Een paar jaar geleden geplaatst gedicht, dichterbij gekomen door het vele water en het altijd aanwezige verhaal….
Verweerd en verwaterd
vorm en vastheid verloren
drijft het ooit harde hout
in de zilte baren
.
Zijn verhaal vertellend
in verloren vormen
en verdwaald verband
drijft het ooit gerichte hout
in de zilte baren
.
Wanhopig slaat een hand
het schuim om zich heen
tastend naar houvast
vechtend om lucht
terwijl de ledigheid van het water
hem gestaag uit het leven rukt
Slow motion, de apotheose
Onzichtbaar verdronken vergezicht?
.
Het hout de hand
Wie vond wie?
Gehavende drijfkracht voor de gehavende
diepte roept tot diepte
In de omklemming vindt de hand bestaan
In de omklemming vindt het doelloze nieuwe zin
Het wrakhout is een ark
voor wiens voeten vaste grond is verdwenen
Is verwering het behoud van leven?
.
Twee handen
door slagen
aan het hout gebonden
Eén hart
door overgave
aan dat hout gevonden
.
