Een gedicht voor hen die voelen dat zij opgesloten zitten in een nacht van onmacht, ingesloten zitten in een doos. Wachten op en knokken voor het licht. Het concept “uit de doos” las ik in een blog van Rosalie Velllekoop, maar meer mensen zullen zich daar vast in herkennen. Ik ben blij dat het karton zich opent! En dat er mensen naast je staan! De belofte van licht geldt ons allemaal!
.
Het daglicht brandt zich een gat in het donker
de vlammen reflecteren in het zwarte water
verdrijven de nevel van kleurloosheid
het gat is licht de kleur herleeft
.
straatlantaarns verliezen zin en accent
als de lang getrokken spiegelingen
oplossen in water dag en weer
geduldig bereid zijn
.
genade ben jij, zijn vrienden
omringende waxine mensen
die de kartonnen schemer doorbreken
de ingesloten koelte verwarmen
mij dragen in mijn onmacht nacht
.
de dynamo zoemt de stralenbundel
dicht bij mijn wiel de inspanning
kost en levert brandstof
mijn tred versterkt lijkt het vuur
te wakkeren en gaat op
in het schijnsel vouwt zich open
de doos de dag ontsloten
Mooi Rob, dat we steeds opnieuw de kracht krijgen door te gaan. Je verwoord het heel poetisch en mooi.
Te geloven in een God die leeft en er is, mij kent en een plan heeft met ons leven. Het feit dat Hij van ons ons houdt, hoe we ons ook voelen. Dat is voor mij het mooiste wat er is.
Blijf ons verrassen Rob met je dichtkunsten!
Misschien tot ziens in Gouda.
“Tot ziens in Gouda”? Is uitstekend, via de mail maar een koffieafspraak maken?