijn tere hoop

zong ik daar mijn kwetsbaarheid

nachtzoen aan naïviteit

.

(slaap zacht)

sliep ik op de drempel

hoorde ik de deuren niet

wekte mij het lege bed

wekte mij het stekend zeer

ontdaan van vriendschap

(hartzeer komt van binnenin)

ontnam de nacht een stukje mij

ontnam de nacht mijn zin

.

U ziet en zwijgt en ik verwacht

mensverlaten in de stilte

Uw nabijheid licht mij op de nacht

.

sluimert nog slaapt

geen zwart te zwart

bewogen majesteit mijn alledag

want Hij droeg mij in ontvriende stonden

herstelt wat hardt en brak

Rest, nu aarzelend vertrouwen

betrouwbaar wordt

die vreugde weerstand tranen stort

op rekening van herwonnen leven

slechts mijn Waker uur en eer te geven!

Een gedachte over “Als waren zij vrienden (psalmoïek 35)

  1. “die bende godvergeten spotters met een grijns op hun gezicht”

    Wij zouden die woorden inslikken, maar David mag ze van God in deze psalm uitspugen. Zoals hij zelf ontvriend en uitgespuugd is.

    Je hebt het mooi in beelden gevangen en onder woorden gebracht, Rob. Het is de godvergeten verlatenheid van onze Heer Zelf. Zijn eenzame strijd, onze eeuwige nabijheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.