Opslaand schuim
9 januari 2012 Door Rob Haster
Zout in de ogen
ongeremd opspattend vaalwit
slaat het schuim
om zich heen
In verwilderd bruisen
spatten zilte wervelingen
uiteen als ontmoetingen
Water en lucht omvatten elkaar
bedansen de wind
in sproeiende pirouette
die wangen tintelt
en regenbogen voedt
spreken ze de eeuwigheid
die ons de aarde zei
en ze staat er
brekend in het licht van hemel
zijn zij de stormstiller’s stem
Neem mijn hand en
wandel wind en water
.
Vind ik leuk:
Wees de eerste om post te waarderen.
Geplaatst in Gedichten | 1 reactie
Geef een reactie
Een mooi gedicht, Rob. Wat spreekt de harde wind op de golven toch tot de verbeelding