Uit het ijs getrokken (psalmoïek 30)

Uiteraard mede geïnspireerd door het weer (en heen) van deze dagen, zie ik de doodstrijd en redding van David in een iets ander perspectief.  David verdronk bijna in zichzelf, in de strijd – maar zijn zoon mocht uiteindelijk de tempel inwijden die hij (David) in gedachten had. Genade op genade. Lees Psalm 30 en dan mijn gedicht:

.
Van onder het ijs
der doodse stilte
(het bevroren vlak
van de niet-beantwoorde roep)
staren doffe ogen door het grijze glas
de hemel een onaanraakbaar schilderij
oneindig ongenadig perspectief
bonken handen tegen het onverbiddelijk plafond
vergezichten spreken mijn dove oren
lucht en ruimte, veilige warmte, ongedoofde zon
Waar mijn stem bevriest en mijn wezen verstart
zo dichtbij maar ijzig veraf
dooft mijn gebed, verliest U klank en toon?
Door striemende slagen
smelt dan een hand mijn spiegel
rukt mijn leven uit het wak
van ongeziene liefde
van verloren zoon

.

Ver weg maar warm dichtbij
aan Uw hand
maakt afhankelijkheid zelfstandig
smelten gebleven tranen
ontdooit een vurige dorst
sta ik juichend op de dag
zwierig zwaaiend op trouw en genade
van mijn redder
van mijn Vorst

.

Een gedachte over “Uit het ijs getrokken (psalmoïek 30)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.